Cultuurdagboek Sopraan Maria Warenberg zong afgelopen weekend in het jaarlijkse Prinsengrachtconcert in Amsterdam. In haar Cultuurdagboek vertelt ze hoe dat ging: „Ik zit rustig op een flightcase met mijn ogen dicht en voel mijn lichaam ontspannen en een focus intreden.”
Mezzosopraan Maria Warenberg met haar nieuwe jurk, op de dag van de generale repetities voor het Prinsengrachtconcert.
Een vrije dag! Geen repetities, geen concert en geen operavoorstelling. Afgelopen week zijn we begonnen met het repeteren van Mascagni’s Cavalleria rusticana, de opening van het operaseizoen in Amsterdam. Ik zing de rol van Lola.
Heerlijk uitgeslapen, een groot glas lauwwarm water met citroen en als ontbijt een omelet en een avocado. Na een yogasessie en een wandeling is mijn lijf warm en begin ik met inzingen. Vandaag heb ik heerlijk de tijd om te studeren voor het Prinsengrachtconcert van aanstaande zaterdag én om een nieuwe rol in te studeren. Dit seizoen heb ik zes roldebuten; het is cruciaal om ver vooruit te werken. Zo’n rol moet een tweede natuur worden.
Over mijn jurk voor het concert ben ik nog niet helemaal tevreden. Ik heb een optie maar heb het gevoel dat die te koud zal zijn. Volgens mijn weerapp wordt het 15 graden zaterdagavond. De laatste kans om iets te vinden is bij de galajurkenwinkel om de hoek; op hoop van zegen.
Niet te geloven, maar het is gelukt! Een groene glitterjurk met lange mouwen, ideaal. Vandaag heb ik alle tijd van de wereld, dus ik besluit ook om even langs de manicure te gaan.
’s Avonds samen met Ana heerlijk gewandeld en gegeten bij mijn favoriete Thaise restaurant. We hebben elkaar al een jaar niet gezien, zo fijn om eindelijk bij te kunnen praten.
Maria Warenberg, bij haar ontbijt.
Goedemorgen. Fris en fruitig voor de repetitie deze ochtend bij De Nationale Opera & Ballet. Net een heerlijke yoga-sessie gedaan.
Vandaag doen we een doorloop vanaf het begin, een zogenaamde stop and go. De repetitie duurt tot 13:00 uur, daarna een kostuumfitting en vervolgens ga ik uitgebreid lunchen en mijn liederen voor het Prinsengrachtconcert en de rol van Mercédes in de opera Carmen studeren. Over iets meer dan een maand debuteer ik al in Berlijn, mega spannend en leuk.
Het Prinsengrachtconcert komt steeds dichterbij. Ik hoop dat het niet te koud wordt en dat de regen wegblijft. Ik probeer me steeds voor te stellen hoe het zal zijn om daar zaterdag te zingen.
Vandaag beginnen de repetities voor het Prinsengrachtconcert! Hier heb ik zo lang naar uitgekeken. Na mijn ochtendroutine ga ik richting het Pulitzer Hotel om in te zingen. Samen met mijn coach heb ik de liederen doorgesproken: hoe duidelijker je plannen voor een lied of aria hoe vrijer je je voelt op het podium. Na de coaching heb ik de eerste repetitie met pianist Leif Ove Andsnes, cellist Sol Gabetta en violist Hawijch Elders.
De eerste repetitie is goed gegaan! Ik heb er zoveel zin in, het wordt echt bijzonder.
* Update: het is half één ’s nachts en ik lig wakker door de airco die non-stop automatisch aangaat en keihard begint te blazen! Met man en macht geprobeerd dat ding uit te krijgen.
19:00 uur. Het is een lange dag geweest. Begonnen met een repetitie in het hotel, de eerste soundcheck buiten gehad en nu kan ik eindelijk even op adem komen met uitzicht over de prachtige gracht. Het is even uitvogelen hoe het is om versterkt te zingen. Als operazanger ben ik normaliter nooit versterkt. Ik ben de natuurlijke akoestiek van de zalen gewend en het is dus even wennen aan de versterking in de buitenlucht.
Vanavond is de generale repetitie. Zometeen lekker eten en misschien een korte powernap. Het weer lijkt eindelijk om te slaan. Eerst was het koud en winderig maar nu schijnt de zon volop terwijl ik uitkijk over de Keizersgracht. Ik geniet nu vooral van dit rustmomentje en besef hoe belangrijk het is om mijn stem en lijf genoeg te laten rusten, zodat ik morgen fris ben. Vanavond tijdens de generale moet ik zoveel mogelijk sparen. Morgen heb ik ook nog een repetitie bij De Nationale Opera & Ballet voor Cavalleria rusticana. Terug naar Lola. In dit vak leer je om dingen te parkeren. Een repetitie in de middag voor iets wat niets te maken heeft met het concert in de avond. Het kan, maar het is wel intens.
De generale ging prima, niet slecht, precies hoe een generale normaal gesproken gaat. Om half elf ’s avonds werd ik naar een studio gebracht waar ik een interview had voor het radioprogramma Met het oog op morgen. Ik was al kapot maar gelukkig kwam er nog iets zinnigs uit. Nu echt aan het einde van mijn Latijn. Slaaptijd!
Extra lang geprobeerd uit te slapen, mijn lichaam voelt nog moe van de lange repetitiedagen. Tot 10.30 uur in bed gebleven.
Ik spring op de fiets naar de Jordaan want ik heb nog panty’s nodig. Aangekomen in de vertrouwde Westerstraat, mijn oude buurt uit mijn studententijd in Amsterdam. Plots krijg ik bericht dat een operarepetitie is geannuleerd. Dat gebeurt soms, schema’s veranderen last-minute, en in dit geval komt het goed uit. Ik kan me volledig richten op het concert vanavond. Ik bel mijn ouders, ze komen luisteren en hebben er ontzettend veel zin in. Mijn broertje kijkt vanuit het buitenland mee, zo lief. Teruggefietst en begonnen met een opwarmsessie. Ik heb nog alle tijd, neem de liederen nog eens door en denk goed na over hoe ik alles wil brengen.
Tijd voor een middagdutje: twintig minuten gelegen, waarvan vier geslapen, beter iets dan niets. Om 16.30 uur is de laatste soundcheck. Er staat al veel publiek buiten, des te beter, het voelt al bijna echt.
Ik probeer niet te veel te geven, net genoeg voor de geluidsmensen. Na de soundcheck loop ik bij restaurant Jansz naar binnen. Ik heb enorme trek en kies voor een boerenkippetje met groente en aardappelpuree; de perfecte basis voor vanavond. Daarna direct de make-up in.
Het is inmiddels 20.15 uur. Het voorprogramma is net begonnen. Het begint nu echt te kriebelen, ik voel de adrenaline opkomen. Nog een klein uurtje om me verder klaar te maken op de kamer. Zodra ik mijn jurk aanheb, komt alles samen. Ik heb er zó veel zin in: prachtige muziek zingen met fantastische musici, mijn ouders, vrienden en geliefde in het publiek en zoveel dierbaren die thuis meekijken.
Om 21.15 uur loop ik rustig naar beneden zodat mijn microfoon kan worden bevestigd, een soort Britney Spears-headset. Het is fris buiten, maar minder koud en winderig dan gisteren. Alles zit mee.
Eenmaal gezenderd loop ik nog even naar buiten. Het schemert, het publiek luistert aandachtig, de sfeer is prachtig. Terug naar binnen en wachten op Ria die ons naar het podium zal begeleiden. Ik zit rustig op een flightcase met mijn ogen dicht en voel mijn lichaam ontspannen en een focus intreden. Ik voel me goed. Ria komt binnen en begeleidt Sol en mij naar het podium. Leif Ove zit er al en speelt de laatste noten van zijn ballade. Ik zie mijn familie zitten en giechel van blijdschap. Na de aankondiging onthaalt het publiek ons enthousiast.
Leif Ove en Sol spelen prachtig de eerste noten van de Élégie van Massenet. Het uitzicht vanaf het pontonpodium over de gracht is adembenemend. Ik kan niets anders dan van dit moment genieten en de Élégie delen met het publiek. Het gaat zó goed. Later doen we ook ‘Yo Soy María’ van Piazzolla, en als kers op de taart ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Alles voelt in harmonie. Het is intiem en groots. Ik kijk al jaren naar dit concert op televisie, maar de sfeer daar, op dat moment, met Amsterdam als decor, is magisch.
Direct na het concert mijn geliefden omhelsd en meteen door naar een interview voor NPO Klassiek. Na het interview loop ik de hotellobby binnen, mijn lief komt aangesneld met in de ene hand een burger en in de andere een glas champagne. „Hier zul je wel aan toe zijn!”
Het Prinsengrachtconcert met sopraan Maria Warenberg is terug te kijken op NPO Start.