Kunst op komst! Wat is er dit najaar weer veel om je op te verheugen op het gebied van film, series, muziek, kunst, theater en dans. De kenners van de Volkskrant blikken vooruit.
Kunst op komst! Wat is er dit najaar weer veel om je op te verheugen op het gebied van film, series, muziek, kunst, theater en dans. De kenners van de Volkskrant blikken vooruit.
De eerste montage van Digger ‘ontsteeg’ alles wat ze ooit had gezien, liet Sandra Hüller zich eerder dit jaar ontglippen in Cannes. Dat was wel een beetje pijnlijk, want de Duitse actrice was niet op het Franse festival vanwege de nieuwe film van Alejandro G. Iñárritu, maar vanwege haar rol in een heel andere film: Fatherland van Pawel Pawlikowski, waarin ze overigens voortreffelijk is.
Het langverwachte Digger was toen nog niet af. En ook Venetië greep mis: studio Warner besloot dat de peperdure (ruim 110 miljoen euro) politieke zwarte komedie beter af was met een geheel eigen première, los van zo’n festivalspringplank. Precies zoals de studio dat eerder bepaalde voor One Battle after Another, dé peperdure politieke zwarte komedie van vorig jaar.
Het weinige dat we weten over Digger, is dat de film gaat over de fictieve Texaanse oliemiljardair Digger Rockwell, die na het veroorzaken van een ecologische ramp een politieke vlucht naar voren maakt. Tegen alle feiten in doet hij zich voor als de redder van de wereld.
De trailer doet denken aan een moderne variatie op Stanley Kubricks Dr. Strangelove, Or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), mogelijk de grappigste en verontrustendste komedie ooit gemaakt, waarin de wereld ten onder gaat in een nucleaire oorlog. Maar de trailer van Digger maakt óók al furore vanwege Iñárritu’s hoofdrolspeler, Tom Cruise.
Tijden terug is het, dat die zich leende voor iets anders dan een gegarandeerd succes, zoals zijn optredens in Hollywoodreeksen als Mission: Impossible, Top Gun, The Mummy en Reacher. Cruise, sinds 2000 (beste bijrol in Magnolia) nooit meer genomineerd voor een Oscar in de acteurscategorie, liet zich enkel nog regisseren door regisseurs die hij zelf kon aansturen, op en om de set.
Nu bood hij zich eindelijk weer eens aan bij een heuse, grote (en eigenzinnige) filmauteur: de Mexicaanse magisch-realist Iñárritu. En waar de inmiddels 64-jarige Cruise er de voorbije decennia alles aan deed om zo jong en fit mogelijk voor de camera te verschijnen, draaft hij als Digger juist ouder op, met dank aan de grimeafdeling. Uitgezakt, kalend, rimpels, buikje. Schrijf die Oscarnominatie maar vast op.
Bor Beekman
Digger, vanaf 1/10 in de bioscoop.
Vorige maand overleed Yayoi Kusama (1929-2026), het liefst had ze voor altijd willen blijven schilderen. Ook het publiek kan geen genoeg krijgen van haar kunstwerken. Het belooft straks dus druk te worden in het Stedelijk Museum in Amsterdam: de eerste dagen is haar overzichtstentoonstelling al uitverkocht.
Neem daar vooral de tijd voor haar iets minder bekende kanten, want Kusama was zo veel meer dan de stippen, pompoenen en spiegelkamers. Het Stedelijk toont bijvoorbeeld ook haar tekeningen, collages en mode-ontwerpen.
Anna van Leeuwen
Yayoi Kusama, 11/9 t/m 17/1/2027 in het Stedelijk Museum, Amsterdam.
Goed nieuws dat Paulien Cornelisse dit najaar weer in het theater staat. In 2024 moest de cabaretier en columnist als gevolg van haar kankerdiagnose de tournee van haar voorstelling Komma afblazen. Ook nu is het nog te belastend voor Cornelisse om door Nederland te toeren, vandaar dat zij haar nieuwe solo exclusief speelt in het Amsterdamse DeLaMar Theater. Zij doet dit op maandag, dinsdag en woensdag, in het verlaten decor van de musicalklassieker Cabaret met Chantal Janzen, die van donderdag tot zondag de Wim Sonneveldzaal in vuur en vlam gaat zetten. In Waar was ik gebleven belooft Cornelisse een ‘onderzoek naar de onmaakbaarheid van het leven, en de maakbaarheid van je eigen blik daarop’.
Joris Henquet
Paulien Cornelisse, Waar was ik gebleven?, vanaf 26/10 in DeLaMar Theater Amsterdam, première op 10/11.
Het voelt soms alsof Froukje al een hele tijd meegaat, maar ze is nu pas toe aan haar tweede echte album. Op 2 oktober komt Kijk je naar mij? uit, waarop ze haar inmiddels herkenbare geluid net iets verder oprekt. Op dit album overpeinst ze haar roem en de ingewikkelde wederzijdse verwachtingen tussen popster en fans. Het is een voorrecht om zo’n getalenteerde muzikant zich te zien ontwikkelen.
Bij een nieuw album hoort ook een tour. In november en december is Froukje door heel het land live te zien, maar de kaartjes gaan hard. Veel plekken zijn al uitverkocht, maar in Haarlem, Groningen, Maastricht en Tilburg zijn nog kaartjes.
Els de Grefte
Het album Kijk je naar mij? van Froukje verschijnt op 2/10.
‘Aan de zeldzame enkelingen die zichzelf, vroeg in het leven, hebben bevrijd van de vriendschap van velen’, schreef schilder James Abbott McNeill Whistler in 1890 als opdracht in zijn boek The Gentle Art of Making Enemies.
Whistler (1834-1903) is befaamd om schilderijen die weliswaar mensen en landschappen verbeelden, maar toch hoofdzakelijk composities van kleurtonen zijn. Wie zich nog afvroeg welk karakter schuilt achter de maker van deze schilderijen, zie hier het antwoord: een trotse ruziemaker.
Zo noemde de kunstcriticus John Ruskin zijn werk ‘schilderijen waarin de ongeschoolde aanmatiging van de kunstenaar dicht in de buurt komt van opzettelijk bedrog’ – een citaat dat Whistler afdrukte in zijn boek. Twist op het revolutionaire af, was zijn methode. Whistler bestreed de conservatieve, academische blik op zijn vak, hij gaf kleur en compositie voorrang boven het onderwerp.
Dit najaar kunnen we het gaan zien, in het Van Gogh Museum. Zeker is dat Whistler een meester was van sfeer en kalmte, in zijn schilderijen dan. Vincent van Gogh was dol op zijn werk. Enkele van de beste zijn in Amsterdam te zien: het grote portret van zijn moeder, getiteld ‘compositie in grijs en zwart’, waarin de oude dame op een stoel zit, zakdoek in de hand, voetjes op een stoof. Grote rust in een eenzame ruimte, je hoort bijna een klok tikken. Of een van zijn nocturnes, nachtlandschappen, van de rivier de Thames, die in grijsblauw het maanlicht reflecteert.
Dat niet alle critici als Ruskin dachten over Whistlers werk, blijkt uit een recensie in The Times uit november 1871, waarin dit nachtschilderij wordt vergeleken met muziek: ‘Het volstaat erin ons gemoed te vormen en onze verbeelding los te woelen, door de subtiele combinaties van kleurtonen, waarmee alles wat schilderkunst ons te zeggen heeft, kan worden gezegd.’
Wieteke van Zeil
Whistler. Dandy en dwarsdenker, 16/10 t/m 10/1/2027, Van Gogh Museum, Amsterdam.
John Dowland was ‘de John Lennon van de 16de eeuw’, als het aan luitist Thomas Dunford ligt. Dowland is vaker met een singer-songwriter vergeleken. Al zal de Engelse componist en luitist weinig teksten zelf hebben geschreven, de vergelijking is begrijpelijk: als geen ander wist Dowland thema’s als liefde en verlies te voorzien van treffende melodieën: vaak melancholisch, soms cynisch en sowieso onvergetelijk. Dunford en het Jupiter Ensemble eren Dowland in zijn 400ste sterfjaar in de Grote Kerk van Den Bosch.
Merlijn Kerkhof
Thomas Dunford & Jupiter Ensemble, 30/9, Grote Kerk, Den Bosch. Kaarten via Theater aan de Parade.
De aanduiding ‘van de makers van Oogappels’ zou al genoeg moeten zijn. Met regisseurs Will Koopman en Norbert ter Hall én een topcast zou dit weleens iedereens favoriete nieuwe Nederlandse serie kunnen worden.
Tjitske Reidinga speelt in de dramaserie Pro Deo sociaal advocaat Alex Sterkenburg, die het opneemt voor kleine lieden die slachtoffer zijn geworden van het grote geld en/of de ondoordringbare overheid. De klassieke setting van een advocatenkantoor garandeert een voortdurende stroom van nieuwe personages en verhalen. Verder met Annet Malherbe, Ramsey Nasr en Claire Bender.
Mark Moorman
Pro Deo, vanaf 4/11 op NPO1 en NPO Start.
Wat nog weleens verloren gaat in de visuele overdaad van een fotofestival: het thema. Wat blijft hangen zijn de foto’s en de namen van pas ontdekte fotografen. Door heel Breda is werk van veertig nationale en internationale fotografen te zien, onder het thema ‘Our Songs Came Through’, de titel die ‘verhalen over troost en veerkracht’ samenbrengt.
Verwacht niet alleen klassieke fotografie, maar ook videowerk, installaties en andere grensverleggende kunst. En er is naast de ontdekkingen ook nieuw werk van bekende fotografen als Annaleen Louwes, Awoiska van der Molen, Çiğdem Yüksel en Eva Roefs, toevallig, of niet zo toevallig, allemaal vrouwen.
Mark Moorman
BredaPhoto Festival, 11/11 t/m 25/10, door heel Breda.
Het nachtleven in Rotterdam is onstuimig: clubs komen en clubs gaan, vaak in tijdelijke beschikbare onderkomens en dus in moordend tempo. Nieuw in het aanbod: Shunter, een flinke, multifunctionele ruimte in een voormalig NS-gebouw bij Rotterdam-Zuid, waar zomaar 1.500 personen in passen.
Shunter is aan vrij strikte regels gebonden, maar kan leuke ‘weekenders’ organiseren; op vrijdag bijvoorbeeld een concert, op zaterdag een clubnacht die tot 3 uur mag duren en dan op zondag nog iets rustgevends, van een film tot een workshop.
Klinkt zeer veelbelovend, en het programma voor het weekend van 18 tot en met 20 september ziet er goed uit, met live-sets van Trois-Quarts Taxi System, Hitam en Nikos.
Robert van Gijssel
Ze heeft weinig op met de werkelijkheid, zegt Tove Ditlevsen (1917-1976) in Kindertijd, het eerste deel van haar indrukwekkende memoirereeks De Kopenhagen trilogie. Ze kan huilen als ze een foto ziet van een ongelukkig gezin, maar ziet ze datzelfde gezin op straat, dan laat het haar koud. ‘Alles moet als het ware via een omweg tot me komen om mij te kunnen raken’, schrijft ze.
Ditlevsens onverbiddelijke proza, dat tegelijk snoeihard is en vol levenslust zit, wordt dit najaar naar toneel gebracht door regisseur Eline Arbo, die eerder furore maakte met theaterbewerkingen van autobiografisch werk van Édouard Louis (Weg met Eddy Bellegueule, 2020) en Annie Ernaux (De jaren, 2022) – twee van de beste voorstellingen van de afgelopen jaren.
Net als daarin, ontstaat in De Kopenhagen trilogie uit trefzeker geformuleerde taferelen een hardnekkige klassenstrijd, in dit geval van een schrijver die zich wil ontworstelen aan haar lot als vrouw uit een Deense arbeidersklasse. En ook hierin gaat dat niet zonder slag of stoot.
De voorstelling wordt onder anderen gespeeld door Maria Kraakman, die twee jaar geleden de Theo d’Or voor beste hoofdrol van het seizoen won voor haar rol in Prima Facie, ook geregisseerd door Arbo.
Eline Arbo is sterk maatschappelijk betrokken, maar tegelijkertijd gaat haar werk in de kern altijd over mensen van vlees en bloed. In bezield toneel met een groot kloppend hart fileert ze systemen waarin onderdrukking en uitsluiting welig kunnen tieren. Haar beste voorstellingen zijn politiek én persoonlijk, en bovendien uitgesproken theatraal. Met sterk gestileerde theatervormen geeft ze het bronmateriaal nieuwe brandstof, kleur en diepte.
Deze bewerking van De Kopenhagen trilogie vliegt ze aan als een theatraal delirium, waarin de hoofdpersoon vanuit een inrichting haar herinneringen induikt. Kortom, zoals Ditlevsen het voor ogen had: theater als een omweg die nodig is om de werkelijkheid binnen te laten komen.
Sander Janssens
De Kopenhagen trilogie door ITA Ensemble, vanaf 18/10 in Internationaal Theater Amsterdam, première 20/10.
Het dementiedrama is een heel eigen genre geworden, waarbij meer dan eens wordt ingezet op de (gemakkelijk afgedwongen) traan. Maar het verpletterende drama Queen at Sea trekt zich weinig aan van de geijkte genreconventies en schetst een pijnlijk realistisch beeld van dementie en vooral ook van de worsteling van de naasten, onder anderen gespeeld door de Franse steracteur Juliette Binoche.
Het is een van de ontroerendste films van dit najaar, die op het Filmfestival van Berlijn eerder dit jaar (terecht) werd bekroond met de derde juryprijs én de prijs voor beste bijrol, die werd gedeeld door veteranen Tom Courtenay en Anna Calder-Marshall.
Alex Mazereeuw
Queen at Sea, regie Lance Hammer, vanaf 12/11 in de bioscoop.
Het dance-spektakel Amsterdam Dance Event (ADE) is ieder jaar het belangrijkste evenement voor liefhebbers en makers van elektronische muziek wereldwijd. Dit jaar is het extra bijzonder, want het festival plus conferentie blaast dertig kaarsjes uit.
Daarom wordt bij het conferentiegedeelte met professionals teruggeblikt op het ontstaan en de geschiedenis van ADE en de elektronischemuzieksector in het algemeen. Daarnaast zullen de bobo’s zich samen het hoofd breken over alles wat er verder speelt in hun werkveld, zoals AI, verdienmodellen en omgang met drugs op de dansvloer.
Maar voor de meeste bezoekers gaat het vooral om de feestjes, die er weer in overweldigende overvloed zijn. Het leuke aan ADE is dat elektronische muziek in al haar verschijningsvormen wordt gevierd, dus er is in iedere niche wel een feestje. Bijvoorbeeld het massameditatie-evenement van Zerobpm in de Thomaskerk in Amsterdam-Zuid, waar bezoekers onder het genot van live ambient worden geacht te mediteren. Praten of op je telefoon kijken is verboden.
Wij verheugen ons op het feestje van Breakfast Club in Radion op zaterdag. Om de naam eer aan te doen, serveert de feestorganisator een gratis ontbijtje voor een hele dag dansen op een paar van de tofste dj’s van nu.
Ook tof: het feest rond mixalbumconcept DJ-Kicks, een serie waarin de allerbeste dj’s een mixalbum hebben uitgebracht. Op dit feestje draaien dan ook behoorlijk grote namen. Het wordt sowieso goed toeven met The Blessed Madonna, Pelanoir en Sofia Kourtesis.
Eregast van deze editie van ADE is Jean-Michel Jarre (78), een van de grondleggers en vormgevers van elektronische muziek. Hij viert het jubileum van zijn doorbraakalbum Oxygène, dat bij het verschijnen vijftig jaar geleden grensverleggend was. Hij mag op de openingsdag in de Afas Live laten horen of dat nog steeds goed klinkt.
Els de Grefte
ADE, 21 t/m 25/10, diverse locaties in Amsterdam.
Verwacht geen onbekommerd feelgoodverhaal in de intieme musical Next to Normal. Deze met een Pulitzerprijs bekroonde Amerikaanse voorstelling uit 2008 werpt een confronterende blik op het thema mentale gezondheid. Moeder Diana heeft een bipolaire stoornis en moet ondanks stemmingswisselingen en zware medicatie haar gezinsleven in goede banen zien te leiden.
De stevige pop- en rockliedjes van componist Tom Kitt en schrijver Brian Yorkey zullen in goede handen zijn bij de vocaal ijzersterke hoofdrolspelers Willemijn Verkaik (als Diana) en Edwin Jonker (als vader Dan). Michael Muyderman en Yara Brand spelen de puberkinderen Gabe en Natalie, die zo hun eigen problemen hebben.
Joris Henquet
Next to Normal door Nanoek Producties, tournee vanaf 25/9, première op 10/10.
Voor Richard Wagner ging zijn kunst boven het comfort van de bezoeker. Zo was het zijn wens dat zijn opera Der fliegende Holländer (twee uur en een kwartier) in één ruk, zonder pauze zou worden uitgevoerd. Daarmee zou het turbulente karakter van storm en zee voelbaar blijven.
Veel operahuizen (zeker Duitse) eerbiedigen die wens, maar als vanaf 3 december een nieuwe productie te zien is bij De Nationale Opera (DNO) in Amsterdam, kun je halverwege gewoon naar de wc of een espresso of glas champagne bestellen – er mag immers ook nog iets worden verdiend.
Lotte de Beer, die furore maakt als leider van de Volksoper Wien, tekent voor de regie. In haar interpretatie is hoofdpersonage Senta ‘een kunstenaar op zoek naar zelfexpressie’, schrijft DNO.
‘Senta is opgegroeid in een traditioneel gezin, waar de mannen op zee varen en de vrouwen aan het spinnewiel zitten. (…) Senta’s leefwereld is als een schilderij waarin zij gevangen zit. De Holländer wordt haar muze; hij inspireert haar om buiten de bekende kaders te treden. Maar zijn betekenisloze blik op de wereld motiveert haar ook haar eigen stem te vinden.’ Het is weer eens wat anders dan een Holländer op een Star Trek-schip of op een kantoor.
Merlijn Kerkhof
Der fliegende Holländer, 3/12 t/m 27/12, De Nationale Opera, Amsterdam.
Elk jaar geeft het Rijksmuseum Amsterdam een opdracht aan een Nederlandse fotograaf om over een thema een serie te maken, die daarna wordt tentoongesteld. Dit jaar gaat ‘Document Nederland’ over nieuwe energie. Wie kun je hiervoor beter vragen dan Kadir van Lohuizen, die een internationale carrière heeft opgebouwd met maatschappelijk geëngageerde onderwerpen, zoals de stijging van de zeewaterspiegel.
Voor het Rijksmuseum richtte hij zijn camera op ‘plekken waar bijna niemand komt: offshore windparken, waterstofcentrales, CO₂-opslagen en datacenters’. Eén foto is al te zien op de website van het museum: een windmolenpark te midden van door de wind opgezweept water en een donkere lucht. Dat belooft wat.
Michiel Kruijt
Document Nederland: Nieuwe energie, 9/10 t/m 17/1, Rijksmuseum Amsterdam.
Een van de vaste en geruststellende elementen in een verder chaotische serieagenda is het feit dat elk jaar in september een nieuw zesdelig seizoen verschijnt van de spionageserie Slow Horses. En dat we er nu al op kunnen vertrouwen dat in september 2027 het zevende seizoen te zien zal zijn.
De Engelse schrijver Mick Herron, op wiens boeken de serie is gebaseerd, is inmiddels bij boek veertien, dus we kunnen verder, ook omdat hoofdrolspeler Gary Oldman (als morsige spionnenleider Jackson Lamb) heeft gezegd dat hij wat hem betreft tot het einde der tijden deze rol wil spelen. De nieuwe plot over de uitgerangeerde spionnen van Slough House is gebaseerd op de romans Joe Country en Slough House. We zeggen het maar eerlijk: er is niets waar we ons dit serienajaar meer op verheugen dan een weerzien met Slow Horses.
Mark Moorman
Slow Horses, seizoen 6, vanaf 16/9 op Apple TV.
Een nieuwe film van de Engels-Ierse regisseur Martin McDonagh is eigenlijk altijd een evenement. McDonagh maakte eerder veelgeprezen films als In Bruges, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri en The Banshees of Inisherin en is nu terug met deze zwarte komedie over twee CIA-agenten (gespeeld door John Malkovich en Sam Rockwell) die kort na de Chileense staatsgreep in 1973 naar Paaseiland worden gestuurd.
De zaken worden enigszins ingewikkeld als de door Malkovich gespeelde agent aanpapt met twee rebelse studenten. Afgaand op McDonaghs eerdere films kunnen we rekenen op veel intriges, verraad en grofgebekte, kleurrijke personages.
Alex Mazereeuw
Wild Horse Nine, regie Martin McDonagh, vanaf 5/11 in de bioscoop.
In 1988 voltooide componist Louis Andriessen het werk dat door veel kenners als zijn magnum opus wordt gezien: De materie. Dit vierdelige stuk (over hoe de menselijke geest de materie beïnvloedt en vice versa) van bijna twee uur, dat zich nergens mee laat vergelijken, krijgt een nieuwe enscenering bij Opera Ballet Vlaanderen in Antwerpen.
Regisseur Phia Ménard en choreografen Antonio De Rosa en Mattia Russo maken er een ‘totaalervaring’ van ‘waarin decor, dans en muziek permanent in beweging zijn’. Bas Wiegers dirigeert.
Merlijn Kerkhof
De materie, 16 t/m 27/9, Opera Ballet Vlaanderen, Antwerpen.
Het is een baksteen van een boek, een complexe familiesaga die meer dan een eeuw geleden speelt en in 1952 werd gepubliceerd, maar nog altijd zie je jeugdige booktokkers de roman East of Eden van John Steinbeck omhoog houden alsof het de vondst van de dag is.
Het boek van Steinbeck, dat zich liet inspireren door het Kaïn en Abel-deel van het bijbelboek Genesis, is al eens eerder verfilmd. In 1955 maakte Elia Kazan de gelijknamige film, vooral gebaseerd op het laatste deel van de roman, waarin een broedertwist centraal staat. Het zou de enige film van James Dean worden die bij zijn leven in de bioscoop te zien was, aangezien hij zes maanden na de release bij een auto-ongeluk omkwam, waardoor hij definitief een icoon werd van de jaren vijftig.
En nu komt er een zevendelige serie aan, waarover op dit moment nog niet al te veel bekend is. Showrunner en scenarist is interessant genoeg actrice en filmmaker Zoe Kazan, de kleindochter van Elia. Wat wel duidelijk wordt uit de casting en de korte trailer is dat het verhaal ditmaal wordt verteld vanuit het perspectief van het personage Cathy Ames, gespeeld door actrice Florence Pugh. Het is zeker geen reboot van de film van haar grootvader, eerder een verdere verkenning van de thema’s die Steinbeck in zijn klassieker aansneed.
De majestueuze Salinas Vallei in Californië, waar het boek zich afspeelt, is nu een agrarische schatkamer, maar was aan het begin van de 20ste eeuw nog onontgonnen terrein. Een vergelijkbaar landschap is gevonden in Nieuw-Zeeland, waar de serie is opgenomen. East of Eden kondigt zich voorlopig aan als de meest prestigieuze serie van dit najaar.
Mark Moorman
East of Eden, vanaf 1/10 op Netflix.
Out of the Stillness belooft een tweeluik te worden dat barst van de onheilspellende energie. Nederlands Dans Theater opent het nieuwe seizoen met een gloednieuwe choreografie van de Brits-Israëlische choreograaf Hofesh Shechter. Tien jaar geleden ontketende Shechter met het politiek geladen Clowns (over geweldsspiralen en grimmig entertainment) een stormloop op kaarten. Grote kans dat Shechter zijn explosieve danstaal weer zet op een ingenieus crescendo van drums, percussie, stem en elektrische gitaar, mede van eigen hand.
Deze première wordt gecombineerd met de herneming van The Missing Door (2013) van de Argentijns-Italiaanse choreograaf Gabriela Carrizo, medeoprichter van het succesvolle Belgische collectief Peeping Tom. Dit sterke staaltje surrealistische danshorror in een macabere hotelkamer zit vol dolgedraaide poetsdoekjes, opzwellende meubels en tegenstribbelende hakken. Terwijl de dansers zwijgen, lijken de muren te praten.
Annette Embrechts
Out of the Stillness, première op 24/9 in Amare, Den Haag, op tournee t/m 19/12.
Benieuwd wat het als gezinsdrama verpakte discussiestuk Fjord straks losmaakt, na de eerste Nederlandse voorvertoning op het PAFF-festival in Amsterdam (7 oktober). Rechts en links fundamentalisme botsen op elkaar, in de met de Gouden Palm bekroonde film van Cristian Mungiu (bekend van zijn eveneens bekroonde abortusdrama Vier maanden, drie weken en twee dagen).
In Fjord geraakt een conservatief-evangelistisch Roemeens-Noors gezin al of niet terecht in de problemen met de overijverige Noorse kinderbescherming. Losjes gebaseerd op een echte zaak. Hoever strekt de tolerantie voor andersdenkenden, in de moderne en progressieve samenleving? Met de Noorse steractrice Renate Reinsve en de Amerikaanse-Roemeense Sebastian Stan, bekend van zijn rol als de jonge Donald Trump in The Apprentice.
Bor Beekman
Fjord, regie Cristian Mungiu, première op 7/10, vanaf 3/12 in de bioscoop.
Barbara Hannigan, veelgevraagd sopraan en specialist in eigentijdse muziek, verbaasde jaren geleden door te gaan dirigeren. Vaak dirigeert én zingt ze. In een nieuwe voorstelling rond Claude Debussy’s La mer danst ze er ook nog bij, wordt ons beloofd.
In het Nieuwe Luxor werkt Hannigan samen met choreograaf en regisseur Nanine Linning in een interdisciplinaire en multimediale productie over de schoonheid en kwetsbaarheid van oceanen. Tijdens de eerste vier voorstellingen zit het Rotterdams Philharmonisch Orkest erbij, later doet het Scapino Ballet nog 37 optredens met de video-installaties, lichtshow en kostuums, maar zonder live muziek.
Merlijn Kerkhof
La mer, 8 t/m 11/10 (versie met live muziek) in het Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam.
De Amerikaanse kunstenaar Matthew Monahan maakt menselijke figuren die eruitzien alsof ze gekweld zijn. Dat zijn ze ook. Namelijk door de kunstenaar, die een functioneel soort sloopdrift heeft. Zelf heeft hij het over ‘iconoclasme’ en ‘anti-vakmanschap’ in zijn atelier.
Daardoor ogen de personen in zijn installaties, tekeningen en sculpturen getormenteerd en verknipt. Straks staat bijvoorbeeld zijn beeld Hurricane Nickel (van onder meer brons, staal en natuursteen) in museum De Pont in Tilburg. Het gezicht bestaat uit delen die niet lekker aansluiten en het onderlichaam is opengebarsten. Resultaat: pijnlijke schoonheid.
Anna van Leeuwen
Matthew Monahan, 20/9 t/m 28/2/2027, De Pont Museum, Tilburg.
Het is niet dat de Ierse band Fontaines D.C. zelden een album uitbrengt: we zijn in afwachting van plaat nummer vijf, in nog geen tien jaar. Maar de band wil nogal eens van geluid en stemming wisselen. Ze gingen van grimmige en onderkoelde postpunk naar een veel breder kleurenpalet en lieten strijkers aanrukken, en zelfs stijlvormen uit de nu-metal.
Spannend dus, wat ze gaan doen op Dopamine Chamber. Volgens de band zelf zijn de nummers zo’n beetje gereed, maar wordt nog gezocht naar het perfecte geluid. Experiment op het laatste moment: daar houden wij van.
Robert van Gijssel
Het album Dopamine Chamber van Fontaines D.C. verschijnt op 16/10.
Carrie was in 1974 de eerste gepubliceerde roman van Stephen King, een schrijver die ongeveer in zijn eentje het landschap van de moderne populaire cultuur heeft veranderd. Hij is een van de meest verfilmde auteurs uit de geschiedenis. Er is een consensus dat de verfilming van Brian de Palma uit 1976 een van de betere is, niet in de laatste plaats door de titelrol van Sissy Spacek.
De nieuwe bewerking als achtdelige serie op Prime Video is van Mike Flanagan, wellicht de beste maker van horrorseries van de laatste jaren, met titels als Midnight Mass en The Haunting of Hill House. Dat de verwachtingen hoog zijn gespannen is in dit geval een understatement.
Mark Moorman
Carrie, vanaf 7/10 op Prime Video.
Video gemaakt door Parsa Mostaghim.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant