Komedies De vrouwelijke hoofdpersonen in het Afghaanse ‘No Good Men’ en het Amerikaanse ‘Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass’ ontdekken: de prins op het witte paard bestaat niet.
John Slattery, Miles Gutierrez-Riley, Zoey Deutch, Ken Marino en Ben Wang in ‘Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass’.
No Good Men. Regie: Shahrbanoo Sadat. Met: Shahrbanoo Sadat, Anwar Hashimi. Lengte: 103 minuten. Te zien in de bioscoop.
Ach gut, die prins op het witte paard. Hij galoppeert nog steeds eenzaam door de film- en literatuurgeschiedenis. Twee nieuwe komedies, het Afghaanse No Good Men en het Amerikaanse Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass onttakelen zijn sprookje. Het feministische No Good Men speelt zich af op een tv-station in Kabul vlak voor de Taliban in 2021 weer de macht overnamen. De semi-autobiografische film voert personages van vlees en bloed op, met echtemensendromen, voor wie er daadwerkelijk iets op het spel staat. Regisseur Shahrbanoo Sadat woont sinds de terugkeer van de Taliban in Duitsland. De hele film werd daar gedraaid.
Gail Daughtry daarentegen is een zogeheten spoof, een typisch Amerikaans genre dat slapstick en overdrijving combineert om filmclichés op te blazen. Regisseur David Wain heeft er carrière mee gemaakt. Na zomerkampkomedies (Wet Hot American Summer) en romkoms (They Came Together) is het nu de beurt aan zogeheten ‘high concept films’: films die één idee uitmelken.
Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass. Regie: David Wain. Met: Zoey Deutch, Miles Gutierrez-Riley. Lengte: 94 minuten. Te zien in de bioscoop.
In Gail Daughtry is dat de ‘celebrity sex pass’ die populair werd door de serie Friends (wat misschien ook een beetje de oubolligheid van het geheel aangeeft). Het komt erop neer dat een stelletje om hun monogamie te beklemtonen de ander een soort seks-joker geeft voor het geval die ooit het pad kruist van een onbereikbare beroemdheid. Voor kapster-uit-Kansas Gail (hé, kwam Dorothy Gale uit The Wizard of Oz daar ook niet vandaan?) is dat Mad Men-ster John Hamm (met meer kaaklijn dan goed is voor een man). De rest laat zich raden. Het is flauw en slapstickgrappig tegelijkertijd en parodieert voor het gemak ook Wains eerdere films. Soms krijgen opgebakken moppen trouwens best meer smaak.
Shahrbanoo Sadat in het semi-autobiografische No Good Men.
Het privilege van mediamannen als Wain om maar een beetje te doen waar ze zin in hebben is tegelijkertijd waar de Afghaanse filmmaker Shahrbanoo Sadat kritiek op levert in haar satirische No Good Men. Sadat was op twintigjarige leeftijd de eerste vrouwelijke filmmaker uit Afghanistan die internationaal succes had. No Good Men opende eerder dit jaar het filmfestival van Berlijn en combineert herinneringen van zowel Sadat als haar creatieve partner Anwar Hashimi.
Sadat speelt zelf de hoofdrol van cameravrouw die haar best doet om serieuze opdrachten te krijgen maar keer op keer voor vox popjes de straat op wordt gestuurd. Ze heeft haar geloof in mannen afgezworen. En dan is daar opeens de schuchtere sterreporter Qodrat. Misschien geen witte ruiter, maar wellicht een witte raaf? No Good Men is een geweldige film, die de stereotypes van de meeste Afghaanse artfilms fel tegenkleurt met vibratorgrappen en Bollywood-hommages. In interviews zei Sadat geen enkele moeite te hebben om komedies te maken over haar land: „Het leven daar is al absurd genoeg van zichzelf op dit moment.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie