is redacteur van de Volkskrant.
Bij het afrekenen zei ik tegen het meisje dat ons had bediend: ‘Hele goede pizza’s.’ Voor ik het wist werd ik aan twee kanten vastgegrepen: ‘Jij bent aardig, jij kunt ons helpen! Wil je ons recenseren? Wil je ons op Google Maps vijf sterren geven?’
Ik legde uit dat ik nooit sterren geef op Google Maps, dat het tussen mij en het digitale prachttijdperk niet botert. Dat ik niet eens weet hóé je op Google Maps sterren geeft. Het meisje zei: ‘Geeft helemaal niks, dat doen wij wel even voor je. Geef je telefoon maar! Ah, die ligt hier op tafel!’
Ze had mijn telefoon nog niet gepakt of het bleek een kwestie van twee duimbewegingen om op Google Maps vijf sterren te geven. Ik vermoedde al een tijdje dat veel recensies online in een vloek en een zucht worden geschreven. Toch stond ik nog even versteld van de snelheid waarmee de duimen van het meisje ‘mijn’ korte recensie voltooiden: ‘Very good pizzas, very nice staff, the restaurant is very cute!’
Ik wilde zeggen dat cute een woord is dat ik nooit gebruik, maar toen werd ik al aan mijn arm getrokken door de jongen die van achter de bar vandaan was gekomen: ‘Nu gaan we even foto’s maken!’ De koks werden uit de keuken geroepen, de barjongen sloeg zijn arm om mijn schouder. Het meisje riep: ‘Nu allemaal de duimen omhoog!’
Sindsdien houd ik ergens op Google Maps tussen een kok en een barjongen mijn duim omhoog op een foto bij een recensie van een pizzeria die ik cute noem. Eerst voelde ik me een beetje alsof ik was gerold. Inmiddels ben ik dankbaar voor het inzicht dat ik heb opgedaan. Als mijn telefoon niet was gekaapt, snapte ik nog steeds hoe restaurants aan een gemiddelde van 5,0 sterren op Google Maps komen. Om maar eens een modieus woord te gebruiken: hun recensiebeleid is proactief. Nice staff, very proactive!
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant