schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Alex Warrens Ordinary was vorig jaar het meest gestreamde nummer van Nederland. De Amerikaanse singer-songwriter, die ooit noodgedwongen in zijn auto leefde, groeide in drie jaar van TikTok-celebrity uit tot bonafide popster, met als laatste wapenfeit een Grammynominatie voor beste nieuwkomer.
Je hoort meteen waarom Warren de gemoederen van massa’s losmaakt. Hij is het schoolvoorbeeld van de zachte singer-songwriter wiens jonge lijf overkookt van grote gevoelens. Maar dat is ook bijna het enige dat dat lijf doet. Net zoals op het merendeel van zijn debuutalbum You’ll Be Alright Kid bouwt hij hier kathedralen van hartstocht met dezelfde bouwstenen. Same Stars, Rescuer en Fine Place To Die: ze hebben allemaal verkennende coupletten, eventueel een bridge, en dan is er die – kom er maar in, strijkers, kom er maar in, gospelkoor – explosie van emotie.
Warren is een krachtige zanger met een soms dikke stem die fraai een emotioneel breekpunt aankondigt. Uitstekend voor powerballads. Maar als hij die voorliefde even opzijschuift, levert dat montere meezingpop op, zoals Passenger. Nu is hij als eendimensionale zanger te veel de leverancier van pathos in bulk.
Alex Warren
Wild Child
pop
★★☆☆☆
Atlantic/Warner
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant