Headhunters zouden potentiële baanwisselaars moeten vragen bij welk fonds zij hun pensioen opbouwen. Dat die vraag de headhunter een plaatsing kan kosten, is geen reden om hem niet te stellen.
Ik ben headhunter, al vijftien jaar in dit vak. Ik benader mensen die niet op zoek zijn en begeleid ze, vaak maandenlang, naar een nieuwe werkgever. Vorige week las ik in de Volkskrant een artikel van Hessel von Piekartz over baanwisselaars die pensioengeld mislopen. Zo’n overstap kan iemand van in de vijftig bijna 20 duizend euro kosten, afhankelijk van de dag waarop hij begint.
Dat wist ik niet. In de brievenrubriek reageerden twee lezers met dezelfde strekking: van baan wisselen kost nu eenmaal geld, en verder heb je pech gehad. Juist dat antwoord houdt het probleem in stand.
Over de auteur
Lucas Albada Jelgersma is zelfstandig headhunter in de maritieme sector en de maakindustrie.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Dat zit zo. Met het nieuwe pensioenstelsel verdwijnt de doorsneepremie: jong en oud betaalden hetzelfde percentage, terwijl de inleg van een jongere veel langer rendeert. Wie nu tussen de 40 en 60 jaar is, heeft te veel betaald en zit op het punt waarop dat zou worden terugverdiend. Daarom is er compensatie afgesproken. Alleen stapt elk fonds op zijn eigen datum over, en de compensatie gaat naar wie op precies die dag nog bij dat fonds opbouwt.
Neem ABP, het pensioenfonds van overheid en onderwijs, dat op 1 januari 2027 overstapt. Iemand van 52 jaar met 70 duizend euro salaris bouwt daar pensioen op over ruim 50 duizend euro. Bij die leeftijd hoort in de tabel van ABP een compensatie van 39 procent daarvan: bijna 20 duizend euro, in één keer bijgeschreven. Voorwaarde is dat hij op 31 december 2026 nog bij ABP opbouwt.
Vertrekt hij in november naar een werkgever waarvan het fonds al over is, dan krijgt hij aan beide kanten niets. Vertrekt hij in februari, dan houdt hij alles. Op dezelfde dag stappen ook PME, Vervoer en Detailhandel over; samen met ABP gaat het om ruim twee miljoen werkenden
Pech veronderstelt dat niemand het zag aankomen. Het ministerie van Sociale Zaken schreef in april dat het enkele tienduizenden mensen raakt, en minister Hans Vijlbrief liet in juli weten geen oplossing te hebben. Eén gezamenlijke overstapdatum is overwogen en afgewezen: een opgelegd schema zou volgens het kabinet de zelfstandige positie van sociale partners en fondsen aantasten.
Dat is verdedigbaar, maar het blijft een afweging waarin de werknemer tussen twee overstapdata niet voorkomt. Wie zijn verlies pech noemt, maakt van een doorgerekende uitkomst een natuurverschijnsel.
Aan de wet verandert niemand meer iets. Wat overblijft is de waarschuwing vooraf, en die heeft geen eigenaar. Je oude fonds weet niet waar je heen gaat, je nieuwe werkgever kent je oude regeling niet, en een adviseur komt pas als er getekend is.
Wie er wel bij zit op het moment dat het nog kan, ben ik. Ik liep meteen mijn eigen jaar na; bij één man stond 12- tot 20 duizend euro op het spel. Hij wilde niet wachten tot zijn oude fonds zou overstappen, dus hij liet dat geld bewust liggen. De startdatum komt ter sprake in het gesprek over opzegtermijn en beschikbaarheid, en dat voer ik. Dat gesprek wordt vaker gevoerd dan je denkt: wie een kantoorbaan heeft, wordt benaderd zonder ooit zelf te solliciteren.
Die informatie stond nergens bij elkaar, dus heb ik in de dagen na dat artikel alle 147 fondsen uit het register van De Nederlandsche Bank op Pensioengatwijzer.nl gezet. Je vult je eigen fonds in en dat van je nieuwe werkgever, en ziet van allebei de overstapdatum, de voorwaarde voor compensatie en de bron. Met een voorbeeldbrief voor je fonds erbij.
Ik legde het voor in een WhatsApp-groep met andere recruiters. Toen ik erover begon bleef het angstvallig stil. Die stilte ken ik van mezelf: zolang je het risico niet kent, hoef je er niets mee.
Ik vind dat het bij ons werk hoort. Geen wet verplicht ons ertoe en ons commerciële belang wijst de andere kant op: het antwoord kan zijn dat iemand beter nog even blijft zitten, en dan gaat de plaatsing niet door. Wij begeleiden dit proces van begin tot eind, en daarom roep ik iedere recruiter in Nederland op dit als een ongeschreven zorgplicht te zien.
Dat gesprek hoort in de sollicitatieronde: bij indiensttreding staat de startdatum vast en is de enige vraag nog waar de rekening ligt. Eén vraag is genoeg: bij welk fonds bouw je nu pensioen op? Dat die vraag mij een plaatsing kan kosten, is geen reden om hem niet te stellen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant