is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Sacha Baron Cohen kruipt weer in de huid van Ali G. Is zijn typetje racistisch? Hard nodig? Of geen van beide?
Ali G is terug. Na twintig jaar chillin’ komt komiek Sacha Baron Cohen plots met een nieuwe film rondom zijn wannabe-gangstertypetje. In de trailer rept G – rastacap, gouden schakelketting – van veranderde tijden. ‘De wereld is naar de klote gegaan. Er was covid. Oorlogen. En Ed Sheeran.’
Kun je Ali G wel naar het nu brengen? Na de trailer zijn er 48 duizend brieven naar bioscopen gestuurd met de oproep Ali G: Who Iz I? te boycotten, vanwege racistische stereotypen. Dat is trouwens idioot eenvoudig – ga naar Newscord, de site die deze campagne aanzwengelt, verifieer je mail en de organisatie verstuurt zestien door AI gegenereerde brieven in jouw naam. Hopla. Het leidde uiteraard tot ‘cancelcultuur!’-artikelen die meldden dat de ‘zure plezierpolitie’ hiermee aantoont dat humor definitief ‘dood’ is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
AI, zwart-witdenken – doodvermoeiende kwalen van de huidige wereld samengebracht in één #ophef.
Vooruit: ís Ali G racistisch? Cohen drijft met zijn stereotypen de spot met mensen van kleur, vonden komieken al in 2000. Je kunt het ook zo zien: Cohen maakt juist een witte man belachelijk die wanhopig probeert de straatcultuur te omarmen zoals hij die vanuit zijn latent racistische perspectief ziet.
Belangrijker: Cohens typetjes waren altijd minder interessant dan wat hij ermee deed: stiekeme denkbeelden van mensen blootleggen door hun extreme uitspraken te ontlokken. Dat concept is lastig tegenwoordig, nu je je niet meer hoeft te verkleden om keurige burgers – politici incluis – racistische, seksistische of homofobe dingen te laten zeggen. Dat zetten ze zelf gewoon op X, of ze kletsen erover in talkshows.
Op sociale media is een ander typetje van Cohen populair. Daar circuleert de laatste speech uit The Dictator. In 2012, het jaar dat Obama werd herkozen als president van de VS, staat admiraal-generaal Aladeen voor een zaal Amerikanen en vraagt hij hun waarom zij tegen het concept ‘dictator’ zijn. ‘Je kunt één procent van je bevolking alle rijkdom in handen laten hebben! Je kunt je rijke vrienden nóg rijker maken door hun belasting te verlagen! (…) Je kunt liegen over waarom je oorlog voert! (…) Je kunt de media gebruiken om mensen bang te maken zodat ze maatregelen steunen die negatief voor ze zijn!’ Enzovoorts. Verbijsterend hoeveel actueler, en daarmee grappiger én pijnlijker, dat is dan toen.
Punt is: er zijn zo veel relevantere dingen om belachelijk te maken dan witte mannen die gangster willen zijn. En goede satire schuurt.
Daarom zal vooral de reactie van Ed Sheeran Cohen pijn hebben gedaan. ‘Had de 10-jarige Ed verteld dat Ali G me in zijn film zou stoppen – restecpa!’, schreef hij op Instagram.
Kijk, zo draai je Ali G pas vakkundig de nek om.
Source: Volkskrant