Horrorfilm Leviticus van regisseur Adrian Chiarella is bij vlagen zeer spannend en naargeestig, maar imponeert misschien nog wel meer als romantisch liefdesverhaal over twee gedoemde tieners.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Een stinkhol noemt hij het. Tiener Naim (Joe Bird) is na de dood van zijn vader met zijn moeder Arlene (Mia Wasikowska) verhuisd naar een verlaten stadje in het zuidoosten van Australië. Het leven is er bepaald niet meeslepend, de bevolking vooral godvrezend.
Gelukkig voor Naim is daar leeftijdsgenoot Ryan (Stacy Clausen), die godzijdank íets van leven in de brouwerij brengt. Ze jagen op slangen, ze klooien wat aan, ze stoeien. En dan is er ineens een kus, ontluikende liefde zelfs. Beetje friemelen, beetje ontdekken. Zoals elke normale tiener zou doen.
Helaas is queerliefde in dit stinkhol levensgevaarlijke business, want zodra hun conservatieve gemeenschap er lucht van krijgt, wordt rigoureus geschut ingezet. De akelige kerkgangers huren een ‘bevrijdingsgenezer’ in, die de jongens door middel van een mix van duivelsuitdrijving en conversietherapie probeert te ‘genezen’ van hun zogenaamde zonden. En dat alleen maar omdat deze tieners het in hun hoofd haalden om verliefd op elkaar te worden.
Vanaf dat punt wordt het de hoofdpersonages in de Australische horrorfilm Leviticus onmogelijk gemaakt om nog iets van liefde te uiten, omdat ze na de ‘uitdrijving’ vervloekt lijken. En dus wacht er een demon op elke straathoek, bij elke bushalte en in elk schooltoilet.
Wat de demonen het huiveringwekkendst maakt, is dat deze de verschijning aannemen van de begeerde of geliefde. Liefde of affectie tonen staat vanaf dat punt gelijk aan een directe doodstraf: alleen zo zullen ze hun lesje leren. Ryan wordt Naims grootste kwelgeest en vice versa. Geen idee hebben ze nog, of ze hun échte geliefde treffen of de door de duivel vertolkte versie.
In dat akelige gevoel van demonische onontkoombaarheid doet Leviticus vooral denken aan moderne horrorklassieker It Follows, waarin een stel jongeren óók belaagd wordt door overal opdoemende demonen, puur omdat ze seks met elkaar hadden. Regisseur Adrian Chiarella wilde de film naar eigen zeggen vooral maken vanwege zijn groeiende afschuw van nieuwsberichten over religieuze figuren die overal ter wereld proberen om jonge mensen te zuiveren van ‘homoseksuele demonen’.
In dat hele ‘genezingsproces’ zit al meer dan genoeg horror, maar Chiarella richt de blik vooral ook op de aanstichters van dit leed: de ouders. Tekenend is een scène richting het einde van de film, waarin een wanhopige Naim zijn tot dan toe best sympathieke moeder (sterk beheerst gespeeld door Wasikowska) om hulp smeekt. Die reageert akelig kil: gewoon even doorbijten, leven in angst is júist goed voor je!
Maar hoe monsterlijker de ouders en omstandigheden, hoe menselijker de twee jongens in de hoofdrollen. Leviticus is bij vlagen zeer spannend en naargeestig, maar imponeert misschien nog wel meer als romantisch liefdesverhaal over twee gedoemde tieners.
Met films als Talk to Me, Bring Her Back en Relic doet Australië het de laatste jaren goed op horrorgebied. Leviticus past ook prima in dit rijtje, als verrassend ontroerende queerhorror. Want hoe welig de homohaat ook rondwaart: zelfs de gewelddadigste, herkenbaarste demonen kunnen deze ontluikende tienerliefde niet stoppen.
Horror
★★★★☆
Regie Adrian Chiarella
Met Joe Bird, Stacy Clausen, Mia Wasikowska
88 min., in 31 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant