Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
We moesten er ‘lekker even uit’. Van wie? Sowieso van de Libelle, die propageert sinds jaar en dag uitstapjes in eigen land – zolang je maar je zelfgebreide trui losjes om de schouders drapeert. Mijn oma kreeg het weekblad al voor de oorlog in de bus toen ze in pension zat bij de dames De Louw. Iedere week als de Libelle op de deurmat viel, ging één der dames ermee onderaan de trap staan en riep met een Frans mondje: ‘Jufrouw, de Libellée is er.’ Deed mijn oma graag na, en later deed mijn moeder het graag na, en nu ik.
Hoe chic de Libelle vroeger was, weet ik niet, tegenwoordig kun je bovenaan de website, naast het logo, kiezen uit vier afdelingen: ‘Libelle Club’, ‘Magazine’, ‘Persoonlijk’ en ‘B&B vol liefde.’
Ach, wat kan mij het schelen. Wij vertrokken met onze zelfgebreide truien losjes over de schouders naar Schoorl, een dorp aan zee. Een nadeel van dorpen aan zee is dat Columbus er zonder problemen kon aanmeren, maar wie geen ontdekkingsreiziger is, staat behoorlijk in zijn hemd (met losjes over de schouders, etc.)
‘Behalve als je een auto hebt,’ zegt mijn vriendin Jet.
‘Had Columbus een auto?’
‘Nee.’
‘Hebben wij een auto?’
‘Ook niet.’ Daarom nemen we de trein naar Alkmaar, en daar huren we een ov-fiets. Onder protest, ik vind ov-fietsen problematische apparaten, en ik ben niet de enige, iemand schreef er, ik meen in deze krant, als eens behoorlijk negatief over. Wacht, ik zoek het even op. ‘Je zit op een fiets,’ staat er, ‘die ze hebben opgeschilderd als een intercity.’ Goed punt, een beetje alsof Bassie van Adriaan de oudste beweging gaat maken met om zijn penis een kleine Bassie van rubber, verkrijgbaar in de betere feestwinkel. ‘Ov-fietsen zijn de bowlingschoentjes van het openbaar vervoer.’ (Alweer: touché.) ‘Zelfs op een bowlingbaan, als iedereen bowlingschoentjes aan heeft, zeg ik tegen de anderen, die dus ook bowlingschoentjes aanhebben: ‘Dit zijn niet mijn eigen schoentjes.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Sjezus, beter kan ik het niet verwoorden, dit is gewoon precies wat ik ten diepste van ov-fietsen vind. Het zijn rijdende feestcondooms.
Mijn vriendin Jet houdt haar omlaag gestoken duim voor mijn neus. ‘Je las een oude column van jezelf voor.’
Eerst een uur ontkennen in alle toonaarden, dan, als ze de column gevonden heeft, ineens: ‘Om u de dienen, dat was ik.’ (Frits van Egters, in De avonden.)
Als ik de ov-fiets zie, in het echt, valt hij me toch nog tegen, en speel ik met de gedachte om hem een verfje te geven, gedekt pikzwart bijvoorbeeld, en hem over vier dagen weer terug te schilderen in z’n burgerlijke unisekskleurtjes, uurtje werk, tot ik opmerk dat het zo ongeveer de vlag van Oekraïne is, waarop je rondfietst – een krachtig statement dus, waarvan akte.
Wat ik niet wist, al die tijd, was dat ov-fietsen oren hebben, en anders een chip die registreert of je ze met bowlingschoentjes loopt te vergelijken in plaats van dankbaar van A naar B te fietsen. We waren vanuit Schoorl de duinen in gefietst, ver de duinen in – heel ver. Achter de laatste duin lag de blauwe slok, en dus lieten we de fietsen achter, het waren waarschijnlijk geen ov-waterfietsen, al was ik bereid ze te testen, en misschien zelfs uit te zetten in de oceaan, free Willy.
Toen we terugkeerden, kreeg ik Willy niet meer van z’n slot. Rode lampjes, piepjes, blabla. ‘Het is verdomme toch geen wasmachine,’ mopperde ik. Na veertig minuten in de wacht te hebben gestaan bij de NS-klantenservice, er waren ongelogen 269 wachtenden voor me, zei die knaap dat ik de ov-fiets gewoon mocht achterlaten.
Wauw, zei ik ontroerd. En daar liep ik, weg van die ov-fiets, soms even omkijkend. Steeds kleiner werd hij.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.