Wat gebeurt er als je tweedehands meubels die de kringloop heeft afgewezen gratis aanbiedt aan studenten? Op een ‘meubelfestival’ in Utrecht probeerden ze het uit, en het bleek een groot succes. ‘Die ronde tafel is voor ons.’
Zodra het confettikanon is afgegaan dat het eerste ‘meubelfestival’ in Utrecht inluidt, gaan studenten Norah Monteny en Fenna Zaaijer (beiden 22) strategisch te werk. Terwijl Zaaijer de verplichte aanmelding bij de balie doorloopt, baant Monteny zich alvast een weg door de tientallen stoelen, banken en salontafels die hier voor een loods staan uitgestald. Al snel bereikt ze haar doel, een bescheiden ronde houten tafel, en gaat erop zitten.
Binnenkort verhuist Monteny naar een nieuwe studentenstudio en het is voor haar een uitgemaakte zaak dat deze ronde tafel daarbij meegaat, en dienst zal doen als bureau, eettafel en wat al niet meer. ‘Ik heb al vijf anderen horen zeggen dat ze die tafel willen’, zei ze een kwartier voordat het confettikanon afging in de meterslange rij, waarin ze tot haar eigen verbazing helemaal vooraan stond. ‘Maar hij is voor ons’, vulde Zaaijer, mee om te helpen tillen, aan. ‘We springen er gewoon op.’
Op dit meubelfestival kunnen studenten een middag lang gratis tweedehands meubels en huisraad ophalen. Dat die spullen gratis worden aangeboden, kan doordat veel kringloopwinkels uitpuilen. Zij krijgen al jaren meer spullen aangeboden dan ze kunnen opslaan. Meubels met kleine beschadigingen of die simpelweg uit de mode zijn, slaan ze daarom vaak af. Doorgaans wachten die meubels de afvalstort of de verbrandingsoven.
Maar voor een meubelfestival sparen kringloopwinkels en afvalverwerkers dit soort lastig verkoopbare, maar niet totaal onbruikbare meubels een tijd lang juist op. Studenten – en andere gegadigden, de organisatie lijkt niet streng te controleren – mogen elk drie items meenemen.
Dit jaar zijn er in vijf studentensteden meubelfestivals; de edities in Rotterdam en Groningen waren een succes. Hier in Utrecht is UP, een stichting die zich richt op ‘upcycling’, het verwerken van afval tot hoogwaardige producten, de hoofdorganisator.
Studenten zijn niet alleen een dankbare doelgroep voor gratis meubels omdat ze weinig te besteden hebben, maar ook omdat ze vaak moeten verhuizen, blijkt onder de festivalbezoekers. Elke nieuwe kamer heeft weer andere afmetingen, en dus hebben studenten regelmatig andere meubels nodig. Internationale studenten lukt het daarnaast meestal niet om meubels te verhuizen vanuit hun eigen land.
Masterstudent psychologie Alex Chen (25) uit Taiwan kwam met een tas vol kleding, warme jassen voor de ‘koude winter’ en eten uit zijn thuisland naar Utrecht – maar zonder huisraad. ‘Ik ben zo dankbaar’, zegt hij, en houdt de plastic mand en een aantal kleine opbergdozen die hij heeft gevonden omhoog. ‘Wij internationale studenten hebben dit soort spullen niet.’
Clare Lawler (22), student internationaal recht, rolt haar ogen in antwoord op de vraag hoe vaak ze al is verhuisd. Eerst vanuit de Verenigde Staten naar Groningen voor haar bachelor, toen voor een verplichte uitwisseling in het buitenland, toen naar een tijdelijke woning, en nu opnieuw naar Utrecht.
Haar nieuwste woning ligt op loopafstand van het festival, en dus vervoert ze haar vondsten – drie grijze barokke, in elkaar schuifbare bijzettafels en een rode fluwelen stoel – lopend. ‘Mijn biceps zijn de enige twee voertuigen die ik nodig heb.’
Ondertussen grijpt organisator UP Utrecht het evenement ook aan om te laten zien hoe je tweedehandsmeubels repareert of van meerdere gebruikte voorwerpen een hoogwaardiger product maakt. In de ‘upcyclehoek’ is vrijwilliger Anna Dijk (31) bezig met het in ere herstellen van de stoffering van een stoel.
‘Deze heb ik gisteren van de stort gered’, zegt ze, terwijl ze een opstrijkbare lap op de stoffering probeert te strijken. Oké, er zit dan wel een gat midden in de stof. ‘Maar kijk nou naar al dat houtsnijwerk. Het is ongelofelijk dat zoiets op de afvalstort terechtkomt.’
Kim van der Plas, die namens UP Utrecht het meubelfestival coördineert, deelt die verbazing over de ‘weggooicultuur’. ‘Maandag vroegen we de afvalstort hier om de hoek nog om wat extra eventueel bruikbare spullen achter te houden. Na een dag hadden we een hele bus vol.’
De stoel met houtsnijwerk wordt voordat Dijk klaar is met de reparatie al gereserveerd door Nina, een 22-jarige student neurowetenschappen. ‘Dit is precies mijn stijl: art nouveau, vintage, denk een heel oud landhuis. Dat vind je niet bij Ikea.’
Nina vraagt of ze mag meehelpen, en is even later ook met een strijkbout in de weer. Meubels repareren, ze beschilderen met motiefjes; voor haar interieur doet ze niet anders. ‘Je moet er gewoon mee beginnen. De Pippi Langkous-mentaliteit: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik kan het vast.’
In totaal trok het Utrechtse meubelfestival meer dan 150 bezoekers. Zij namen, zo schat Van der Plas van UP achteraf in, gemiddeld twee items per persoon mee. Zo’n honderd voorwerpen ontkwamen toch niet aan het lot waaraan ze even ontsnapt leken. Nadat niemand ze uitkoos, werden ze aan het eind van de middag door de afvalverwerking meegenomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant