schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
King Gizzard and the Lizard Wizard had al de reputatie van een band die van alle muziekgenres snoept, en deze keer gaan de Australische popbuitenbeentjes aan de slag met dance. Er was een voorteken: de ravetour vorig jaar waarin King Gizzard alleen maar elektronische muziek speelde.
Nu is van het dertigste album (!) één lange trip gemaakt waarbij de beats van de nummers in elkaar overlopen. De trein dendert voort, alleen het landschap verandert. De straffe technobeat sleurt je de dansvloer op terwijl de vocoderstem van Stu Mackenzie het geheel een vintage scifi-sfeertje geeft. De veelal percussief gebruikte elektronica levert een complex ritmepatroon op waarboven synthakkoorden zweven.
Op Level 5 maken gejaagde breakbeats, type Fatboy Slim, de dienst uit en aan het eind van Kill For the Steel gaan drumcomputers met elkaar op de vuist tot de luisteraar in een trance wordt gemept. Als je het album beschouwt als een verzameling losse songs, dan heeft het te weinig reliëf om te overtuigen. Zie het als één groot sonisch wandkleed dat steeds van kleur verschiet, en het werkt als een malle.
King Gizzard and the Lizard Wizard
Alien Metal
Pop
★★★☆☆
P(doom) records
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant