Op de plek waar Martin Luther King zijn ‘I have a dream’- toespraak hield, klinkt 63 jaar later ongerustheid. Tijdens een nieuwe March on Washington waarschuwen duizenden Amerikanen dat burgerrechten die generaties hebben bevochten, in hoog tempo worden uitgehold.
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze doet verslag vanuit Washington.
I have a dream…, gonst het vrijdag voor het Lincoln Memorial in Washington DC. Het is de stem van Martin Luther King jr., die 63 jaar geleden, op deze plek, een toespraak hield die de wereld overging. Nu klinkt die in de Amerikaanse hoofdstad opnieuw.
Op de herdenking van die toespraak hebben organisaties een nieuwe ‘March on Washington’ georganiseerd. De mars is bedoeld als alarmsignaal. Met de tussentijdse verkiezingen van november in het vooruitzicht, vrezen de organisatoren dat zwarte burgers buiten de Amerikaanse democratie worden geduwd.
Destijds zette Martin Luther King jr. de regering onder druk zwarte burgers gelijk te stellen. Nu staan Kings gealarmeerde zoon en enige kleindochter, veilig achter kogelwerend glas, tegenover duizenden nazaten van activisten, om te waarschuwen tegen de ontmanteling van die rechten.
‘We weten dat mijn opa’s droom nooit is afgemaakt’, roept de 18-jarige Yolanda Renee King, verwijzend naar de wens van haar opa dat zijn kinderen beoordeeld zouden worden op hun karakter, niet hun huidskleur. ‘We zullen de droom in leven houden wanneer mensen inhumaan worden behandeld vanwege hun ras, religie, gender of immigratiestatus.’
Bussen vol demonstranten zijn zaterdag vanuit zuidelijke staten als Texas, Alabama en Tennessee naar de hoofdstad afgereisd, sommigen in rolstoelen en rollators. Velen hebben hun oude Black Lives Matter-vlaggen mee, of dragen T-shirts met ’I miss Barack’, refererend aan oud-president Obama.
De bezoekers van het protest, zowel jong als oud, vertellen dat ze zich zorgen maken over de snelle vaart waarmee verworvenheden van de burgerrechtenbeweging worden teruggedraaid. Mogelijk zijn de gevolgen hiervan al te merken bij de aanstaande tussentijdse verkiezingen.
‘Zoveel mensen hebben zo hard gevochten voor onze rechten’, zegt student Amelia Campbell (18), ‘we mogen die niet uit onze vingers laten glippen.’ Samen met haar vriendin Hasini Shivakumar (18) is ze naar de demonstratie gekomen, omdat het hun generatie is die het langst last zal hebben van wat er nu in de politiek wordt besloten.
Het Hooggerechtshof zwakte eind april een belangrijke bepaling van de Voting Rights Act af, waardoor staten in het Zuiden de stemkracht van zwarte kiezers mogen inperken. Ook werkt president Trump aan beleid om stemmen per post te beperken, iets waar zwarte kiezers bovengemiddeld veel gebruik van maken. Uit onderzoek van Rutgers Universiteit blijkt dat zijn afbraak van diversiteitsbeleid, dat hij ‘excessief, illegaal en immoreel’ noemt, zwarte Amerikanen hard heeft getroffen. Net zoals de antidiscriminatiewetten die hij naast zich neerlegt.
‘De regering is stemmen steeds ingewikkelder aan het maken om mensen stil te krijgen’, zegt Shivakumar, ‘daarom moeten we nu juist onze stem laten horen.’
Terwijl de ene na de andere spreker aan het woord komt, onder wie senator Bernie Sanders en Congreslid Alexandria Ocasio-Cortez, gaan steeds meer demonstranten in het gras voor het memorial zitten. Een studentenorganisatie deelt kleine ventilatoren uit die mensen tegen hun gezicht houden, om het allemaal vol te houden.
De mensen die vandaag naar Washington zijn afgereisd, weten wie hen allemaal zijn voorgegaan. Hun voorouders hebben vierhonderd jaar slavernij overleefd, zijn daarna decennialang onderworpen geweest aan segregatiewetten.
‘De deuren die zij hebben opengezet, worden nu weer dichtgegooid’, zegt A. Hill (59) die niet met haar volledige voornaam in de krant durft. ‘Ze tornen aan onze waardigheid.’
Hill is een militaire veteraan die twintig jaar in de landmacht heeft gediend. Zij ziet nu hoe de regering-Trump allerlei hooggeplaatste zwarte militairen heeft ontslagen, promoties onder deze groep tegenhoudt – zogenaamd omdat het ministerie van Defensie het werk van minderheden niet ‘wil benadrukken.’
‘Het zijn enge tijden’, zegt Hill. ‘Dit zijn signalen die laten zien dat de mensen aan de macht zwarte keizers naar beneden trappen. ’
Hoewel iedere spreker een verwijzing maakt naar de historische mars in de jaren zestig, steekt de dag er bleekjes bij af. Toen stonden er een kwart miljoen mensen, nu zijn het er enkele duizenden. ‘Ik denk eerlijk gezegd niet dat zo’n protest uiteindelijk veel zal uitmaken’, zegt Patty uit Virginia (62), die vroeger als beveiliger werkte. ‘Veel mensen die ik ken gaan financieel door een zwarte tijd. Ze wachten op de dag dat Trump geen president meer is.’
In haar toespraak verwijst kleindochter Yolanda Renee King de demonstranten naar het feit dat haar opa pas 34 jaar was toen hij hier zijn beroemde toespraak hield. Volgens haar is het aan de jongere generaties om verder te gaan.
‘De mensen die hier 63 jaar geleden meeliepen in de mars, gaven ons niet zomaar een voltooide droom. Ze gaven ons een estafettestokje’, zegt ze, terwijl het publiek met haar meeknikt. ‘Een estafettestokje is niet iets dat je zomaar inlijst en aan de muur hangt; je rent ermee.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant