is columnist voor de Volkskrant
‘Haverdrink: bevat glutenbevattende granen en kan sporen bevatten van melk. Melk: kan sporen bevatten van glutenbevattende granen.’
Deze duizelingwekkende tekst stond op een blauwe sticker op de verder zo gewone koffieautomaat van de Albert Heijn To Go. Ik had het gevoel dat ik in een soort tekstuele Eschertekening terechtgekomen was, maar dan met gluten, of de mogelijkheid van gluten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het bleek een goeie inleiding te zijn voor de rest van de dag, want in het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, waar ik onbevangen wat kunst ging bekijken, stuitte ik ineens op de geur van pindakaas en een bordje waarop stond: ‘Let op: pinda-allergie. Deze ruimte bevat een kunstwerk met een grote hoeveelheid pindakaas.’
Over goeie teksten gesproken. Al moest de tekst natuurlijk eigenlijk zijn: deze ruimte bevat een kunstwerk dat geheel bestaat uit pindakaas. Want dat is de Pindakaasvloer van Wim T. Schippers, die daar voor zijn nagedachtenis nog eens is neergesmeerd (tot en met 6 september).
Ik voelde me een enorme geluksvogel dat ik toevallig tegen de Pindakaasvloer aanliep, want hoe vaak in je leven loop je toevallig tegen een Pindakaasvloer aan?
De ruimte was ook een ode aan eerdere Pindakaasvloeren: aan de muur hingen foto’s van eerder gelegde vloeren, in galeries en andere musea, en eentje drijvend op een plateau op het water.
Het viel me op dat de pindakaas in de zaal op de plekken waar de meeste museumbezoekers stonden, meteen bij de ingang, meer olieachtig was geworden dan op andere plekken. Kennelijk stralen museumbezoekers een hoop hitte uit, die olie naar boven brengt.
In een filmpje, opgenomen toen Wim T. Schippers nog leefde, legde hij uit hoe een Pindakaasvloer eruit moest zien. Je mocht er geen decoratieve figuren in tekenen, zei hij, maar als je dat echt niet kon laten, mocht het ook wel weer wel.
Aan een andere muur was een tv bevestigd waarop een oud programma te zien was waar bezoekers van een eerdere Pindakaasvloer vragen aan Wim T. Schippers mochten stellen. De vraag was eigenlijk altijd ‘Waarom?’ en daar kwam geen enkel antwoord op.
Een vrouw die ook in de zaal was, had de koptelefoon op die bij dit filmpje hoorde, dus ik keek mee zonder geluid. Maar het geluid verschafte zij, want elke keer dat Wim T. Schippers in beeld kwam en iets zei, begon ze keihard en uitgelaten te schateren.
Dit, in een verder stille ruimte met een grote hoeveelheid pindakaas, maakte het nog mooier dan het allemaal al was.
Source: Volkskrant