Een bekerfinale, een stadionbrand en de jonge trainer Co Adriaanse: Jan Drost, immer stijlvol gekleed, volgde als clubfotograaf 45 jaar lang PEC Zwolle. Tot aan zijn dood bleef hij supporter van de voetbalclub.
Menig keeper uit het profvoetbal van de vorige eeuw kende Jan Drost. Als clubfotograaf van PEC Zwolle koos hij steevast een plekje achter hun doel, klaar om een Zwolse aanval of treffer vast te leggen. Was de bal ver weg, dan maakte hij graag een praatje. En de doelmannen op hun beurt vonden hém weer interessant: de fotograaf op zijn vissersstoeltje die er met zijn overhemd en stropdas altijd zo onberispelijk uitzag.
Drost, ‘heer met camera’ genoemd in Zwolle, overleed op 27 juli op 83-jarige leeftijd. Hij laat een omvangrijk archief achter met foto’s die je nu niet vaak meer ziet. De selectie van PEC in het openluchtzwembad bijvoorbeeld, tegenover het stadion. Het was die dag in 1994 zo warm dat trainer Ben Hendriks de training had geschrapt. Drost was er als enige bij en zag hoe de ijdele spits Rob McDonald stiekem zat te balen: ‘Hij was bang dat zijn mooie kuif nat werd.’
Drost was een geboren en getogen Blauwvinger, zoals de bijnaam van Zwollenaren luidt. Hij legde naast PEC ook het nieuws in de stad vast. Hij begon zijn carrière bij krantendrukkerij Tijl, waar hij af en toe inviel voor de vaste fotograaf. Daarna bouwde hij gestaag een klantenkring op, van De Telegraaf en het ANP tot het NOS Journaal, dat zijn foto’s in uitzendingen gebruikte als er geen bewegende beelden voorhanden waren.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Maar het bekendst was hij toch als clubfotograaf van PEC, de club die hij liefst 45 jaar volgde en zag veranderen. De clubkleuren gingen van groen-wit naar blauw-wit, de naam veranderde van PEC naar FC Zwolle en weer terug, en op de plek van het Oosterenkstadion verrees in 2008 een nieuw, multifunctioneel onderkomen: het MAC3park-stadion.
Ook zijn eigen vak stond niet stil. Waar hij zich in zijn beginjaren bij een thuiswedstrijd al in de tweede helft naar huis spoedde om in zijn doka de filmrolletjes te ontwikkelen, stapte hij later over op de digitale camera. Toch bleef hij altijd meebewegen, zag zijn schoonzoon Mike Willems, ex-speler en voormalig technisch manager van de club. ‘Digitaal of analoog: een goede foto is een goede foto, vond hij. Die vertelt in één oogopslag het hele verhaal.’
Van de bekerfinale in 1977 tot de tribunebrand in 1985; Drost was overal bij. Ook bij de eerste werkdag van trainer Co Adriaanse in 1984. Die kwam nonchalant aanlopen, met een zak ballen over zijn schouders, waarop Drost nietsvermoedend afdrukte. ‘Publiceer die foto’s maar niet’, droeg Adriaanse hem op. ‘Straks denken de spelers nog dat ik hun ballenjongen ben en dat ik dit elke dag ga doen. Dat was ik niet van plan.’
Behalve bijzondere foto’s leverden al die jaren bij PEC ook warme contacten op. ‘Veel spelers kwamen bij ons over de vloer, omdat mijn vader allerlei actiefoto’s van ze had’, vertelt zijn dochter Miranda. ‘Die kwamen ze dan bij ons thuis ophalen. Verschillende jongens, onder wie Ron Jans, vroegen hem later ook als fotograaf voor hun bruiloft.’
In 2008 stopte Drost met professioneel fotograferen, waarna de club als eerbetoon de persruimte in het stadion naar hem vernoemde. Gek genoeg, zegt Willems, ging hij de club na zijn pensioen pas echt goed volgen, tot aan zijn dood. ‘Als fotograaf was hij altijd vaktechnisch met PEC bezig. Nu werd hij echt supporter. Als ze achterstonden, zette hij soms de tv uit. En na een slechte wedstrijd kon hij echt met hartkloppingen naar bed gaan. Voor een heer was hij een fanatiek baasje.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant