Jim en Tatjana hadden elkaar vlak na hun hbs-eindexamen leren kennen. Omdat Jims brommerreis met een vriend die zomer niet doorging, reed hij naar Spanje, waar Tatjana op vakantie was.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘In 1965 had ik net eindexamen hbs gedaan toen ik een paar weken voor de zomervakantie een heel leuk meisje ontmoette. Het was op een feestje, ze had rood haar met een bruine gloed en sprekende ogen. Die is leuk, dacht ik, met haar ga ik iets krijgen.
Hoe vaag ook, het was zo’n zeldzaam moment in je leven waarop je ineens heel duidelijk voor je ziet welke richting je op wilt. Niet veel later gaf ze zelf een feestje, waarvoor ik via via een uitnodiging had bemachtigd. Maar toen de deur openging stond niet zij daar, maar een jongen die zich voordeed als haar vriend.
Mijn teleurstelling was minder groot dan ik had verwacht, als je 18 bent, is je geest kennelijk nog soepel genoeg om op ieder moment zonder schade een andere afslag te kunnen nemen. Maar helemaal uit mijn gedachten verdween ze niet. Tatjana heette ze, alleen die exotische naam al.
Ze woonde in een van de chiquere buurten van de stad en bij weer een volgend eindexamenfeestje zorgde ik dat ik bij haar in de buurt kwam te zitten. Tijdens het dansen legde ik, zoals je dat deed in die tijd, mijn handen op haar heupen en na afloop bracht ik haar, met de muziek van Sam the Sham nog in de oren, op de brommer naar huis. Tot het tuinhek. Daar zwaaiden we.
Een week later ging ze op vakantie naar Spanje. Ik zou met een vriend op de brommer naar Cornwall gaan, maar het lot besliste anders. Hij mocht niet zo ver van zijn ouders, dus besloot ik alleen te gaan en mijn bestemming te wijzigen.
Ik had een adres van Tatjana in Tossa de Mar, waarschijnlijk omdat ik haar wilde schrijven. Op maandagochtend haalde ik mijn reischeques bij de ANWB en diezelfde middag, tegen een uur of vijf, reed ik weg. Door Nederland, door België, over de Route National in Frankrijk.
Tegen een uur of vier die nacht voelde ik me wat vermoeid worden, maar een uur later werd het licht en ging het alweer beter. Zonder te stoppen ben ik in één keer doorgereden naar Spanje. Ik had ineens haast, nu ik dit redeloze besluit had genomen moest ik doorzetten voor ik tot inkeer kwam.
Misschien ook om geld te besparen, maar vooral om zo snel mogelijk mijn doel te bereiken, jakkerde ik door naar Tossa. De enige keer dat ik stopte, at ik de meegenomen aardappel bijna rauw op.
Na twee dagen en drie nachten bereikte ik vroeg in de ochtend het Spaanse kustplaatsje. Ik zette mijn Puch tegen een boom en viel in het gras als een blok in slaap. Een paar uur later werd ik wakker en was ik nog steeds doodmoe. Half slaapwandelend liep ik in mijn winterjas die ik de hele reis had gedragen, over het strand met mijn boekje Wat en Hoe in het Spaans. Wie kon mij vertellen waar Apartado 45 was?
Een politieman bood de helpende hand. Apartado bleek ‘postbus’ te betekenen en tegen de tijd dat ik eindelijk via veel omwegen bij het vakantiehuisje aanklopte, was ik te uitgeput om mijn onaangekondigde komst spannend te kunnen vinden. Haar moeder was de enige die thuis was, ze zag hoe ik eraan toe was en stopte me meteen in een stapelbed. Uren later, eindelijk wakker en bungelend met mijn benen over de rand, zag ik Tatjana in de deuropening staan. Ze bleek niet echt blij met mijn spontane actie, maar ik was zo opgelucht dat ik het gehaald had, ik merkte haar onverschilligheid niet eens op.
Met haar buurjongens ben ik in de auto gestapt om mijn brommer te zoeken en toen ik die had gevonden, heb ik mijn tent opgezet op de camping. Ik heb haar die hele week niet meer dan twee of drie keer gezien, een paar keer op het strand en een keer in de dancing, toen ben ik weer op de brommer naar huis gereden. Al gunde ik me dit keer meer reistijd.
Thuis keek ik terug op een fijne week. Ik was verliefd en had geduld. In totale onwetendheid over haar gevoelens voor mij, zocht ik haar toen ze terug was van vakantie gewoon weer op. De middelbare school was achter de rug, er lagen nieuwe horizonten in het verschiet. Wat had ik te verliezen? Ze rook zo lekker zoetig en op een avond – veel meer dan het feit zelf herinner ik me niet – stonden we ineens uitgebreid te zoenen. En dat is nu alweer zestig jaar geleden en het is nog steeds aan.
We verschillen op veel gebieden, maar tot conflicten leidt dat zelden. Het geheim van een lang huwelijk is niet elkaar zoveel mogelijk naar de mond praten, maar de ander haar eigenheid gunnen. Als zij het een wil en ik het ander, doen we soms geen van beide. Zo komt het dat we noch een camper noch een caravan hebben, we konden het niet eens worden.
Het liefst zitten we samen in de tuin onder het zonnescherm tussen het groen. Ik met een whisky en zij met een prosecco. Gisteren zeiden we nog tegen elkaar: ‘Zestig jaar, hoe bijzonder. Herinner jij die Puch nog waarmee ik naar Tossa reed, zwart met een rode benzinetank en rode gereedschapskastjes?’
‘De zomer van 1965. We waren met zijn vieren op vakantie in Tossa de Mar: mijn moeder, een vriendin van me en haar vader. Een paar weken eerder had ik een aardige jongen leren kennen op een feestje. Ik had hem gewenkt toen ik hem zag binnenkomen, want naast me was nog een plekje vrij. Hij was een beetje bleu en voorzichtig, maar ook knap. Lang en donker, een beetje tanig met bruine ogen.
We dansten op The Wheels, ik had mijn armen gespreid boven mijn hoofd en bewoog wiegend met mijn bovenlichaam heen en weer. Vervolgens legde ik mijn handen om zijn nek, precies zoals ik gewend was te dansen.
Het feest was in een zaaltje boven een café. Samen met een vriendin organiseerde ik wel vaker feestjes; we haalden drankjes, zorgden voor de muziek en vroegen een gulden entree. Toen Jim me later die avond naar huis bracht, vond ik de Puch waarop hij reed maar een beetje ordinair, wij meisjes van de mms reden Solex.
Maar ik vond het zo lief en voorkomend dat hij de moeite nam zo’n eind voor mij om te rijden, dat ik iets terug wilde doen. Dus gaf ik hem een kus op zijn mond. Niet omdat ik plannen had met hem, maar zo’n kus was toch wel het minste. Hij reageerde verbaasd en gereserveerd. Later, toen ik dit aan mijn moeder vertelde, zei ze: ‘O, Jim Graven, dat is toch zo’n nette jongen.’ Toch had ik na die ene avond niet veel meer aan hem gedacht.
En nu trof ik hem op een middag ineens rechtop aan in het bovenste bed van het stapelbed in ons Spaanse vakantiehuisje. Toen ik ’s middags terugkwam van het strand, zei mijn moeder tegen me: ‘Er is een verrassing voor je. Jim Graven uit Nederland is hier gekomen met de brommer. De arme jongen was helemaal in de war van uitputting, ik heb hem maar meteen in bed gelegd. Kijk maar, daar ligt hij onder een tweedjasje.’
Ik reageerde een beetje ongelovig en het duurde zeker een kwartier voordat ik mijn hoofd om de deur stak. ‘Hoi, hallo,’ hoorde ik. Zijn haar in de war, nog half slapend. Ik was meer verbaasd dan gevleid en regelde meteen mijn buurjongens om zich over hem te ontfermen. Prima dat hij die hele reis voor mij had ondernomen, maar hij moest wel zichzelf vermaken.
Mijn moeder was een stuk blijer, zij zag in Jim de ideale chaperonne tijdens de jacht van mijn vriendin en mij op leuke Spaanse jongens. Hij had een tentje bij zich, de overbuurjongens boden meteen aan samen de Puch te gaan zoeken die Jim ergens in het dorp had achtergelaten. Daarna ging hij door naar de camping, en die week heb ik hem maar een paar keer gezien.
Toch was mijn interesse gewekt, eenmaal thuis kon ik het met terugwerkende kracht bijna niet geloven dat hij zo zijn best voor me had gedaan en tegelijk zo bescheiden was gebleven. Ik begon me zelfs een beetje zorgen te maken dat ik hem had afgeschrikt met mijn koele houding.
Ongeduldig wachtte ik tot hij zich weer meldde en drie dagen later stond hij eindelijk voor de deur bij ons in de Emmastraat. Met de volharding waarmee hij jaren later zijn avondstudie zou voltooien, bleef hij komen. En op het feestje dat ik kort daarop in ons tuinhuisje organiseerde, hebben we gedanst en gekust.
De muziek die opstond, was het nummer Shame and Scandal in the Family, wat ik nogal toepasselijk vond gezien mijn geschiedenis. Ik ben opgevoed door mijn moeder en stiefvader, mijn eigen vader heb ik nooit gekend en ik had me van jongs af voorgenomen alles in mijn eigen volwassen leven heel anders aan te pakken. De bescherming en koestering die ik gemist had van mijn vader, van iemand die er altijd voor je is, vond ik bij Jim.
Ineens begreep ik dat hij zo’n man was die wél zonder voorwaarden voor me koos. Want kijk maar hoe trouw en geduldig hij nu al was; zo had ik me een ideale relatie altijd voorgesteld. En toen ik hem had, liet ik niet meer los. Een jaar voor mijn eindexamen stopte ik met school, want Jim bood een veel zekerder en mooiere toekomst dan een goede opleiding.
Stom natuurlijk, het kostte me een carrière. Later ben ik met curiosa op rommelmarkten gaan staan, en hoewel mijn moeder zei: ‘Wie gaat er nou oude spullen inkopen en verkopen voor meer?’, heeft Jim me altijd geholpen. Bepaalde dingen zijn belangrijk wanneer je een liefde een leven lang goed wilt houden. Dat je elkaar vrij laat, geen ruzie maakt om geld en geen ruzie om godsdienst.
Wij zijn samen volwassen geworden, een vriend van ons zei eens: jullie zijn één, jullie hebben het altijd over ‘wij’. En dat klopt, we doen bijna alles met zijn tweeën. Met Jim in de tuin met een glaasje prosecco, veel meer heb ik niet nodig. Ik ben dankbaar voor elke dag, voor onze kinderen, kleinkinderen en voor hem. En dan te bedenken dat we elkaars eerste liefde zijn.’
Vakantieliefde is de zomerrubriek over een vakantieliefde van kort of langer geleden. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over alle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant