Met Hitler sympathiseren was misschien dan toch één provocatie te veel. Zelfs rechtse partijen in de Kamer zijn klaar met de omroep.
Bij Ongehoord Nederland (ON) doen ze nu al dagen alsof het allemaal niet zo bedoeld was. Alsof ze zich niet hadden gerealiseerd dat het uitzenden van een toespraak van Adolf Hitler, begeleid door de stelling dat de nazi-leider het soms toch best raak kon zeggen, op kritiek zou gaan stuiten. Daar zijn de betrokkenen net wat te intelligent voor.
Dat ze het toch deden, moet zijn voortgekomen uit een gevoel van onaantastbaarheid. Sinds de toetreding tot het publieke bestel in 2022 kwam de omroep overal mee weg. Er was ophef, er waren klachten, er waren waarschuwingen, zorgelijke rapporten en boetes, maar het had er toch alle schijn van dat die op het hoofdkantoor werden geïncasseerd als een welkome bijdrage aan het versterken van de zo gekoesterde positie als outsider: kijk eens wat je in dit land allemaal niet mag zeggen!
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Op zichzelf past dat streven in een lange omroeptraditie. De VPRO, de VARA en BNN leken in hun hoogtijdagen soms ook uit op het oogsten van zoveel mogelijk politieke verontwaardiging. Schoppen tegen het establishment hoort erbij en de grenzen van de vrijheid van meningsuiting mogen worden opgezocht. Maar bij ON is toch nadrukkelijk wat anders aan de hand.
Al tamelijk snel na de verschijning op het publieke net was duidelijk dat de omroep vast van plan was ruim baan te geven aan aantoonbaar onjuiste, onbetrouwbare en zeer gekleurde berichtgeving. Geen complottheorie wordt geschuwd. De actualiteit wordt voorzien van soms ronduit racistisch commentaar. Alle journalistieke omroepcodes worden geschonden. Vandaar die boetes. Zoals een evaluatiecommissie onlangs nog vaststelde: ‘Terugkerende constateringen zijn het niet scheiden van feiten en meningen, het onvoldoende tegenspreken en doorvragen door presentatoren en daarmee het verspreiden van aantoonbaar onjuiste informatie.’
Van excuses of beloftes van beterschap kwam het nooit, altijd etaleerde ON zichzelf als slachtoffer van de boze, onwillende en onwetende buitenwereld.
Dat directeur Peter Vlemmix zich nu dan toch opeens gedwongen voelt tot iets van een spijtbetuiging (‘Er is te weinig rekening gehouden met gevoeligheden’) kan slechts worden verklaard doordat hij de bui voelt hangen. Jarenlang aarzelden kabinet en Tweede Kamer om de uiterste consequentie, het intrekken van de uitzendvergunning, serieus te bespreken. De angst om van censuur te worden beschuldigd zit er gelukkig diep in; gezegend is het land waarin een overheid zich niet lichtzinnig bemoeit met de media.
Hier gaat het echter om een zwaar gesubsidieerde omroep, waarvoor de overheid dus linksom of rechtsom medeverantwoordelijk is. Het opzichtig tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen was eerder al genoeg reden om in te grijpen, maar kennelijk was daar toch meer voor nodig.
Het is een belangrijke winst dat niet alleen op de linkerflank en in het centrum van de Kamer, maar ook op rechts (VVD, JA21, SGP) nu wordt vastgesteld dat het zo niet langer kan. Achter Hitler aan gaan lopen was voor een ruime meerderheid kennelijk één provocatie te veel. Daarmee is ook voor het kabinet de weg vrij om duidelijk te maken dat onaantastbaarheid niet oneindig blijft duren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant