DEN HAAG - Van een baan bij de mariniers en de brandweer naar niet meer een rondje kunnen wandelen. Bijna 28 jaar geleden werd het toekomstbeeld van Martin Bruijn (57) uit Den Haag compleet op zijn kop gezet toen de artsen hem vertelden dat hij multiple sclerose (MS) heeft. 'Je bent 30 jaar en raakt opeens allerlei dromen kwijt. Dat is kut, maar de ergste tijd heb ik achter de rug', vertelt hij.
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Martin sjeest op een segway door de hal van het HagaZiekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk hem staande houdt. 'Is dit gemak of noodzaak?', vraagt de presentator lachend terwijl hij naar het vervoersmiddel wijst.
'Dit is helaas noodzaak. Ik heb al 28 jaar MS (multiple sclerose, red.)', verklaart Martin. 'Dat is inderdaad al een heel lange tijd.'
'Ik voel mijn benen niet meer goed en mijn evenwicht is weg. Als ik mijn voeten dus niet goed optil en een tegel steekt een halve centimeter uit, dan val ik', geeft hij als voorbeeld.
'Ik kan mezelf niet meer redden door snel een stapje opzij te zetten en mijn evenwicht te houden', legt Martin verder uit. 'Dat gebeurt ook weleens met de segway trouwens, maar niet te vaak gelukkig.'
Multiple sclerose (MS) is een ziekte van het centrale zenuwstelsel. Doordat er iets mis is in het afweersysteem, wordt de laag om de zenuwen aangevallen en beschadigd. Zenuwen komen hierdoor bloot te liggen en geven minder goed signalen van en naar de hersenen door. Hierdoor kunnen plotseling verlammings- en uitvalsverschijnselen optreden.
Wanneer Martin 28 jaar oud is, merkt hij dat zijn lichaam niet goed doet wat zijn hersenen willen. 'Ik werkte toen bij de brandweer. Daar klommen we af en toe op een ladder naar vier hoog of moesten we na het duiken uit het water klimmen.'
'Op een gegeven moment merkte ik dat ik soms geen coördinatie meer in mijn benen had of dat mijn benen heel zwaar waren als ik dat deed', vertelt hij. 'Maar ook tijdens het voetballen kon ik opeens niet goed meer draaien. Het waren eigenlijk heel vage klachten en kleine dingen.'
Met die klachten ging Martin naar de huisarts. 'Daarna werd ik doorgestuurd naar de neuroloog en kreeg ik allerlei scans, testen en onderzoeken. Na twee jaar onderzoeken kreeg ik de diagnose MS, toen was ik 30 jaar.'
Uiteindelijk blijkt Martin primair progressieve MS te hebben. 'Dat betekent dat het heel langzaam achteruit gaat.'
'Ik kan nu dus niet meer sporten en alleen kleine stukjes lopen. Maar ik kan wel nog steeds staan en ben blij dat ik niet in een rolstoel zit', voegt Martin opgelucht toe.
'De achteruitgang gaat dus echt heel langzaam. Het is eigenlijk bij mij niet te voorspellen hoe het precies gaat verlopen in de toekomst, maar ik zou in principe 100 jaar kunnen worden met deze vorm van MS.'
Ondanks dat Martin blij is dat hij nog kan staan en niet in een rolstoel zit, baalt hij, op zijn zachtst gezegd, wel dat hij niet meer kan doen wat hij wil doen. 'Dat is kut.'
'Ik was 30 jaar en dan raak je opeens allerlei dromen kwijt. Je komt in een wak terecht en bent verdrietig over wat er niet meer is en niet meer kan', concludeert hij eerlijk.
'Mijn zoon was vier jaar toen ik de diagnose kreeg. Dus toen was ik vooral bezig met hem en had ik in eerste instantie eigenlijk niet zo goed door hoe erg de MS mijn leven had veranderd', gaat Martin verder. 'Je moet en gaat door voor je kind op dat moment.'
'Maar toen hij wat ouder was, kwam ik wat meer aan mezelf toe en belandde ik in een zwart gat', zegt hij eerlijk. 'Je komt nergens meer aan toe en opeens besef je echt heel goed wat er is gebeurd en wat je kwijt bent geraakt.'
Toen heb ik uiteindelijk ook de stap gezet om therapie te volgen, bijna twee jaar lang. Daarnaast ging ik naar yoga en die docente was echt heel lief en fijn. Daar kon ik ook heel veel bij kwijt.'
Inmiddels gaat het dan ook een stuk beter met Martin. 'De ergste tijd heb ik nu wel achter de rug, ik kan er nu beter mee leven', zegt hij. 'De afgelopen tien jaar is alles weer op zijn plek gekomen. Af en toe heb ik nog weleens een rotdag, maar voor de rest is het nu goed en dat is heel fijn.'
Dat Martins leven 180 graden gedraaid is door de diagnose MS blijkt nog meer als presentator Fred doorvraagt over zijn werk. 'Voordat ik bij de brandweer ging werken, zat ik zes jaar bij de mariniers', zegt hij stralend. 'Ik was vroeger dus altijd fysiek bezig en buiten.'
'Ik heb bij de parate eenheid gezeten en daar moest je bijvoorbeeld op wintertrainingen in de bergen in Noorwegen. Als je dat voor de eerste keer doet, dan denk je: waar ben ik aan begonnen?', begint hij lachend.
'Maar als je het eenmaal kent en weet, dan vind je het alleen maar heel leuk. Althans, ik vond het alleen maar leuk.'
Naast dat zijn tijd bij de mariniers voor een grote lach op zijn gezicht zorgt, heeft zijn werk er ook mede voor gezorgd dat hij nu makkelijker kan omgaan met zijn ziekte. 'Je leert daar dat je door moet en dat blijven zitten en niets doen niet helpt', legt hij uit. 'Je wordt zo opgevoed daar.'
Wanneer Fred verder vraagt waarom Martin vandaag eigenlijk precies in het ziekenhuis is, blijkt hij helemaal niet voor zichzelf en zijn MS hier te zijn, maar voor iets veel leukers. 'Ik kom net bij mijn pasgeboren kleindochter vandaan. Mijn zoon is vader geworden en ik opa', zegt hij ontroerd.
'Ik heb de eerste drie dagen alleen maar lopen janken. Nu ga ik weer', voegt hij lachend en met tranen in zijn ogen toe. 'Het is zo mooi, mooier gaat het niet worden.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag