De zomer dichtbij NRC vroeg fotografen om de zomer dicht bij huis vast te leggen. Wat gebeurt er als je het bekende als vertrekpunt neemt? Lars van den Brink verhuisde van Amsterdam naar Amersfoort en kreeg er zestien rotondes bij. Nummer 9 heeft als enige een kunstwerk.
Twee jaar geleden verhuisde fotograaf Lars van den Brink (49) met zijn vrouw en twee tienerdochters van een huurhuis in de Amsterdamse Rivierenbuurt naar een koophuis in de nieuwbouwwijk Amersfoort Vathorst.
Het stadsdeel is gebouwd rondom de Boulevard: een verkeersader met zestien rotondes. Op zijn route naar de dichtstbijzijnde snelweg, de A1, passeert hij er vier: drie keer rechtdoor, één keer rechtsaf. Als buurtgenoten hem vragen waar in Vathorst hij precies woont, zegt hij: „Vlak bij rotonde 3.” Op elke rotonde staat namelijk, groot en wit, het bijbehorende nummer. „Zo praktisch en ongelooflijk Nederlands.”
Eerlijk: hij is blij met zijn huis, zijn dochters zijn hier gelukkig en een koophuis in Amsterdam was onbetaalbaar, maar hij mist het stadse leven. De reuring op straat, de diversiteit in cultuur, leeftijd en sociale klasse, de ijsverkoper en de schoenlapper en alle andere ondernemers in zijn oude buurt.
Hier in Vathorst stappen de mensen rechtstreeks vanuit hun voordeur de auto in. Ook hij gaat nu zelfs met de auto naar de supermarkt (vijf rotondes). De tuinen zijn omringd door metershoge, groene heggen. De architectuur van de huizen is op het eerste oog divers, maar nu hij er langer woont, denkt hij: het is vooral veel baksteen. Op straat gebeurt er weinig. „En iedereen die ik hier tegenkom, lijkt op mij.”
Die eenvormigheid strekt zich uit tot de zestien rotondes. Er zijn er maar drie die afwijken: rotonde 2 heeft een fietsonderdoorgang, rotonde 4 bleek bij nader inzien efficiënter als kruispunt met stoplichten en rotonde 9 is ovaal en beschikt als enige over een kunstwerk. „Volgens mij is het een slak.” De rest is vrijwel identiek, met in het midden een rond plukje groen waaruit een verkeersbord of een boom steekt.
Dus toen NRC hem vroeg om een fotoserie te maken die zich binnen anderhalve kilometer van zijn huis afspeelt, gerelateerd aan de zomer, vond hij dat best een ingewikkelde opdracht.
Totdat hij met zijn gezin terugreed naar huis van een drieweekse vakantie in Frankrijk, waar hij zwom in een rivier in de Ardèche, wandelde in de Pyreneeën en afsloot met vijf stadse dagen in Parijs. Na een urenlange autorit nam hij de eerste afslag op rotonde 3, zíjn rotonde. „Als je na een lange vakantie je woonplaats binnenrijdt, heb je altijd wel een herkenningspunt waarbij je denkt: hè, fijn, ik ben weer thuis. Vroeger was dat voor mij De Wolkenkrabber op het Victorieplein in Amsterdam. En nu voelde ik bij rotonde 3 voor het eerst echt: ik ben thuis. Dit ís nu mijn thuis.”