De lezersbrieven! Over de meerwaarde van blikjes, zondagsrust, de hele mens, de voormalige medewerkers van Matthijs van Nieuwkerk en Dieuwke Wynia en de betekenis van ‘on-Nederlands’.
Nu de stichting Verpact de wettelijke inzamelpercentages van statiegeldblikjes en flesjes niet heeft gehaald, wordt het misschien tijd om helemaal te stoppen met de verkoop van blikjes en kleine plastic flesjes in Nederland.
Wat er gemiddeld in dat soort verpakkingen wordt verkocht, is toch niet bevorderlijk voor de gezondheid van de mens, dus dan slaan we meteen twee vliegen in één klap. Om nog maar te zwijgen over dakloze blikjesrapers die in vuilnisbakken wroeten op zoek naar statiegeldproducten, daarbij wondjes oplopen die door een gebrek aan hygiëne ontstekingen tot gevolg hebben, waardoor ze vervolgens een beroep op de zorg moeten doen.
Als we werkelijk minder afval, minder plastic, minder zwerfafval en minder verspilling willen, is het misschien tijd om niet langer te vragen hoe we al die blikjes en flesjes beter kunnen inzamelen, maar waarom we ze überhaupt nog verkopen.
Sander van der Voort, Zaandam
Tradities zijn er om doorbroken te worden. Dus de zondag als rustdag is wat mij betreft voorgoed verleden tijd.
Ik groeide op in een bijbeldorp en mocht vrijwel niets. Niet fietsen of voetballen, maar wel twee keer per zondag naar de gereformeerde kerk waar de preken eindeloos duurden. Ik stelde me zo de hel voor. Het zwembad was gesloten en de geest des Heeren lag als een zware, donkere deken over de dag waar geen einde aan kwam.
In haar rubriek Rust, Reinheid Regelmaat schrijft Wilma de Rek dat we die zondag, die ik eerder associeerde met zonde, opnieuw in ere kunnen herstellen. Maar ik volg haar plan niet. Ik ben blij verlost te zijn van die dag waarop niets mocht en tegelijkertijd veel moest.
Arjen Boswijk, Groningen
Marjo Korrel pleit ervoor om de hele mens te blijven zien. Dit met betrekking tot psychiater Jim van Os. Maar Jim van Os heeft mijns inziens ook de hele mens uit beeld verloren door een brief mede te ondertekenen over (de euthanasie van) Milou zonder haar ooit te hebben gesproken. Ik vind dat ontzettend moeilijk te rijmen met de te verwachten integriteit, maar ook de (wettelijke) zorgplicht, van een behandelaar. Dat nu vooral wordt ingezoomd op zijn rol in deze kwestie is dan toch ook niet zo gek?
Janita Barelds, Roden
Na de onthullingen over misstanden bij De Wereld Draait Door konden we eerst interviews lezen van Matthijs van Nieuwkerk in NRC en van zijn (hoofd)redacteur Dieuwke Wynia in Trouw. Wynia schreef ook nog een boek waarin ze leegliep over haar moeilijke jaren bij DWDD. En nu is er dan de podcast van Van Nieuwkerk en binnenkort komt hij weer op televisie.
Prima, doe je verhaal, betuig spijt, vraag om begrip en begin opnieuw. Maar ik vraag me vooral af hoe het al die redactiemedewerkers is vergaan, die door Wynia en Van Nieuwkerk zo bruut de gordijnen in zijn gejaagd. Waar hebben zij troost gevonden bij deze tegenslag? Zijn ze alweer uit hun schuilplaats? En hoe gaat het nu met ze?
Tecla Boonstra, Amsterdam
De grote foto van de Renaissanceschool bij het artikel van Hans Aarsman symboliseert de waanzin van Forum voor Democratie. Alle kringloopartikelen moeten de soberheid van de goede oude tijd van ons (blanke) Nederland uitdragen, terwijl dit met 232.000 euro overheidssubsidie wordt gerealiseerd. En dat om vier (!) leerlingen te kunnen brainwashen en intimideren onder het mom van vrijheid van onderwijs.
Frans Boekema, Tilburg
Frank Heinen associeert het begrip on-Nederlands met uitzonderlijke situaties die een negatieve lading hebben: criminelen die elkaar overhoop schieten, massale belastingontduiking, geweld tegenover vreemdelingen.
Grappig genoeg reserveren wij thuis het begrip on-Nederlands juist voor buitengewoon goed geslaagde producten van Nederlandse bodem. Een film (De Terugreis), een artiest (Wende Snijders) of een schrijver (Rob van Essen) vinden we dan on-Nederlands goed.
Willem Blok, Gouda
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant