Terwijl twee grote linkse partijen fuseren, versplintert het politieke rechterfront almaar verder. Mona Keijzer (ex-CDA en oud-BBB) mengt zich in het strijdgewoel met een sociaal-conservatieve ‘beweging’ die uiteindelijk naar zo’n 30 Tweede Kamerzetels moet leiden.
is politiek verslaggever van de Volkskrant en schrijft over financiën en landbouw.
Het wordt haar donderdag meerdere keren gevraagd: ‘Waarin onderscheidt Project 2029 zich nou van al die andere radicaal-rechtse politieke partijen die Nederland telt?’ Keijzers antwoorden op deze cruciale vraag blijven vaag. Ze zegt dat al die andere partijen ‘niet leveren’ wat ze beloven en dat zij dat wel gaat doen. En dat ‘andere partijen met tabellen van het Centraal Planbureau aan tafel’ een begroting in elkaar zitten te knutselen.
Dat haar oude liefde, het CDA, daarbij pleit voor samenwerking met Pro, is volgens haar veelzeggend. ‘Alles in de Kamer schuift naar links.’ Ze zegt dat de Nederlandse politiek ‘volledig is vastgelopen’ in ‘maakbaarheidsdenken’. Dat Nederlanders ‘rechts van het midden’ stemmen, maar almaar ‘links-progressief beleid’ krijgen.
Keijzer bestempelt het huidige en vorige kabinet als ‘links’, en dat tekent waar ze zelf staat in het politieke spectrum. Op de uiterste rechterflank, tussen de PVV, de PVV-afsplitsing van Gidi Markuszower, BBB, SGP en JA21. Alleen Forum voor Democratie is qua ideologie nog extremer. Keijzer is versie 7.0 in een zeer dichtbevolkt radicaal-rechts hoekje van het Binnenhof.
Keijzer staat de pers te woord in een bovenzaaltje van een oud Haags bankgebouw. Het decor is passend traditioneel: houten lambrisering, geschilderde portretten aan de muur, een grote berookte haard met schoorsteenmantel. Naast een drietal jonge fractiemedewerkers (allen ex-BBB) wonen slechts een paar supporters haar presentatie bij.
Oud-minister van Onderwijs Gouke Moes (ex-BBB) is een van hen. Hij is achter de schermen heel actief bij Project 2029, maar heeft daarin (nog) geen formele rol. Moes is vicevoorzitter van een stichting die opkomt voor ‘burgers die schade ondervinden door migratie’. Hij organiseert in september een congres over ‘cultuurdefensie’: het recht van ‘de lokale bevolking’ om haar tradities en cultuur te ‘verdedigen’ tegen de aanvallen daarop van nieuwkomers.
Quinten Pluymaekers, penningmeester en secretaris van de vereniging Project 2029, is ook ter ondersteuning meegekomen, net als Keijzers’ vriendin en oud-BBB-Kamerlid Claudia van Zanten. Van Zanten, directeur van de pro-Israëlstichting StandWithUs Nederland, zegt dat ze niet direct betrokken is bij Keijzers’ politieke avontuur. Maar ze steunt dat wel van harte, en is het politiek volledig met Keijzer eens. Vooral het immigratiebeleid moet veel strenger, vindt Van Zanten. ‘Nederland wordt overspoeld.’
Tegelijk met Keijzers persconferentie in Den Haag komen een website en een promotiefilmpje online. In de video op X kijkt Keijzer vorsend uit over het Markermeer, zo te zien vanaf de dijk bij haar woonplaats Volendam. ‘Wij geloven dat het in Nederland anders kan, anders moet’, verklaart ze ferm in de camera. ’s Ochtends staat ze met een interview in De Telegraaf; donderdagavond verschijnt ze in de rechtse talkshow Nieuws van de Dag.
Op de website somt Keijzer haar tien prioriteiten op. Het gedachtengoed van haar ex-partij BBB echoot na in haar filippica tegen ‘modellenwerkelijkheid’. Ook: ‘boeren, vissers en andere ondernemers vallen wij niet lastig met allerlei utopische transities (energie/klimaat, stikstof)’. Het CDA-verleden van de rooms-katholieke Keijzer schemert door in lofzangen op het gezin en sociale gemeenschappen. Net als christelijke partijen ziet Project 2029 het gezin als ‘fundament van de samenleving’.
Ook andere teksten op de website wijzen op een behoudende maatschappijvisie. De moeder van vijf zonen ontkent dat ze het abortusrecht wil inperken, maar op de website staat wel: ‘Wij erkennen de beschermwaardigheid van het leven en beschermen het recht op lichamelijke integriteit’. Dit zou natuurlijk een veroordeling van moord en lichamelijk geweld kunnen zijn, maar dat lijkt (gezien het open-deurgehalte van dat standpunt) toch onwaarschijnlijk.
Verder poneert Project 2029 meerdere stellingen die niet bestaande misstanden impliceren. Voorbeeld: ‘Werken moet weer lonen’. Blijkbaar loont werken nu niet in Nederland, tenminste niet volgens Keijzer. Andere voorbeelden: ‘Universiteiten richten zich op objectiviteit en waarheidsvinding’ en ‘Wij beschermen eigendomsrechten van particulieren en ondernemers’.
Keijzer geeft zichzelf een paar maanden de tijd om voldoende steun te vergaren, ook financieel. Ze roept specifiek vrouwen op zich te melden, omdat tot dusver (zoals vaker het geval is bij conservatieve clubs) vooral mannen zich willen inzetten voor haar beweging. In november beslist Keijzer of ze Project 2029 omzet in een politieke partij. Idealiter wil ze in maart al meedoen aan de Provinciale Statenverkiezingen, maar als dat niet lukt mikt ze op de volgende Tweede Kamerverkiezingen.
Die worden op zijn laatst in mei 2030 gehouden. ‘Dan moeten we in 2029 klaar zijn om campagne te voeren’, zegt Keijzer. Vandaar de naam Project 2029, wat overigens slechts een werktitel is. Een eventuele partijnaam heeft ze nog niet bedacht. Haar uiteindelijke verkiezingsdoel staat al wel vast: 20 tot 30 Tweede Kamerzetels. ‘Want alleen met dat zetelaantal tel je mee in de politiek.’
Luister ook naar onze politieke podcast ‘De Kamer van Klok’:
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant