Vanwege de giftige cocktail van hoge huren, onzekere contracten en een studieschuld die jongeren als een soort nekklem meedragen, zou de overheid ze beter moeten beschermen. Bijvoorbeeld met een WW van minimaal zes maanden als je je baan kwijtraakt.
Maandag, bij de opening van het academisch jaar, beginnen honderdduizenden studenten aan hun toekomst. Een toekomst die vooral in het teken zou moeten staan van kansen. Maar juist op het moment dat deze generatie de arbeidsmarkt betreedt, sloopt het kabinet het vangnet waarop zij straks zijn aangewezen. Als dit kabinet echt wil investeren in de toekomst van studenten, moet het de bezuinigingen op de sociale zekerheid nú terugdraaien.
Jongeren beginnen hun loopbaan al met een achterstand. Uit onderzoek van Nibud blijkt dat meer dan de helft moeite heeft om rond te komen. De huren rijzen de pan uit, vaste contracten zijn schaars en veel starters dragen ook nog een studieschuld mee. Wie dan zijn baan verliest, heeft nauwelijks financiële ruimte om dat op te vangen.
Over de auteurs
Neele Boelens is voorzitter van FNV Young & United. Sahand Mozdbar is voorzitter van ASVA. Kealey Hartland is vicevoorzitter van SRVU. Dante Glastra van Loon is voorzitter van VIDIUS. Noor Molenaar is voorzitter van LSU. Joeri Kivits is voorzitter van STUUR. Milica Milosavljević is voorzitter van AKKU.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Door die giftige cocktail van hoge huren, onzekere contracten en een studieschuld die als een nekklem om menig toekomst hangt, is een periode zonder inkomen voor veel jongeren geen tegenvaller meer, maar een regelrechte catastrofe. Juist vanwege deze kwetsbare positie zou de overheid starters moeten beschermen met een fatsoenlijk vangnet.
Met gemiddelde huren in de vrije sector van boven de 1.800 euro kunnen jongeren zich weinig tegenslagen veroorloven. Als zij ontslagen worden, hun contract afloopt of ziek worden, zouden zij juist dan inkomenszekerheid moeten hebben. De werkelijkheid is anders. Veel jongeren denken dat ze na ontslag recht hebben op een fatsoenlijk vangnet.
Dat is allang niet meer zo. De duur van de WW hangt af van hoeveel jaren je hebt gewerkt. Heb je acht jaar gewerkt, dan krijg je nu acht maanden WW. Het minderheidskabinet wil zelfs dat halveren tot vier maanden. Ook de uitkering die je ontvangt als je langdurig ziek wordt, is aan deze termijn gekoppeld. Het kabinet halveert dus niet alleen de bescherming bij werkloosheid, maar ook bij langdurige ziekte.
De timing is wrang. Precies op het moment dat deze lichting studenten afstudeert en de arbeidsmarkt betreedt, wordt hun vangnet kleiner gemaakt. Alsof dat nog niet wrang genoeg is, is de reden voor deze versoberingen in elk geval niet dat de sociale zekerheid onbetaalbaar zou zijn. Integendeel: in de sociale fondsen zijn miljarden aan reserves opgebouwd uit premies van werkgevers en werknemers.
Dat geld is bedoeld om mensen op te vangen als zij hun baan verliezen of langdurig ziek worden, niet om in te graaien als je een begrotingsprobleem wilt oplossen. Toch kiest het minderheidskabinet ervoor de rekening van het begrotingstekort niet neer te leggen bij miljardenbedrijven die enorme winsten maken, maar juist bij de mensen die het niet breed hebben.
Door de bezuinigingen op het vangnet worden jongeren op de arbeidsmarkt daarnaast ook gedwongen om sneller een niet-passende baan aan te nemen. Dit is met name in sectoren met veel tijdelijke contracten en weinig doorloop een probleem. Dat kan betekenen dat een afgestudeerde biomedisch wetenschapper na haar of zijn eerste jaarcontract een baan op niveau van het minimumloon moet aannemen, bijvoorbeeld maaltijdbezorger.
Daardoor hebben ze weer minder tijd om een nieuwe passende baan te vinden in hun werkveld. Zo ontnemen we jongeren dus ook de kans om het vak waarvoor ze gestudeerd hebben uit te oefenen. Het minderheidskabinet zou er ook voor kunnen kiezen om studenten wél meer zekerheid over hun toekomst te geven.
Als het kabinet de sociale zekerheid voor jongere generaties echt toekomstbestendig wil maken, zou het niet moeten bezuinigen, maar juist moeten investeren. Bijvoorbeeld door mensen minimaal een halfjaar WW te geven als ze hun baan kwijtraken. Zo ontstaat een vangnet dat mensen daadwerkelijk opvangt, waardoor jongeren ruimte houden om te dromen over hun kansen in plaats van zich voortdurend zorgen te maken over wat er mis kan gaan.
Maak van jongeren geen kind van de rekening, maar geef ze een zeker toekomstperspectief: wie jongeren vraagt te investeren in hun toekomst, moet zelf ook bereid zijn in die toekomst te investeren. Het kabinet moet daarom deze bezuinigingen terugdraaien en daar moeten we de komende tijd volop druk op zetten.
Maar het is belangrijk dat we als jongeren ook daarna samen sterk blijven staan, zodat we voor eens en altijd duidelijk kunnen maken dat ze niet aan ons geld en onze rechten kunnen komen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant