In The Dog Stars valt weer op hoe aantrekkelijk het is om naar een postapocalyptische samenleving te kijken. De film heeft een prettige cast, al zijn de personages tamelijk dun.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Wat als een virus de mensheid decimeert? De postapocalyptische roman The Dog Stars van de Amerikaanse schrijver en survivalspecialist Peter Heller verscheen al in 2012, nog voor de corona-uitbraak. En heette daarna plots actueel: een verfilming kon niet uitblijven. Al helemaal niet na de zo succesvol tot tv-serie bewerkte videogame The Last of Us, waarin het een schimmelinfectie is die onze soort vrijwel uitroeit.
Ridley Scott pikte het script op, de Engelse veteraan en sf-grootheid (Aliens, Blade Runner) die ook op 88-jarige leeftijd nog de ene na de andere kolossale filmproductie aanstuurt, van Gladiator II tot zijn geplande biografische speelfilm over de Bee Gees.
Het decor mag inmiddels als bekend worden verondersteld, maar ook in de openingsscènes van The Dog Stars valt weer op hoe aantrekkelijk zo’n ineengestorte beschaving toch is om naar te kijken. Van de wolkenkrabbers die een krap decennium na de val (we leven in 2035) al zijn overwoekerd, tot de godverlaten, met roestige autowrakken gevulde autowegen. En ook die kleurrijke, immer iets buiten de verlaten metropolen opgetrokken en min of meer autarkische forten en gemeenschappen, waar plukjes overlevenden teren op restantjes moderne middelen.
Hig (Jacob Elordi) scheert eroverheen in zijn aftandse propellervliegtuigje tijdens zijn foerageertochten. De goedmoedige monteur bewoont een afgelegen vliegveldje in het berggebied nabij Denver. Samen met hond Jasper en zijn cynische kompaan en oud-militair Bangley (Josh Brolin), wiens scherpschietkunst alle (mogelijke) kwaadwillenden rücksichtslos op afstand houdt. Dromend van een betere wereld (maar waar?) speurt Hig naar de horizon, om na een noodlanding vast te geraken op onbekend terrein. Vlak bij een door een argwanende vader (Guy Pearce) en zijn behulpzame dochter (Margaret Qualley) bewoonde hoeve.
Bogend op die prettige cast en met voldoende dreiging in het verstek (er dolen wat vijandelijke stammen rond), bouwt Ridley het eerste uur van zijn film vaardig op. Zelfs al zijn de personages tamelijk dun, en klinkt de dialoog hier en daar stram of uitleggerig: ‘Jij was gemaakt voor deze wereld, ik was gewoon een monteur.’
The Dog Stars is veel tegelijk: deels ingetogen en fraai weids (in Italië) gefilmd survivaldrama, met aandacht voor onverwerkt leed: Hig verloor zijn echtgenote aan de griep. Om dan plots over te gaan op generiek gefilmde en grove hoteldebotel actie, waarvoor Scott ietwat lui put uit de western- en Mad Max-traditie. Gaandeweg verliest de cineast grip, dan wordt het opgevoerde toekomstbeeld ronduit mal. Scotts stamina blijft bewonderingswaardig, maar The Dog Stars voelt afgeraffeld. Een haastklus, met 110 miljoen dollar aan budget.
Actiedrama
★★★☆☆
Regie Ridley Scott
Met Jacob Elordi, Josh Brolin, Margaret Qualley, Guy Pearce
118 min., in 99 zalen.