is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
In één weekend vol sport gebeurt soms meer dan in een half mensenleven. Een columnist kan wel tien stukjes schrijven. Tadej Pogacar was al driehonderd keer tot winnaar van de Vuelta uitgeroepen toen hij letterlijk op zijn gezicht viel. Column 1.
Liefhebbers van hockey en roeien trokken met duizenden naar het grensgebied tussen Amsterdam en Amstelveen, en de roeiers waren zeker column 2 waard geweest. Dat de hockeyvrouwen de finale verloren en in tranen waren, is goed voor de sport. Elke keer dezelfde kampioen in een betrekkelijk kleine sport is onwaarschijnlijk saai en uiteindelijk ook funest voor de geloofwaardigheid. Dat was column 3.
Column 4 dan. Duco Telgenkamp deelde in de halve finale bij de mannen een beuk uit en reageerde vervolgens vrij laconiek dat hij dom was geweest, nadat de wedstrijd tegen Spanje mede door de kortsluiting in zijn hoofd verloren was gegaan. Ook dat was een zalige inbreuk op de voorspelbaarheid, in de onoverdekte feestzaal met blauw tapijt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zijn we al bij column 5? De mooiste tranen waren die van Perr Schuurs, door mij eens de Beckenbauer van Nieuwstadt genoemd, als talent uit het dorp naast mijn geboortedorp. Hij leed onder een Willy Dullens-achtige knieblessure, die hem in de buurt van de totale mentale ineenstorting bracht. Bij zijn eerste balcontact voor zijn nieuwe club NEC maakte hij een goal, na drie jaar absentie. Huilen dus. Hele familie op de tribune. Zelfs zijn vader Lambert, vroeger een bikkel in het handbal, wist het even niet meer.
Nou ja, we slaan een paar columns over en eindigen bij de metamorfose van de KNVB, de bond der brave borsten, die opeens op de barricaden staat. Infantino moet weg als voorzitter van de Fifa, schreeuwt het oproer vanaf een zondag verspreid digitaal pamflet. Terwijl de KNVB zo vaak berichten laat uitgaan waarin het zoeken is naar nieuw inzicht. En dan nu opeens, hatseflats, Gianni moet weg, in de eerste zin.
Wat moet dat opwindend zijn geweest, in de wandelgangen in Monaco, afgelopen week bij de loting van de Europese bekers, want daar is het gebeurd, zo geven ze bij de KNVB toe. Daar is de al een tijdje smeulende revolutie aangewakkerd, met gebalde vuisten en activisme. Europese proteststemmen zijn gebundeld en staan op tegen de narcist die dacht dat het voetbal van hem was.
Een paar jaar lang liep de KNVB een mee in het kielzog van Infantino, die ook toen al niet deugde, nadat rond het WK in Qatar vrijwel alle goedbedoelde protestacties waren mislukt en door Infantino met stuitende hooghartigheid waren afgeserveerd. In New York, voor het laatste WK, riep de KNVB de nationale pers nog op voor een bijeenkomst over het internationale beleid van de bond. De beklijvende zin was ‘dat er meer is te bereiken via de diplomatieke weg’.
Dat pad van diplomatie is opeens verlaten voor een toekomst van transparantie, duurzaamheid en een andere leiding. De KNVB nodigt de wereld uit voor een congres in Amsterdam, om het oproer te coördineren. Infantino zal zich verzetten, zoals oude narcistische keizers dat deden. Wie weet, sleept hij menigeen mee in zijn val. Ach ach, wat een heerlijk vooruitzicht, voor column 100 tot en met wie weet hoeveel.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant