Call My Agent! The Movie Afgelopen week verscheen ‘Call My Agent! The Movie’ op Netflix. De film bevat dezelfde verslavende mix van scherpe maar liefdevolle satire, aandoenlijk ambitieuze personages en smeuïge Franse soapelementen als de populaire serie ‘Dix Pour Cent’.
George Clooney in ‘Call My Agent! The Movie’.
Ga je op een filmfestival een internationale filmster of regisseur interviewen, dan krijg je daaraan voorafgaand mailtjes waarin persagenten en communicatiemedewerkers het steeds hebben over ‘the talent’. ‘The talent’ blijkt bijna altijd de pers te woord te staan in vijfsterrenhotels, slechts beperkt tijd te hebben én vaak op de meest onverwachte momenten pauzes in te lassen, waardoor je nóg minder interviewtijd krijgt dan vooraf beloofd.
Ik moet altijd grinniken om deze vakterm die, vertaald naar het Nederlands, behoorlijk pretentieus voelt, maar ook geregeld voorbij komt in Netflixserie Dix Pour Cent (2015-2020). Al hebben de hoofdpersonen het daar over ‘le talent’. De serie, die in het Engels bekendstaat als Call My Agent!, speelt zich vooral af in Parijs. Afgelopen week verscheen Call My Agent! The Movie op de streamingdienst. Het voelt als een soort dubbele serie aflevering – en dat is geen kritiek: de film bevat dezelfde verslavende mix van scherpe maar liefdevolle satire, aandoenlijk ambitieuze personages en smeuïge Franse soapelementen. Buitenechtelijke affaires zijn even aanwezig als wijn aan het einde van een lange dag.
Call My Agent! gaat over de medewerkers van het kleine agentschap ASK dat (Franse) acteurs, actrices en regisseurs vertegenwoordigt, van Juliette Binoche tot Jean Dujardin. In iedere aflevering zorgt een van hun cliënten voor gedoe – vaak vanwege een grillig karakter of een woelig privéleven. Na het eerste seizoen leken Franse sterren in de rij te staan om in de serie spot te drijven met hun publieke imago (en zo te tonen dat ze humor hadden). Zo schakelde in seizoen twee een ijdele Isabelle Adjani haar agent in om eerder toegang te krijgen tot nieuwe seizoenen van Game of Thrones.
De film speelt een paar jaar na het einde van de serie. ASK is failliet. Alle medewerkers zijn hun eigen weg gegaan, maar belanden samen op een filmset als voormalige agent Andréa (Camille Cottin) haar debuut als filmregisseur maakt. Die plotlijn creëert veel ruimte voor een van mijn favoriete elementen uit de serie: het geestig illustreren dat films maken soms meer koehandel is dan kunst. Bij een release lijkt het vaak alsof een regisseur vooraf heeft bedacht hoe zijn film eruit zou zien én dat niemand anders de hoofdrol zou kunnen spelen. In Call My Agent! zie je hoe de realiteit soms pragmatischer is: bij casting spelen net zo goed zaken als de vrije momenten in agenda’s een rol, slinks onderhandelen en geslijm van agenten, voorkeuren van investeerders. De serie was onder meer gebaseerd op de ervaringen van Dominique Besnehard, die jarenlang werkte als agent in Frankrijk.
Scène uit ‘Call My Agent! The Movie’.
Nog leuker aan Call My Agent! is de manier waarop wordt getoond dat de buitensporige sterallures waarover je leest in roddelrubrieken niet puur te wijten zijn aan het verwaande karakter van ‘the talent’ zelf. Minstens zulke boosdoeners zijn de agenten en anderen in de filmsector die als curlingouders op speed ieder mogelijk ‘probleem’ waarmee deze sterren in aanraking komen wegboenen. Deels uit eigenbelang; de Franse titel Dix Pour Cent staat voor de commissie van ongeveer tien procent van de artiestengage die agenten als loon krijgen. Ook de financiering van veel films en serieprojecten hangt af van de aanwezige sterren. Maar als iedereen waarmee je in aanraking komt je omschrijft en behandelt als ‘the talent’, wordt het lastig om niet te denken dat je daadwerkelijk beter bent dan anderen.
In Call My Agent! The Movie zien we hoe George Clooney de eerlijkheid van mensen met wie hij wil samenwerken test door hun zelfgemaakte olijfolie van zijn Franse landgoed te voeren. Het is een ranzig goedje, weet hij, maar wie durft dat toe te geven? Het is bedoeld als parodie, mogelijk op de wijn die Clooney in het echt in stilte op de markt brengt – zonder zijn achternaam erop te zetten. Zou hij dat doen omdat hij er een eerlijke mening over wil, in plaats van wat hij te horen krijgt als ’talent’?
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie