De Iraanse meestercineast Asghar Farhadi slaat flink de plank mis met zijn tweede Franse film, Histoires parallèles, over de voyeuristische verwikkelingen van een Parijse schrijfster (Isabelle Huppert) en haar huisgenoot.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
‘Onlangs zag ik haar weer.’ Met deze zin introduceert Histoires parallèles je in het ineengekrompen universum van het hoofdpersonage. Schrijfster Sylvie (Isabelle Huppert) leidt een kluizenaarsbestaan in haar Parijse appartement, ploeterend aan een roman die één centrale inspiratiebron heeft: Sylvies uitzicht, en dan vooral de door twee mannen en een vrouw gefrequenteerde filmgeluidstudio aan de overkant.
Terwijl ze het drietal begluurt met haar telescoop, ontdekt Sylvie een affaire. Of in elk geval schrijft ze er op die manier over in haar roman. Als toeschouwer kijk je met haar mee naar de mysterieuze Anna (Virginie Efira), zonder te beseffen hoe subjectief die blik is.
De kruisbestuiving tussen fictie en werkelijkheid: dat is het hoofdthema van de nieuwe film van de Iraanse cineast Asghar Farhadi. Het is zijn derde niet-Iraanse productie, de tweede Franse na Le passé (2013). Zolang hij in Iran niet in vrijheid kan werken, zwoer Farhadi, zal hij zijn heil als filmmaker elders zoeken.
Histoires parallèles grijpt expliciet terug op het werk van de grote Poolse regisseur Krzysztof Kieślowski, en dan vooral Dekalog 6 (1989), over een jongeman die zijn overbuurvrouw bespiedt. Het is een dynamiek die hier allerlei verdubbelingen krijgt wanneer Sylvie de dakloze Adam (Adam Bessa) in huis neemt.
Helaas ontstaat uit dit alles weinig wezenlijks, ondanks de sterrencast. Farhadi (A Hero) lijkt een hoop te willen zeggen, maar komt vooral met halfbakken en potsierlijke ideeën die nergens op uitlopen. Het 140 minuten durende Histoires parallèles draalt deftig rondom een leeg gat.
Soms apen de beelden Kieślowski even opzichtig als doelloos na: Sylvie die uit haar sluimer wordt gewekt door zonlicht, dat via een blikje tonijn op haar ogen reflecteert – zulke dingen. Het filmische equivalent van imitatieleer, zo voelt het allemaal, met afstompend effect. Histoires parallèles is zo’n film waarbij je op een gegeven moment merkt dat geen enkele verhaallijn of personage je een reet interesseert.
Sterker nog, de film lijkt zelf geplaagd door desinteresse. Dat valt goed te merken aan de soundtrack, óók al geleend van Dekalog 6: Zbigniew Preisners dromerige muziek slaat dood op de scènes, alsof Farhadi die achteloos had rondgestrooid. Alsof hij het zelf ook niet meer wist, met Histoires parallèles.
Waar is de stalen greep die van Farhadi’s A Separation (2011) zo’n onontkoombaar meesterwerk maakte? Hoe gaat het met de man die voor zowel A Separation als The Salesman (2016) een Oscar kreeg? Ook genieën mogen de plank weleens keihard misslaan, moet je dan maar denken.
Drama
★★☆☆☆
Regie Asghar Farhadi
Met Isabelle Huppert, Virginie Efira, Adam Bessa, Vincent Cassel, Catherine Deneuve
140 min., in 44 zalen / te zien...
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant