Popmuziek Oprichter en rapper Michael ‘Mike D’ Diamond van de ooit baanbrekende rapgroep Beastie Boys, maakte als 60-jarige vader een album met zijn twee zoons. Het werd een plaat zonder veel pretentie, met soms wat maffe en rauwe liedjes waarin hij aanstekelijk voortborduurt op een rijk en veelzijdig artistiek verleden.
Mike D trad in juni dit jaar op in London
De 51-jarige film- en televisieproducent en rapper 50 Cent zei begin deze week dat zijn fans vanwege zijn leeftijd vermoedelijk geen nieuw album meer van hem hoeven te verwachten. 50 Cent benadrukte dat hiphop voor hem in de kern jongerencultuur is en dat hij graag ruimte wil maken voor een nieuwe generatie. Hij stelde „dat je op 60-jarige leeftijd niet langer de heetste rapper moet willen zijn”.
Mike D
Thank You
Nu is het commerciële en artistieke hoogtepunt van 50 Cent zelf al meer dan 20 jaar geleden – toen was hij dus 31 – maar het gesprek over ouder worden als rapartiest wordt breder gevoerd. De hiphopcultuur is 53 jaar oud. De commerciële exploitatie van rapmuziek op plaat begon eind jaren zeventig en de eerste echte wereldsterren braken door in de jaren tachtig. En die lichting begint op pensioengerechtigde leeftijd te raken.
Oprichter Michael ‘Mike D’ Diamond van de baanbrekende rapgroep Beastie Boys is een rapper van 60. Hij brengt deze week zijn soloalbum Thank You uit, waarvan het raamwerk ontstond tijdens opnamesessies in zijn thuisstudio met volwassen zoons Skyler en Davis Diamond, die samen ook indie-popgroep Very Nice Person vormen. Het is het eerste album van een Beastie Boys-lid in 15 jaar. Die groep stopte met het uitbrengen van nieuw materiaal na het overlijden van kernlid Adam ‘MCA’ Yauch in 2012.
De aanvankelijk als hardcore punkband opgerichte rapgroep speelde midden jaren tachtig een hoofdrol bij de internationale verspreiding van de nog prille hiphopcultuur vanuit New York. De Beastie Boys behoorden met pionierende acts als LL Cool J en Public Enemy tot de eerste lichting hiphopartiesten op platenlabel Def Jam. Het rauw rockende debuutalbum van de drie rappers ‘Licensed To Ill’ was in 1987 het eerste hiphopalbum in de geschiedenis dat bovenaan de Amerikaanse albumlijst Billboard 200 stond.
Daarvoor al toerden de jeugdige, nog heel rudimentair klinkende rappers ruim 40 jaar geleden in het voorprogramma van de ‘Like A Virgin’-tour van Madonna. Ze hadden een karikaturaal, seksistisch en bewust gecultiveerd aanstootgevend imago dat ze stevig onderstreepten met een enorme opblaasbare piemel en halfnaakte danseressen in kooien op het podium. Grote hits als ‘(You Gotta) Fight For Your Right (To Party!)’ en ‘No Sleep Til Brooklyn’ waren losbandige feesthits op rammende beats.
Madonna met links Adam Horovitz, en Adam Yauch van de Beastie Boys in het Madison Square Garden (New York) in 1985.
Maar de groep sloeg er óók in om na dat opgeklopte puberale begin artistiek door te groeien. Het tweede album van de Beastie Boys, het bijzondere en gelaagde samplekunstwerk Paul’s Boutique uit 1989, had wat langer nodig om te landen maar wordt inmiddels gezien als een hoogtepunt in de muzikale ontwikkeling van hiphop. Dat album was het startschot voor een muzikaal ijzersterke periode in de jaren negentig. De groep putte op zinderende en ideeënrijke albums als Check Your Head (1992), Ill Communication (1994) en Hello Nasty (1998) uit een overweldigende overdaad aan muzikale stijlen en live-instrumentaties, vol invloeden uit jazz, hiphop, funk, punkrock en groovende elektronica.
Beasite Boys in 1987
Nadat met het overlijden van Yauch de groep stopte, produceerde Mike D nog wel muziek voor andere acts, maar nu horen we hem voor het eerst zelf weer een album lang als artiest en vocalist. Wat ouder en reflectiever, en soms in de flow van zijn raps en melodie van zijn zang opvallend retro en simplistisch. Het album ademt de sfeer van een creatieve en ontspannen jamsessie waarin geen idee te gek was. Met teksten die vaak erg weinig om het lijf hebben, en beats die soms wel heel stevig leunen op basale, ouderwets aandoende elektronische geluidjes en rauw klappende breakbeats.
Muzikaal lijkt de basis al even snel en zonder opsmuk te zijn ontstaan als de vaak met filters en effecten vervormde en vluchtige vocalen van Mike D, maar is in de na-productie die energie vaak kleurrijk en dynamisch uitgebouwd. Op Thank You kan een track bij aanvang klinken als een rammelende demo om langzaam met het introduceren van diverse geluiden en effecten toe te werken naar een kolkende apotheose.
Thank You is een opgewonden muzikale potpourri waarin elementen uit rock, hiphop, punk en indie soms chaotisch op elkaar inbeuken om dan opeens over te schakelen op een vertraagd en veel dromeriger en lieflijk geluid. De nummers zijn muzikaal intrigerend en zitten vol variatie en verrassingen maar blijven ondanks het solide fundament van de nostalgische breakbeats en digitale bassen ook wat rommelig en lukraak.
Die chaos heeft wel een functie. De vervormde vocalen en langzaam ontsporende geluiden van ‘Crypto’ vormen een dystopisch geheel dat het kille en afstandelijke verhaal over crypto-kapitalisme en méér-méér-méér-hebzucht verder benadrukt. En het gierend razende ‘That’s Right’ klinkt met hard klappende drums en omhoog gepitchte sounds als een veldslag op een futuristisch industrieterrein. Op ‘Make It Stop’ benadrukt de voormalige branie-MC met een belegen rapflow het belang van geestelijke zelfzorg, omringd door het geluid van een piepend feedbackende gitaar en diepe digitale bassen.
Mike D hoeft op zijn 60ste niet de meest ‘hete’ rapper te zijn, nee. Hij put uit de indie-pop van zijn zonen én zijn eigen pakweg 45 jaar ervaring als artiest, en maakte zonder veel pretentie een album met soms wat maffe en rauwe liedjes, waarin hij met grove halen en uit de losse pols aanstekelijk voortborduurt op een rijk en veelzijdig artistiek verleden.
Mike D treedt vrijdag 30 oktober op in de Melkweg, Amsterdam (uitverkocht).