Deepak Raj Sapkota | Karuna Foundation Nepal Directeur Deepak Raj Sapkota helpt met zijn Karuna Foundation de hulpverlening in het door een vloedgolf zwaargetroffen gebied in Nepal te coördineren. Lokale kennis is zeer belangrijk, zegt hij. „Het is niet makkelijk voor buitenstaanders om te helpen.”
Politiemannen bij voedsel dat in een helikopter geladen gaat worden voor verdeling aan de slachtoffers van de vloedgolf.
De noodhulpverlening in Nepal is in volle gang, maar wordt bemoeilijkt omdat veel wegen en bruggen door de vloedgolf en modderstroom van vorige week zijn verwoest. Lokale niet-gouvernementele organisaties helpen de overheid bij de coördinatie van de hulpverlening.
Een van die ngo’s is de Karuna Foundation Nepal, die zich normaal gesproken inzet voor kinderen met een handicap. Directeur Deepak Raj Sapkota coördineert vanuit Kathmandu de hulp aan een van de zwaarst getroffen regio’s: het district Rasuwa, dat aan de grens met Tibet ligt. Het totale aantal doden in Nepal en Tibet is gestegen tot boven de duizend, terwijl meer dan vierduizend mensen vermist worden.
Het is niet de eerste keer dat de organisatie van Sapkota van de een op de andere dag verandert in een noodhulporganisatie. Bij de verwoestende aardbeving van 2015 was Sapkota nauw betrokken bij noodhulpverlening en de wederopbouw van Rasuwa, dat ook toen tot de zwaarst getroffen regio’s van Nepal behoorde.
Vrijdag leek de regering buitenlandse hulp af te wijzen, later kwam de Nepalese minister van Buitenlandse Zaken Shisir Khanal daar deels op terug. Specialistische hulp uit het buitenland is nodig om de korte- en langetermijngevolgen van de ramp aan te pakken. Ook heeft de regering een verzoek neergelegd bij het klimaatfonds van de Verenigde Naties.
Sapkota snapt de twijfel en de uiteindelijke beslissing van de overheid om specialistische hulp te vragen. „Het is een jonge regering met relatief weinig ervaring. Een ramp als deze vraagt om flexibiliteit en coördinatie met het buitenland.”
De overheid moet volgens hem zo precies mogelijk kunnen formuleren waar behoefte aan is. Hij werkt zelf samen met mensen die in de regio wonen, dat is volgens hem beter dan mensen erheen sturen die de omgeving niet kennen.
Deepak Raj Sapkota
„Het is niet makkelijk voor buitenstaanders om te helpen. Als je de geografie van de regio, de mensen en de context niet kent, dan is hulp minder effectief. Je moet hulp kunnen afstemmen op de behoeften van de slachtoffers.”
Sapkota noemt de aardbeving van 2015 als voorbeeld. „Er zijn toen miljoenen euro’s uitgegeven aan noodhulp, maar veel slachtoffers die hun huizen en familie zijn verloren worstelen nog steeds om te overleven. Daarom dring ik er bij internationale organisaties en ontwikkelingspartners op aan hulp goed te coördineren. Over een maand gebeurt er namelijk iets anders in de wereld, en is iedereen dit weer vergeten.”
De aardbeving van 2015 heeft invloed gehad op de ramp van vorige week, vertelt Sapkota. Na die aardbeving zijn meer mensen bij de rivierbedding gaan wonen, omdat de levensomstandigheden in hoger gelegen gebieden slecht waren. De rivierbedding lag dichterbij voorzieningen en wegen.
Hij gelooft dat betere voorlichting had kunnen zorgen voor minder slachtoffers. „Sommige mensen waren een halfuur van tevoren op de hoogte, maar ze namen het niet serieus. Overstromingen en aardverschuivingen komen namelijk elk jaar voor. We moeten werken aan voorlichting en educatie over rampen, zodat iedereen het serieus neemt wanneer ze een sirene horen.”
Sapkota ziet de vloedgolf als wake-up call voor Nepal en omringende landen, omdat klimaatverandering de regio extra kwetsbaar maakt voor dergelijke rampen. Hij wijst op de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap, met name de rijkere landen. „Die moeten landen als Nepal helpen. CO2-uitstoot en de opwarming van de aarde zijn door hen veroorzaakt. Gewone mensen, zoals die in Saruwasa, lijden nu onder dit soort calamiteiten.”
„We leveren voedselhulp, medicatie en chirurgische basisbenodigdheden. We hebben ook rubberen laarzen geleverd aan veiligheidspersoneel dat is belast met het zoeken naar, en identificeren van slachtoffers.”
„De slachtoffers zijn verspreid over een groot gebied, dus voedsel wordt met helikopters gedropt. Bij voedselvoorziening is het belangrijkste dat je iedereen bereikt. De sterke mensen, en diegenen die dicht bij de wegen zitten, zijn het makkelijkst te bereiken. Maar voor ouderen, zwangere vrouwen of jonge moeders is het heel moeilijk om naar de plekken te gaan waar het eten wordt uitgedeeld.”
„Het herstellen van verbindingen heeft hoge prioriteit. Er moeten bruggen gebouwd worden. De telefoonverbindingen moeten hersteld worden en de hydro-elektriciteit moet op gang gebracht worden.”
„Er moeten zo snel mogelijk tijdelijke scholen worden gebouwd zodat kinderen iets van hun normale leven terug kunnen krijgen. Daarna moet er een plan gemaakt worden om de getroffen mensen te huisvesten.”
„Waarschijnlijk wordt het moeilijk om de slachtoffers in de buurt van hun oude woonplek te huisvesten, de vloedgolf heeft niet alleen de huizen weggeslagen, maar ook de grond waarop die stonden. Er is geen grond meer, alleen heel steile rotsen.”