is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
De politieagent die teneergeslagen vertelt over de onrust in de Bijlmer, veroorzaakt door drugsbendes. De Belgische douanier die bij de havens van Antwerpen naar uithalers speurt. Let vooral op auto’s met een Nederlands kenteken, zegt hij: zijn er meerdere jonge jongens aan boord, dan is dat een veeg teken. De voormalige havenarbeider die zich heeft laten verleiden om containers ‘vrij te plaatsen’, zodat diezelfde uithalers bij de kilo’s cocaïne terechtkunnen. Vijf minuutjes werk; hij kreeg er 75 duizend euro voor.
Heel Drugsdelta lang regeert het ongemak: deze mensen riskeren hun leven door mee te werken aan deze documentaire.
Onverbloemd, dat is Drugsdelta van Sinan Can en Rudi Vranckx (BNNVara). De oorlogsjournalisten onderzoeken hoe de internationale drugshandel ons land steeds meer in z’n greep krijgt – wat afgelopen maandagnacht pijnlijk duidelijk werd bij de gewapende aanval in Overasselt. ‘On-Nederlands’, werd er over de dodelijke schietpartij gezegd. Kijk Drugsdelta en zie: dit is bij uitstek een Nederlands probleem.
Can en Vranckx proberen de levensloop van dat envelopje cocaïne uit menig overhemdborstzakje uit te stippelen, van loopjongen tot maffiabaas. In Colombia ziet Vranckx hoe een cocaboer benzine, cement en kalk gebruikt voor onze sleutelpuntjes. Hij krijgt er longproblemen van. Je zou wel gek zijn dit spul te gebruiken, zegt hij, al sinds zijn 14de in de greep van een drugsbende.
In het Amazonegebied, de achterdeur van Colombia, waar jaarlijks 300 à 400 ton coke doorheen wordt gesmokkeld, is de drugs ‘als een kanker aanwezig’. Drugsbendes hebben het plattelandsgebied in hun greep. Bij een kleine aanmeerplek ziet Vranckx een lijk liggen. Een overval, noemen ze dat dan, maar iedereen weet beter.
Want in deze ‘sector’ is het eten of gegeten worden, wordt Vranckx verteld door een van de hoge kartelbazen. Tijdens het interview – de man draagt een bivakmuts, pistool voor de zekerheid op tafel – zegt hij kalmpjes dat de eerste moord misschien moeilijk is, maar dat het snel went.
Je ziet hoezeer Vranckx, als oorlogsjournalist toch gepokt en gemazeld, schrikt. Dit is geen op zichzelf staande moord, dit is systematisch. ‘Gewone mensen zijn de dupe van een corrupt systeem.’
Het is het beginpunt van de route waarvan gebruikers doorgaans alleen het eindpunt zien – de grote pupillen, de briefjes van vijftig, de zipzakjes. Can en Vranckx vertelden in een interview in de Volkskrant de Nederlandse, gemakzuchtige snuiver wakker te willen schudden. Dat lukt vermoedelijk wel met deze ingrijpende, eerste aflevering.
Of dat gevoel bij het eerstvolgende feestje niet al heeft plaatsgemaakt voor onverschilligheid, dat is een tweede.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant