Hij was haar buurman, en Franka viel niet op hem, want jong, bierdrinkend en slecht gekleed. Totdat ze ineens wél op hem viel, het gebeurde zonder dat ze er erg in had. ‘Ik weet zeker dat we elkaar op een datingapp zonder pardon naar links hadden geswipet.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘We passeerden elkaar in het trappenhuis toen ik met een vriendin verhuisdozen naar binnen aan het sjouwen was. Hij droeg een foute pilotenbril en slecht zittende kleren. ‘Pak hem dan’, lachte mijn vriendin en ik trok een raar gezicht. Ik had nu een hond en deze benedenetage was mijn eerste koopwoning.
Eind twintig was ik en terwijl mijn vrienden en vriendinnen bezig waren met huizen en kinderen, werd ik gezien als die ene leuke vrouw die om raadselachtige reden alleen zou overblijven. Ik had wel kortstondige relatietjes gehad, maar vaak met niet de meest betrouwbare types, en eerlijk gezegd begon ik me al te verzoenen met mijn lot. Op een dag had ik besloten: die verre reizen kan ik ook prima alleen of met vriendinnen maken, en een huis kopen in Amsterdam-West lukte twintig jaar geleden ook nog net als single.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Franka gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
De nieuwe buurman bood aan een koperen naambordje voor me te maken en als dank plukte ik een grote bos bloemen uit het Amsterdamse Bos en legde die voor zijn deur. Daarop nodigde hij me uit voor een kennismaking bij hem thuis en toen ik binnenkwam had hij een fles rum voor zich staan en vroeg of ik ook een glaasje wilde.
Die avond hebben we vooral lachend doorgebracht. We vertelden elkaar verhalen over ons leven, ik excuseerde me voor mijn blaffende hond en hij maakte een wegwuivend gebaar, schonk nog een glaasje in en de hele avond heb ik me niet een keer afgevraagd of wij iets zouden kunnen krijgen. Niet even die automatische snelle scan, van eh, zouden wij misschien..? Hij was immers mijn buurman, een paar jaar jonger dan ik, geen 1 meter 95 en af en toe dus zelfs slecht gekleed. Hij zat nog in zo’n fase van bier drinken in bed, terwijl ik een nette baan had.
Al vertellend en grappend leerde ik hem iets beter kennen, maar ook bij de volgende borrels legde ik hem langs geen enkele meetlat, want weer: hij was mijn buurman. En ik viel niet op hem.
Tot ik wel op hem viel. Zonder dat ik het in de gaten had. Ons contact was zo onbevangen en vrolijk dat het was gebeurd voor ik het wist. Ik had jarenlang mannen gescreend op een reeks eisen, maar dat lijstje had me nergens gebracht.
Met de buurman dacht ik niet na. Eerst dacht ik niet na omdat we geen match waren en even later omdat we zo overduidelijk wel een match waren. Ik wilde me gewoon eens helemaal overgeven aan wat het toeval in petto had. In eerdere flirts en korte relaties was ik altijd aan het piekeren, passen wij wel, hebben we dezelfde hobby’s, en hoe zit het met zijn muzieksmaak en zie ik in hem de toekomstige vader van mijn kinderen, of is hij nog te veel een flierefluiter? Nu, voor het eerst, dacht ik: ik ga eens zien waar dit mij brengt. En tegelijk met de wensen die ik placht te hebben als het om een partnerkeuze ging, verdween mijn zelfbewustzijn.
Ik vroeg me niet langer af hoe ik eruitzag als ik at en of hij me überhaupt wel mooi vond. Ach, we zien wel. Er was geen sprake van elkaar het hof maken. Iets anders dan het eeuwige wikken en wegen, het gewichtige dat vaak om relaties heen hangt, nam het over: het onvoorwaardelijke en het plezier. Ik kon deze beginnende relatie helemaal stuk redeneren, want op papier klopte er niets van, maar waarom zou ik mezelf dit niet gunnen? In gedachten hoorde ik de bezorgde stemmen van familie en vrienden, waarom juist deze man, is dit een noodgreep, en ik zou antwoorden: de liefde was er ineens, ik hoefde er niets voor te doen. Ik heb de controle uit handen gegeven.
Het voordeel van buurman en buurvrouw zijn, is dat je lekker dicht bij elkaar woont, dus feitelijk woonden we al vanaf dag één samen. Ontzettend gezellig. En toen ik na drie maanden ineens zwanger bleek te zijn terwijl hij voor zijn werk in het buitenland was, belde ik hem euforisch op. Geen seconde hield ik rekening met een negatieve reactie. Natuurlijk was hij er net zo blij mee als ik. ‘Wat? Nee, geweldig!’ riep hij.
Mijn ouders vonden het maar vreemd, vriendinnen zeiden: ‘Je kent die man nog maar net, we hebben hem nog niet eens ontmoet.’ Maar wij schaften schouderophalend babykleertjes aan, verkochten met verlies onze huizen en kochten samen een nieuw huis en richtten de babykamer in. Het contact bleef makkelijk, zonder gedoe, er vielen zoveel oude twijfels weg, er was geen sprake van druk, want er was geen ideaal waaraan we moesten voldoen. Die eerste paar ontmoetingen heb ik nooit mijn best gedaan, en daarna hoefde dat niet meer.
Ik weet zeker dat we elkaar op een datingapp zonder pardon naar links hadden geswipet. Maar nu, jaren later, voel ik me nog altijd even veilig bij hem. We zijn getrouwd en hebben drie kinderen. Sommige vrienden die hun partner jonger leerden kennen, en met een verlanglijstje in de hand, zijn alweer een tijdje uit elkaar. Dat kan natuurlijk toeval zijn, maar ik heb nog altijd profijt van die eerste houding uit het begin: dit is het nu en vraag me niet waarom.
De lichtheid domineert, ook in de zwaardere dagen. De vurigheid waarmee ik eerder relaties begon, is misschien meer zoals ‘het hoort’, zoals men denkt dat een relatie eruit moet zien, maar het is in feite ook veel onbezonnener. Ik althans heb tijdens heftige verliefdheden vaak dingen laten gebeuren waar ik achteraf spijt van heb. Verliefdheid en zelfs geluk zijn eigenlijk nogal overgewaardeerde begrippen. Als je dat snapt, wordt liefde ineens een stuk makkelijker.
Het leven is nu eenmaal vaak een beetje kleverig en banaal, iedere maand de huur of de hypotheek, telkens weer die was, zelf de wc-bril omlaag zetten, het gootsteenputje uitprutten omdat alle huisgenoten daar hun neus voor ophalen. Op die momenten helpt het mij geluk niet te zien als iets waar ik recht op heb. Precies zoals het begon tussen ons, zo is het nu nog steeds: ik hoef aan helemaal niets te voldoen en ook hij hoeft zich niet te bewijzen om elke dag opnieuw het gevoel te krijgen dat wij het voor elkaar zijn. Dát is pas geluk.’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant