is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Ik heb dan wel geen kinderen, maar het kijken naar familieprogramma’s vraagt ongeveer hetzelfde van mij als wat kroost van ouders vraagt: geduld, vergevingsgezindheid en het loslaten van beschaving. Dit laatste zomerweekend markeerde ‘terug in het ritme’ met twee nieuwe programma’s in het genre, Wolven van BNNVara en Taskmaster op RTL 4.
Mijn imaginaire en daarom frisgewassen en brave kinderen, ze mochten ervoor opblijven. De kunst van zulke programma’s is natuurlijk het kind het gelukzalige gevoel te geven van het kijken naar televisie die eigenlijk niet voor hem bedoeld is, en de volwassene niet volledig te betuttelen. Lukt dat?
Het format van Wolven is gebaseerd op het gezelschapsspel Weerwolven van Wakkerdam, maar het is ook een soort kruising van De verraders en Campinglife zaliger – de dertien deelnemers verblijven in Franse kampeerhutjes, waar Soundos El Ahmadi en Pieter Derks (moet gezegd, een leuk, vanzelfsprekend duo) burgers weerwolven laten ontmaskeren, en weerwolven burgers laten verslinden.
Precies van deze tijd, vindt Derks, want vol van ‘leugens, manipulatie, en verdacht maken op niks’.
Klinkt als iets om heel ver van weg te blijven. De deelnemers zijn walgelijk zelfverzekerd. Presentator Dolores Leeuwin doet mee omdat ze hoogbegaafd is: ‘Albert Einstein had een van 160. Ik heb een IQ van 159.’ Yassine Chigri is acteur, en merkt het daarom metéén als iemand een rol speelt. Misdaadjournalist Menen-Claire Seijkens: ‘Je kunt wel tegen mij liegen, maar ik heb het binnen drie seconden door.’
De integriteit van andere deelnemers, mogelijk wolf, wordt meteen in twijfel getrokken, op basis waarvan is onduidelijk. Denise Dechamps, lichaamstaalexpert, draagt een zonnebril. Typisch wolf! Journalist Marieke Kuypers is ongeïnteresseerd: dan weet je het wel. Dolores huilt. Zijn het krokodillentranen?
Een imaginair kind jengelde om de afstandsbediening, het muffe format herinnerde haar aan overspannen vriendenweekenden. Door naar Arjen Lubach en Diederik Smit, die de Nederlandse variant van het bejubelde Taskmaster maken. Vijf komieken voeren absurde opdrachten uit. Denk: het blazen van een zo groot mogelijke zeepbel, een sneeuwpop maken zonder sneeuw, praten met een Zweed die alleen in zijn moedertaal antwoordt.
Nederland had iets kunnen opsteken van De Lama’s: het bijeenbrengen van komieken, levensgevaarlijk. In Taskmaster schalt een lachband ter camouflage van alle middelmaat. Ha-ha-ha-ha, als Smit zegt dat hij de Zweed, van de Ikea, ‘zelf in elkaar heeft moeten zetten’. ‘Lubach-onwaardig’, zei mijn vroegwijze kind, en: ‘Die overstap naar RTL, grote fout.’ Daarna klonk de hoopvolle vraag of het al bedtijd was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant