De Canadese rockband Angine de Poitrine wordt gezien als een redmiddel tegen AI-slop. De ophef is terecht, zien we bij een dampende show in Doornroosje.
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Wie zich afvraagt waarom de curieuze Canadese band Angine de Poitrine wereldwijd zo’n hype is geworden, moet maandag in het Nijmeegse Doornroosje zijn.
Het anonieme duo, dat zegt uit een andere tijd te komen om in ónze tijd het goede muzieknieuws te verkondigen, staat dan eindelijk in die al maanden uitverkochte zaal. En beantwoordt alle vragen, met een explosieve show die nog lang door het hoofd zal blijven spoken.
Om de belangrijkste vraag vast te beantwoorden: de sensatie is terecht. Dat hoor je al bij de eerste track Angor, en dat bedrieglijk eenvoudige riffje van de gitarist die zich Khn de Poitrine noemt (omgekeerde vaas op het hoofd, fluitneus van papier-mâché).
Het gitaarloopje wordt strak tussen de kurkdroge drumslagen gevouwen, van die drummer die zich Klek de Poitrine noemt (hoofd onder een emmer, neus die alle kanten op zwiept). De riff wordt opgenomen in een met de voeten bediend loopapparaat, zodat het oneindig herhaald kan worden, en dan speelt Khn er een melodie van bizarre akkoorden overheen, waardoor het ineens als een gek begint te grooven.
Dan stopt het nummer abrupt om door te gaan in een andere, vreemde maatsoort, nog harder en dwingender. En je voelt hoe het vuurtje van de moshpit in Doornroosje wordt aangeblazen: nog even, en de halve zaal stort zich in een kolkende knokcirkel.
Wat maakt deze band los met deze enigszins gecompliceerde maar tegelijk zo menselijke muziek? De hype begon ergens in maart van dit jaar te broeien, toen het duo op het punt stond een tweede plaat uit te brengen, getiteld Vol. II. De Amerikaanse muziekzender KEXP had opnamen van de aliens gemaakt en de livevideo ging viraal.
Het hoofd van miljoenen YouTube-kijkers ontplofte bij de aanblik van die bizarre gitaar: een in elkaar geknutseld apparaat met extra fretten op de twee halzen, waardoor microtonale noten dwars door de reguliere gitaarnoten gespeeld konden worden.
De muziek die Angine de Poitrine voortbracht klonk daardoor buitenaards en was weliswaar technisch, maar ook hyperaanstekelijk. En vooral – en dat werd geschreven in de commentaren onder de video: échte muziek. Muziek ‘die AI nooit zou kunnen spelen’, een wondermiddel tegen een door AI-slop verziekte muziekwereld. En toen het ‘anti-AI’-stempel op het duo was gezet, was er geen houden meer aan.
Het verklaart misschien ook waarom Angine de Poitrine in Doornroosje zo’n golf van goed humeur door de zaal laat gaan. En waarom bijna niemand zijn telefoon omhoog steekt: technologie is hier even niet welkom. Vanavond ondergaan we muziek in de zuiverste vorm, van mens tot mens.
Wat klinkt een nummer als Tamebsz geweldig: kurkdroog, geen streepje galm op het geluid. Mooi, hoe Khn een soort Malinese gitaarblues uittekent en Klek er weer zo’n strak rammende beat onder mept, op dat minimale drumstel. Als halverwege Tamebsz een zware baslijn wordt toegevoegd, komt de stoom uit je oren.
Het mooiste van dit avondje Angine de Poitrine is dat ieder nummer wordt uitgebouwd tot een feestje dat steeds eindigt in een knallende finale. Ja, het is onnavolgbare en technisch begaafde muziek, maar niet van mensen die willen laten zien hoe goed ze kunnen spelen. Maar dat intussen dus juist wél doen.
Pop
★★★★★
31/8, Doornroosje, Nijmegen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant