is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Volgens onderzoek uit 2003 is er onder een half procent van de huidige mannelijke wereldbevolking sprake van dna dat afstamt van Dzjengis Khan, de 13de-eeuwse wereldheerser. Volgens afleveringen van Nieuwsuur en Undercover in Nederland uit 2026 zijn er onder de huidige wereldbevolking zo’n tweehonderd kinderen met Simon V. als biologische vader. Misdaadjournalist Alberto Stegeman zit naast hem op een bankje.
‘Wil jij een groot rijk hebben aan kleine Simons en Simones? Wat is het verhaal?’, briest Stegeman, die de massadonor na een list – een advertentie van twee zaadzoekende vrouwen – heeft opgewacht.
Simon V. weet eigenlijk ook niet zo goed waarom hij zo hard op weg is Dzjengis Khan achterna te gaan. Gestamel, geaarzel.
Undercover in Nederland (SBS 6) heeft, terecht, geen geduld voor Simons nuances (‘Ik vind het eigenlijk een soort van privé’, zegt de beste man, zijn kwak inmiddels haast publiek bezit). Stegeman kiest Stegeman-getrouw voor de sensationele aanpak, hij draagt een pak papier bij zich met DOSSIER SPERMADONOR SIMON, lettergrootte 72, op het voorblad. Kolder die soms een beetje afleidt van de misstanden in de donorwereld – daadwerkelijk schokkend.
Want hoe gestoord zijn de telefoontjes die het fictieve stel pleegt met andere donoren die ‘het het liefst op de natuurlijke manier doen’. Nobel: ‘Ze kan op z’n hondjes klaarzitten, ze kan onder een laken. En dan spuit ik haar vol. Het is een win-winsituatie.’
Mannen. Niet dat ze allemaal kwade bedoelingen hebben, zegt documentairemaker Qian van Binsbergen (De afhaalchinees), maar toch: in het soort situaties waarin machtsverschil speelt, is het wel áltijd een man die aan zet is. De reeks De witte man (Omroep Zwart) maakte al voor verschijnen veel los; de trailer werd in Nieuws van de dag afgedaan als discriminerend, ‘over een kam scherend’, ‘van uw en mijn belastinggeld’, et cetera.
Ik keek de eerste aflevering, waarin Van Binsbergen speels, haast Klokhuisachtig, in de psyche van de machthebber duikt. ‘Dat zij de macht niet voelen, betekent niet dat ze hem niet hebben’, zegt ze, in reactie op de onverschilligheid van witte mannen aangaande hun privileges. Van Binsbergen springt van kleedkamerhumor – ‘een machtsmiddel verpakt in een lach’ – naar femicide. Een panel met een handvol Jannen, een dwarsdoorsnede van de samenleving, staat haar bij.
Hak op de tak, zo voelde die veelheid aan onderwerpen in eerste instantie. Tot ik besefte dat Van Binsbergen vastbesloten is te laten zien dat achter het kleine en het grote hetzelfde schuilt.
Een van de Jannen geeft aan dat de lol er wel vanaf gaat als je tijdens seks altijd met consent bezig zou moeten zijn. Oké, denk je over zoiets ogenschijnlijks terloops, tot Van Binsbergen in een voice-over uitzoomt: zíjn ongemak staat dus boven háár veiligheid. Shit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant