Formule 1 Met een imposante opmars vanaf de negentiende startplek won Kimi Antonelli de F1-race in Monza. De pas 20-jarige Italiaan liet weer eens zien waarom hij dit jaar de grootste kanshebber op voor de wereldtitel.
Kimi Antonelli op weg naar de overwinning in Monza. Achter hem Pierre Gasly, die zaterdag een verrassende pole position pakte, maar slechts als zevende finishte.
Vlak voor de bocht die de naam draagt van de man die hij waarschijnlijk gaat opvolgen, maakt Kimi Antonelli de klus af. Hij haalt Mercedes-teamgenoot George Russell in en rijdt op kop de Variante Ascari in – de chicane op het circuit van Monza die vernoemd is naar Alberto Ascari, in 1953 de laatste Italiaanse wereldkampioen. Vier ronden later komt hij over de finish als winnaar van de Grand Prix van Italië.
Het is een overwinning die niet alleen Antonelli’s leidende positie in de WK-stand verstevigt, maar ook laat zien waaróm hij bovenaan staat. Want dankzij een imposante, nagenoeg foutloze inhaalrace wint Antonelli in Monza vanuit een schijnbaar onmogelijke positie: de negentiende startplaats.
Een grotere opmars zag de Formule 1 maar één keer. Om precies te zijn in 1983, toen John Watson zijn McLaren in Long Beach vanaf de 22ste plek naar de overwinning stuurde. Verder won nog nooit iemand nadat hij was vertrokken van zó’n lage positie. Nog een statistiek: Antonelli is de eerste Italiaan die zijn thuisrace wint sinds Ludovico Scarfiotti in zijn 12-cilinder-Ferrari zonder veiligheidsgordels, exact zestig jaar geleden.
En dat terwijl Antonelli nog maar twintig jaar oud is, en bezig is aan pas zijn tweede F1-seizoen. Al het hele jaar valt op hoe weinig fouten hij maakt, hoe ongevoelig hij kennelijk is voor mentale druk – en vooral ook hoe hij meestal sneller is dan Russell. De Brit leed in Monza de zoveelste gevoelige nederlaag in hun onderlinge strijd. Hij reed, als tweede gestart, lang aan de leiding maar liet zich tot twee keer toe bijhalen en passeren door Antonelli.
Vanwege de nieuwe, half-elektrische motoren in de Formule 1-wagens leverde Monza een ander schouwspel op dan gewoonlijk – een leuker schouwspel in feite. Omdat de baan vrijwel helemaal uit lange, rechte stukken bestaat, moesten de coureurs constant de hoeveelheid elektriciteit in hun batterij beheersen.
Waar inhalen in Monza voorheen niet zo eenvoudig was, maakte het batterijbeheer de race dit keer tot een soort schaakspel, waarin rijders elkaar telkens over en weer passeerden. Stuurmanskunst speelde óók een rol, want vaak werden de inhaalacties pas bij het remmen beslist, of probeerden coureurs elkaar te slim af te zijn door hun wagens handig te positioneren.
Antonelli en Russell vochten halverwege de 53 ronden tellende race ook zo’n gevecht uit. De Italiaan was achter zijn teamgenoot beland nadat hij een spectaculaire opmars door het veld had gemaakt. Na de start won hij al meteen zeven plekken. En ook bij de tweede start – de race lag dik een half uur stil na een crash van Charles Leclerc – rukte hij snel op. Al na een paar ronden reed hij aan de staart van Russell. De twee wisselden daarna zo’n beetje elke ronde van positie, tot de leiding van hun team Mercedes hen vroeg daarmee te stoppen, omdat Max Verstappen (uiteindelijk als derde gefinisht) door al het geduelleer in de buurt kon blijven.
Iets later moest Antonelli weer aan de slag. Mercedes haalde hem de pits in toen een virtual safety car de race neutraliseerde omdat er een gestrande auto moest worden geborgen. Dat kwam Antonelli goed uit, want zijn medium-banden zouden tegen het einde van de race vermoedelijk minder goed presteren dan de harde banden van Russell. Eenmaal terug op de baan, voorzien van een verse set mediums en zeventien seconden achter de leiding, haalde hij vier auto’s in en dichtte vervolgens gestaag het gat naar Russell.
Het besluit leek vijf ronden voor de finish te gaan vallen in de eerste bocht, een krappe chicane, maar daar maakte Antonelli zijn enige foutje. Hij ging zij-aan-zij met Russell de rechts-links bocht in, kwam daarbij op het gladde deel van de baan buiten de racelijn en gleed de grindbak in. Direct hervatte hij de achtervolging, om anderhalve ronde later alsnog de leiding te veroveren, en het tempo er stevig in te houden: nog in de laatste omloop zette Antonelli de snelste rondetijd van de hele race neer.
Een comfortabele marge scheidt Antonelli nu van Russell in de stand: 66 punten, oftewel bijna drie overwinningen. Verstappens onwaarschijnlijke inhaalrace vorig seizoen laat zien dat geen enkele voorsprong écht veilig is, maar na alles wat Antonelli dit seizoen heeft laten zien – en zeker zijn optreden in Monza – lijkt het bijna wel zeker dat ze in Monza ooit ook een bocht naar hém kunnen vernoemen.