Zap Eind augustus verscheen ‘De laatste zomer’: het eerste ‘microdrama’ van de NPO. Een soort serie in smartphoneformaat, verticaal gefilmd, met afleveringen van maximaal twee minuten per stuk. Het microdrama groeit wereldwijd gigantisch. Stijgt de NPO boven de sensatie uit?
„Wat is dit?!” Zoë houdt een doosje omhoog met daarop een onmiskenbaar rood kruis. „Wat zijn deze pillen?” Ze kijkt vals – achter haar ogen zie je de troepen marcheren. Nu komt iedereen erachter, denkt Sosha. Hoe redt ze zich hieruit? Haar mond valt open. De camera zoomt in… En dan is deze aflevering alweer afgelopen. Wil jij weten of het Sosha lukt haar kanker te verhullen op de camping? En of ze erin slaagt Sven te zoenen? Dan moet je scrollen!
De afleveringen duren slechts twee minuten per stuk en ze zijn verticaal gefilmd – te bekijken op YouTube en TikTok. De laatste zomer is het allereerste microdrama van de NPO. In tien mini-afleveringen zien we hoe de zieke Sosha probeert Sven te versieren. Ze wil één zomer normaal zijn, geen patiënt, maar bloedhond Zoë heeft uitgesnuffeld dat „er iets niet klopt”.
Als je het niet binnen twee minuten kunt zeggen, is het dan wel het zeggen waard?
Scrollverslaving, alom eroderende aandachtsspannen, en een generatie van wie de helft liever TikTok- of YouTube-video’s consumeert dan traditionele media – de bodem is vruchtbaar voor het microdrama. In 2025 bracht de industrie al zo’n 11 miljard dollar op, tegenover de 33 miljard van de bioscopen. En series als I Married the Maffioso I Saved hebben honderden miljoenen views.
Het begon in China. Al in 2013 experimenteerden filmmakers daar met korte verfilmingen van seriële webromans. Vanaf 2018 werden die verfilmingen verticaal: aangepast voor apps als Douyin en TikTok. De pandemie was een katalysator; de hele wereld verdween in een smartphone en het microdrama vond wereldwijde populariteit.
Inmiddels is het microdrama in China groter dan de traditionele filmindustrie. Het Chinese productiebedrijf Hengdian heeft volgens The New Yorker zelfs vierduizend crews in dienst, die elk in luttele weken microdrama’s maken in het Chinees én het Engels.
De productie is snel, goedkoop, extreem flexibel – mede door extensief AI-gebruik. Door data-analyse kunnen producenten verhaallijnen optimaliseren voor de wetten van het internet. Het maakt de meeste microdrama’s tot drooggekookte middagsoaps. Er is een boven-, midden- en ondertoon van seks. Er zijn plottwists waar je een whiplash van krijgt. Elke aflevering grijpt je aandacht direct en eindigt met een cliffhanger. Het is als een drug – maar dan eentje waarbij de dealer je biometrische signalen afleest om precies te weten wanneer je een volgende fix nodig hebt.
Zo werd ik de wildste verhalen ingezogen. Ik zag een succesvolle makelaar wier dubbelleven als dominatrix in gevaar kwam nadat haar cliënt op mysterieuze wijze overleed (en dan werd ze ook nog gestalkt). Ik zag vampiers vreemdgaan, maffiabazen met kaaklijnen als de kliffen van Dover. Ik zag een AI-appel vreemdgaan met een AI-peer, waarna haar ex, een AI-banaan, de sportschool indook en zó’n strak wasbordje kreeg dat hij een AI-aardbei wist te versieren. Zooi, maar ik scrolde tot het einde door.
Ook in Hollywood, lang aan de zijlijn, wordt nu in verticale series geïnvesteerd. Fox verknipt traditionele series tot smartphonecontent. NBCUniversal maakt nu micro-reality-tv. Beroemdheden als Kevin Hart en Issa Rae produceren microdrama’s met groot succes – Rae’s thriller Screen Time werd binnen één week 75 miljoen keer bekeken. En de gecancelde wereldster James Franco speelde zelfs in 57 afleveringen van Love, Lies & Frank. Het is afwachten tot Kevin Spacey op je telefoon verschijnt.
Westerse producenten willen de kijker ‘vinden waar die is’ én het microdrama wat prestigieuzer maken, zei een studiobons tegen The New York Times. Dat geldt ook voor de NPO. „We wilden de vorm wel omarmen, maar niet het model”, zei Rosanne van de Leemkolk, digital creative bij KRO-NCRV op de website van de NPO. Dus: geen betaalmuur of sluikreclame. „Ons doel is een goed verhaal, met behoud van onze publieke waarden.”
Of dat gelukt is? Sinds De laatste zomer eind augustus uitkwam, zijn de afleveringen al meer dan 12 miljoen keer bekeken. Een enorm, jong publiek is gevonden. En dat met een lieve NPO-boodschap: voor ziekte hoef je je niet te schamen. „Met of zonder kanker. Ik ben gewoon verliefd op jou”, zegt Sven uiteindelijk tegen Sosha.
Maar ook in handen van de NPO is het microdrama vooral sensationeel. De laatste zomer gebruikt terminale kanker als plottwist – niet erg smaakvol. En de personages waaien met het kleinste zuchtje wind. „Deze zomer pakt niemand mij af!”, zegt Sosha stralend aan het einde. Eind goed al goed. En daar rijdt ze weg, in een camper, op weg naar de dood.
Ik hoop dat de NPO meer experimenteert met microdrama’s, wel met iets ambitieuzere verhaallijnen. Maar beter dan vreemdgaande AI-appels is het zeker.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie