is columnist voor de Volkskrant
Ik zag een leesbril die mijn hart deed overslaan, en niet op een positieve manier. Een man zat in een café te lezen en had de allerkleinste leesbril op die ik ooit had gezien. De bril had geen pootjes, maar zat op zijn neus geknepen. Piepkleine glaasjes, zo groot als zijn ogen.
Toen hij klaar was met lezen, klapte hij het brilletje in, zoals een vouwfiets, maar dan piepklein en met brillenglaasjes in plaats van wielen, dus deze vergelijking helpt niet heel erg, en hij stopte het opgevouwen minibrilletje in zijn binnenzak.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vol afschuw keek ik ernaar. Vol afschuw stelde ik bij mezelf een paar uur later vast dat ik ook zo’n leesbril wilde.
Ik las laatst over het economische principe van de ‘geopenbaarde voorkeur’. Daarbij kijk je naar wat een klant daadwerkelijk koopt, in plaats van wat hij zégt te willen kopen. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik altijd alles biologisch wil, maar in de praktijk koop ik weleens een onbespoten banaan. Ik zeg dat ik vliegen verderfelijk vind, maar in de praktijk koop ik weleens een vliegticket. Het is, kortom, een manier om pertinente leugenachtigheid en hypocrisie uit je economisch onderzoek te filteren.
Mijn geopenbaarde voorkeur, die voor mijzelf dus ook een openbaring was, was dat ik een miniatuurleesbril wilde. Toegegeven, het leek me onmogelijk dat ik ooit nog een liefdesrelatie zou krijgen als ik met zo’n bril door het leven ging, maar het leek me ook de oplossing voor veel problemen. Of liever gezegd één probleem: ik heb op cruciale momenten (als ik iets moet lezen) nooit een leesbril bij me. Mijn tasje is te klein, mijn hoofd te verstrooid en leesbrillen zijn als sokken: altijd kwijt.
Met de miniatuurknijpleesbril zou me dat nooit meer overkomen. Mijn kinderen zouden bij me weglopen, mijn vrienden zouden me ontvrienden, zelfs mijn poezen zouden me met een neerbuigende blik aankijken. Maar ik zou, zelfs al had ik alleen een bikini aan, altijd mijn leesbrilletje bij me kunnen stoppen.
Mijn enige eis was dat er wel pootjes aan die bril zouden zitten. Een klein, belachelijk brilletje: oké. Maar iets zonder poten wat op mijn lange neus geknepen zou zitten, dat kon ik echt niet aan. Het leek me ook oncomfortabel.
Dus ik sloeg aan het googelen en raakte verzeild in de grote nieuwe wereld van de kleine leesbrillen. Uiteindelijk was ik het meest bevangen door een piepkleine leesbril met een veelzeggende naam: Leesbril Mini-Youp.
Nu heb ik de naamgever van deze bril weleens ontmoet en hij leek me een aardige man. Maar omdat hij zelf volksstammen belachelijk heeft gemaakt, kan ik hier wel vertellen wat Leesbril Mini-Youp me duidelijk maakte: dit moet ik echt niet willen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant