Met de laatste aflevering van Zomergasten in zicht, nemen fans zondag afscheid van hun geliefde tv-programma. Zo ook in België, waar kijker Yves Indeherberge met weemoed terugdenkt aan zijn favoriete fragmenten.
De zomer van 1996. Ik studeerde voor een herexamen psychologie en zonderde mij enkele weken af van de wereld in het leegstaande huis van mijn grootouders, een voormalige meubelzaak. In het achterhuis woonden (en wonen nog steeds) mijn geliefde suikertantes die mij op tijd en stond voorzagen van spijs en drank en wat sociale prikkels.
Zo gebeurde het een zondagavond dat ik, voordat ik op de fiets sprong naar mijn ouders, mijn twee tantes gekluisterd aan de beeldbuis vond. Een atypisch beeld, want ze keken zelden tv. Op het scherm twee mensen in gesprek met elkaar over klaarblijkelijk iets dat ze samen op tv hadden gezien. Die avond ben ik om iets voor middernacht pas naar mijn ouders gefietst. Het tv-programma: Zomergasten. Ik was 18 jaar.
Over de auteur
Yves Indeherberge is docent Psychologie.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Sinds die dag ben ik de grootste missionaris van Zomergasten in Vlaanderen geworden. Zowat heel mijn culturele bagage heeft wel ergens een bron die terugvoert tot Zomergasten: David Bohm, Jeroen Willems die Brel zingt, Werner Herzog, James Baldwin, een burenruzie over een pony op een koer van twee bij twee meter, graffiti van BLU en JR, The Bear That Wasn’t... Hoe meer ik oprakel, hoe groter de stuwing van deze bron. In de dertig jaar die sindsdien verstreken zijn, is er geen enkel jaar geweest dat ik niet minstens één aflevering van Zomergasten heb gezien; de laatste vijf tot tien jaar zag ik zelfs elke aflevering van een seizoen.
Wat is er mis met ons dat we elke dag gemiddeld drie uur, jaar in jaar uit, ons brein laten polariseren door idiote filmpjes van een handvol seconden die enkelen strontrijk maken maar een programma wegsaneren dat ons zes keer per jaar drie uur verstilling en verdieping biedt? Dat ons leert dat luisteren naar andere levens en perspectieven in (meestal) prachtige volzinnen ons leven verrijkt?
Wat gebeurt er toch met jullie, Nederlanders? Ooit mijn culturele gidsland, nu een braakland van lui(d)heid en leegte. Als er al eens iets vanuit Nederland in mijn algoritme belandt, dan zijn het oude besnorde mannen die niet doorhebben dat de wereld verandert en daarom maar wat behoudsgezinde onzin in de trant van ‘wat mogen we nog wel’ of ‘wat gaan ze ons nog meer afpakken’ declareren.
Voor één keer geef ik die oude mannen gelijk, ook omdat ik stilaan zelf een oude man word: waarom moeten ze ons Zomergasten afpakken? Vanavond zal ik de laatste aflevering van de eerste seconde tot de laatste kijken, en ik vermoed dat ik tijdens de eindaftiteling een traantje ga wegpinken. Ik heb eventjes met het idee gespeeld om naar analogie met het WK, zowat de antipode van Zomergasten, de laatste aflevering ergens in Antwerpen op een groot scherm te tonen. Maar deze laatste aflevering vergt mijn volledige aandacht, de intimiteit van mijn woonkamer en het definitieve afscheid van de illusie dat ik ooit zelf zou mogen aantreden in Zomergasten.
Waarom ik ooit dacht daarvoor in aanmerking te komen, is me zelf een raadsel, maar Zomergasten deed me dromen. En dan nog een mercantiele bedenking. Ik las dat een aflevering van Zomergasten 150- tot 200 duizend euro kost. Tegenwoordig zowat het gemiddelde aantal kijkers per aflevering. Met een schamele euro per kijker per aflevering zou Zomergasten dus uit de kosten zijn.
Ik ben bereid dit te betalen. Zie het als ontwikkelingssamenwerking tussen België en Nederland. Nu nog 199.999 andere kijkers overtuigen. Wie start de crowdfunding? Want zoals ik al schreef, Zomergasten deed me dromen.
Vaarwel, compagnon de route.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant