Hito op Scheveningen is geen strandtent, maar een beeldig, vibey restaurant met Baskisch geïnspireerde gerechten.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Strand Noord 1, Scheveningen
hito.nl
Cijfer: 7,5
Restaurant op het strand met bedjes en een groot terras. Borrelhappen en gerechten uit de houtskooloven om te delen: klein rond € 16,50, groot rond € 23. Iedere dag open.
Het ding met het weer is dat je, zodra je er eenmaal lekker in zit, direct vergeet dat het weer gaat veranderen. Zo trokken wij in mijn aircoloze sauna van een Mazda naar Scheveningen in het staartje van de derde hittegolf van 2026. Op het strand gaan eten leek die dag niet zozeer de beste, als wel de enige optie. We namen een duik in zee en gloeiden na tussen de schelpen. We wandelden dorstig het even stijl- als stampvolle terras van Strandhuis Hito op en werden geplaatst onder de zo te zien ook nogal dorstige zwarte den die daarvan het middelpunt vormt.
We bestelden een cocktail voor onszelf, een emmer water voor de den en een hele riedel zomerse borrelhappen: verrukkelijke chips met een gulle portie Spaanse ham en ingelegde pepertjes (€ 12); een flinke schaal plompe, goede boquerones met frisse antiboise en peterselieolie (€ 11); en pan con tomate (€ 8), die, niet traditioneel maar wel lekker, gemaakt was met überkrokant Catalaans kristalbrood en dragon.
Ondertussen vergaapten we ons aan de clientèle en bediening van dit onomwonden beeldige etablissement. Hito is tegelijkertijd minimalistisch, knus en vibey; opgetrokken uit zee- en luchtspiegelend glas gevat in kersenrood staal, ongelakt iroko-hout en prachtige Spaanse tegels. Binnen prijkt een waanzinnige muziekinstallatie tegen een wand vol elpees – er zijn regelmatig luistersessies tot diep in de nacht.
‘Wát een plek’, zuchtten we tegen elkaar, en: ‘wát een avond.’ Rozig en knap keken we de zon de zee in, in het ongelooflijke roodgouden nazomerlicht waar fotografen en selfiesnemende tieners wild in de kop van worden.
Maar ja, dat was vorige week of, vanuit u bezien, drie weken geleden. Terwijl ik dit schrijf, valt de regen alweer anderhalve dag met bakken uit de hemel. Eíndelijk, uiteraard, en fijn voor die zwarte den. Maar ik zit met u in mijn hoofd, lezer, die misschien zojuist tot op het ondergoed is natgeplensd. ‘Wat moet die vrouw op het strand?’ roept u verbolgen uit. ‘Het is verdorie herfst!’
Dit type weerblindheid mag voor restaurantcritici een hobbeltje vormen, voor de meeste strandhoreca betreft het de complete, instabiele kern van hun bedrijfsvoering. Op een zomerse dag wil half Nederland tegelijkertijd aan de kust worden gelaafd en gevoed. Is het vervolgens bewolkt, dan zijn diezelfde mensen vergeten dat het strand überhaupt bestaat. Dat maakt logistiek, personeel en inkoop van zo’n zaak tot een onvoorspelbare puzzel.
Toen ik zeven jaar geleden een zomerserie over strandtenten schreef, merkte ik nuffig op dat de Nederlandse kust lijdt aan het fritessaussyndroom: op een enkeling na was er geen zaak te vinden die zelf z’n mayonaise maakte. Ik beschouwde dit destijds als een jammerlijk gebrek aan ambitie.
Nu realiseer ik me dat het, als een stampvolle zaak de volgende dag zomaar weer leeg kan zijn, eigenlijk een volkomen logische keuze is om geen hectoliters bederfelijke saus met rauw ei in de koelkast te hebben staan. Strandtenten, en andere weersafhankelijke horeca, kiezen doorgaans voor veilig eten op hufterproof menu’s, wat er vervolgens toe leidt dat er nóg minder reden is om ze buiten stranddagen te bezoeken. Het gevolg: nog meer oninteressant eten.
Strandhuis Hito lijkt deze vicieuze fritessauscirkel te willen doorbreken door zich allereerst te gedragen als restaurant – maar dan eentje dat toevallig op het strand staat. Het is een permanente zaak, en dat merk je niet alleen aan het chique, blijvende interieur, maar ook aan de serieuze drankenkaart, met Baskische sidra, Japanse sake en whisky, aanlokkelijke wijnen per glas en een keur aan alcoholvrije alternatieven. Onze mocktails, een Jasmin Refresher (€ 7) en een Thyme Sour met een vegan eiwitkraag (€ 9) waren uitstekend.
Naast de borrelhappen zijn er kleine en grote gerechten, al blijken die categorieën nogal rekbaar. Als we zeggen te worstelen met hoeveel we moeten bestellen, legt onze vriendelijke serveerster uit dat we aan de prijs ongeveer kunnen zien hoe groot een gerecht is. De lobster roll is met € 19 het duurste kleine gerecht, maar blijkt gelukkig ook een genereuze portie: erg lekkere kreeftensalade op een perfect getoast briochebroodje.
Ook de avocado is precies goed – al hadden we daarop graag een kneepje citroen gehad, en treffen we de beloofde mierikswortel niet aan. Niet alles wat uit de houtskooloven komt, pakt even goed uit. De geroosterde druiven (€ 6) en artisjokken (€ 16) lijken met iets te veel zwarte rook in aanraking te zijn gekomen, met een licht asbakkige teersmaak tot gevolg. Bij de artisjokken maken de notige romesco en het frisse yoghurtschuim veel goed. Ook is er luchtig opgeslagen tarama van kabeljauwkuit (€ 16,50), erg zout maar lékker, met knoflook en goede olie. De beloofde kippenhuid vinden we echter niet terug.
Heel erg goed is het Iberico-lamsvlees (€ 26), supermals en gelatineus, met een knapperig velletje en een onweerstaanbare barbecuesmaak. Erbij liggen gestoofde prei met slim toegevoegde frisse blokjes granny smith en chimichurri.
Bij het vegetarische hoofdgerecht (€ 23) is dungesneden koolrabi als bij gyoza rond een vulling van ricotta en walnoot gevouwen en in een heerlijke saus van geroosterde tomaatjes en room gelegd. Verrassend en aardig, maar voor € 23 wel véél te karig.
De desserts zijn uitstekend. De Baskische cheesecake (€ 9) is precies zoals het hoort: lekker smotsig en vet, zonder bodem en met een gedurfd donker gekaramelliseerde buitenkant. Nog beter bevallen de torrijas (€ 12), versgebakken wentelteefjes met sappige vijg, hartig amandelijs en opnieuw goed bruingebakken karamel van pecannoten. Zorgvuldig en lekker.
We hebben een fijne avond bij Hito, al lijkt zodra de zon ondergaat ook de aandacht van de bediening wat uit te doven. De desserts komen eerst niet en daarna verkeerd, evenals de koffie – al wordt dat bij navragen allemaal weer zeer vriendelijk opgelost.
Voor de ambitieuze kaart, fijne sfeer, goede muziek en prachtige inrichting zou ik ook naar Scheveningen komen als de zon niet schijnt. Misschien zelfs juist dan, want op minder hysterische stranddagen vermoed ik dat Hito alleen maar beter wordt.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant