Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Rumoer in de verte. Twee vrouwen van middelbare leeftijd fietsten slingerend om een auto heen. Dat fietsen ging gepaard met veel misbaar richting de automobilist. ‘Hij kon gewoon niet even stoppen met achteruitrijden’, zei de ene vrouw tegen de andere. Ze waren nog een heel eind uit de buurt, maar hun stemmen reikten ver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De auto reed achteruit, maar stopte niet om de twee fietsers te laten passeren. Achteruitrijden valt onder ‘bijzondere manoeuvres’ en dat betekent dat je iedereen voorrang moet geven. Er was dus wat te zeggen voor de verontwaardiging bij de fietsers. ‘Natuurlijk weer een witte man’, zei de ene vrouw tegen de andere. Ze fietsten nu weer naast elkaar, maar spraken luid, zoals mensen dat doen die op toneel staan en zeker willen zijn dat het publiek achter in de zaal ze ook hoort. ‘Een witte man, met een dikke auto’, riep de andere vrouw. Uiteraard waren dit twee witte vrouwen.
De eerste vrouw snoof en trapte door. Ze waren me op enkele meters na genaderd en keken me met een schuin oog aan, waarschijnlijk op zoek naar een instemmende glimlach. Kregen ze niet. Quasi-stoïcijns bleef ik naar het scherm van mijn telefoon kijken. Zo hielden de vrouwen en ik elkaar in een performatieve houdgreep. Zij wilden absoluut gehoord worden en ik wilde absoluut doen alsof ik ze niet hoorde.
Toen sloeg een van de vrouwen het glas ‘uitsluitend bij noodgevallen’ in. ‘Een witte man met een klein piemeltje’, riep ze naar haar vriendin. Natuurlijk ging dit over de bekende these dat welvarende, maar onzekere klein geschapen mannen ter compensatie of als verlengstuk van voornoemde kleine piemel een grote, dure auto rijden (ik laat het aan de redactie Wetenschap om eens uit te zoeken hoe dit nu echt zit).
De vrouwen waren me inmiddels gepasseerd, hun verontwaardiging loste op in de middagzon. Ik stapte op mijn fiets en vervolgde mijn weg. Bestaat er eigenlijk ook een vrouwelijke variant van het fenomeen ‘witte man met een kleine piemel en een dikke auto’? Dat moet toch haast wel?
Voordat ik een antwoord op die vraag kon bedenken, passeerde ik de auto waar het allemaal om te doen was. Het was inderdaad een heel dikke: een Bentley, terracotarood. Hij was inmiddels ingeparkeerd en uit de auto stapte – tada – een witte man. Kaal, Ibizabruin en net zwaar genoeg om eens per halfjaar een berisping van de huisarts te krijgen. Hoe groot zijn piemel was, kon ik dan weer net niet zien. Maar misschien zegt dat juist genoeg.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant