In ‘Blood Sacrifice’ heeft een seriemoordenaar het voorzien op de Zweedse politie. De moorden zijn gruwelijk, de cliffhangers talrijk en de afleveringen zijn daarmee overvol.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
De internationale doorbraak van de Nordic noir naar een wereldwijd kijkerspubliek kwam met The Killing, waarvan het eerste seizoen in 2007 een sensatie was, ook in de Engelstalige wereld. The Killing was de internationale titel; in het Deens heette de serie Forbrydelsen, wat ‘het misdrijf’ betekent. Die naam gaf al weg dat de nadruk van de Deense serie minder op sensatie en meer op het (slepende) onderzoek lag. Twintig (20!) afleveringen lang volgde de halve wereld de vele dwaalsporen van het onderzoek van rechercheur Sarah Lund (Sofie Gråbøl).
De wellicht beste Scandinavische misdaadserie (Noors/Deens/Zweeds) van de laatste jaren is The Investigation uit 2020, ‘het onderzoek’ dus. Alle misdaadclichés worden zorgvuldig vermeden en ingeruild voor de nagelbijtend en voortdurend frustrerende zoektocht naar bewijs, als een speld in een hooiberg.
Blood Sacrifice (Blodsoffer), de nieuwe vijfdelige Zweedse misdaadserie op Netflix, tapt uit een ander, (veel) sensationeler vaatje, waarmee ook de vraag wordt opgeworpen: wat is er gebeurd met Scandi crime?
Allereerst: Blood Sacrifice was afgelopen week wereldwijd een van de populairste titels op Netflix. In vijf afleveringen zien we een confrontatie van de Zweedse politie met een diabolische seriemoordenaar die het heeft voorzien op politiemensen. Verder geen spoilers hier.
Op de achtergrond speelt een slepende ruzie tussen de leider van het onderzoek (Thomas Berg, gespeeld door de Noorse acteur Jakob Oftebro) en zijn vader (gepensioneerd rechercheur Alfred Berg, een rol van Peter Andersson). Thomas zoekt toch toenadering tot zijn vader, die weliswaar een verbitterde alcoholist is, maar zijn somberste buien afwisselt met briljante ingevingen. ‘Er zijn altijd sporen’, houdt hij zijn zoon voor. ‘Je hebt ze alleen nog niet gezien.’
Waren de klassieke Scandinavische series producties van de publieke omroep aldaar; in het streamingtijdperk, waarin Netflix ook investeert in talent uit het Noorden, past het genre zich aan de nieuwe kijkregels aan. Sensationele misdaden, cliffhangers galore, plotwendingen per aflevering en niet zelden een vrij onbevredigende opening naar een eventueel vervolgseizoen. We missen de rechercheurs die depressief naar een halfleeg prikbord staren in de hoop dat de aanwijzingen zich vanzelf aandienen.
Maker van Blood Sacrifice is de Britse scenarist George Kay, die zich specialiseert in streamingseries en succes had met Lupin (voor Netflix) en Hijack (voor Apple TV). Qua acteurs en dat geweldige gevoel voor stijl, voor seriedesign zou je bijna zeggen, leunt Blood Sacrifice op het talent in Zweden, maar de plot heeft alle kenmerken van het Netflix-model.
Kay heeft de seriemoordenaar alle kenmerken van een klassiek filmpersonage gegeven: de gruwelijke moorden (die we nooit te zien krijgen) vormen samen complexe aanwijzingen die uiteindelijk naar een motief voeren, dat niet helemaal landt. De serie blijft enerverend genoeg, maar in de vijf overvolle afleveringen komt de moeilijke verhouding tussen vader en zoon nooit helemaal uit de verf.
Op deze plek is vaak genoeg opgemerkt dat series nog wel eens te lang zijn. Maar in dit geval hadden de makers wel wat meer ruimte mogen nemen om de personages beter uit te diepen. Iets meer Zweeds, iets minder hardcore Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Thriller
Vijfdelige serie van George Kay
Met Jakob Oftebro, Peter Andersson
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant