is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Een aandeel ASML kost op de beurs nu bijna 1.500 euro, een aandeel Adyen 1.100 euro. Eind vorige eeuw waren dergelijke hoge aandelenkoersen not done.
Deze aandelen kwamen daardoor buiten het bereik van de kleine belegger met een portefeuille van enkele honderden euro’s. En dat vonden bedrijven onwenselijk, want die wilden een zo breed mogelijke spreiding van hun aandelen.
Beursfondsen splitsten bij oplopende koersen de aandelen. Dat leidde tot grotere verhandelbaarheid en een stabielere koersvorming, zo was de gedachte.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eén aandeel met een nominale waarde van 100 euro en een koers van 500 euro werd dan omgewisseld in tien aandelen met een nominale waarde van 10 euro. Dan zou de koers vanzelf dalen naar 50 euro.
In de praktijk maakt het voor de belegger niet uit. Niemand krijgt meer waar voor zijn geld. Maar het zou psychologisch gezien de koers helpen. Uit academisch onderzoek bleek dat de koersen hierdoor met 8 procent extra zouden stijgen, omdat mensen liever aandelen met een ogenschijnlijk vriendelijkere prijs hebben. Superbelegger Warren Buffett was tegen, omdat hij juist het beleggen op lange termijn (‘als je het aandeel niet voor tien jaar wilt hebben, moet je het ook niet voor tien minuten willen’) wilde propageren. Het klasse A-aandeel van zijn fonds Berkshire Hathaway kost zelfs 750 duizend dollar per stuk.
Tegenwoordig volgen steeds meer beursfondsen zijn voorbeeld. Binnen de S&P 500 – de index van de vijfhonderd grootste Amerikaanse beursfondsen – werden in de jaren negentig elk jaar tussen de zestig en honderd aandelen gesplitst. Nu zijn dat er niet meer dan zes tot tien.
Koersen van meer dan 1.000 dollar zijn tegenwoordig schering en inslag, zoals die van farmacieproducent Eli Lilly (bekend van het obesitasmiddel Mounjaro), de banken Goldman Sachs, Bank of America en Wells Fargo en leasemaatschappij United Rentals. Het aandeel van bouwbedrijf NVR is zelfs opgelopen tot boven de 6.000 dollar. Op de beurs van Zürich staan ook veel aandelen met een torenhoge beurskoers. Een bekend voorbeeld is de chocolatier Lindt & Sprüngli, waarvan een aandeel omgerekend 90 duizend euro kost.
Aandelensplitsingen worden steeds zeldzamer. Het creëert geen extra waarde. Institutionele beleggers zitten er niet meer op te wachten. Kleine beleggers kunnen tegenwoordig bij hun eigen brokers, zoals Robinhood, ook fracties van aandelen kopen: bijvoorbeeld een tiende van een aandeel. Als de brokers het al doen, hoeven de bedrijven het niet meer te doen. ASML noch Adyen is dan ook van plan het aandeel te gaan splitsen.
Er zit één nadeel aan voor de fractiebelegger. Ze krijgen hun deel van het dividend, maar op deze fracties (stukjes van aandelen) zit geen stemrecht. Beursfondsen zijn kleine beleggers op aandeelhoudersvergaderingen ook liever kwijt dan rijk. Bij de chocolatier Lindt & Sprüngli zouden ze mogelijk alleen maar komen voor het jaarlijkse koffertje met bonbons die iedere bezoeker meekrijgt en die de waarde van het dividend vaak flink overstijgt.
Bij een toegangsprijs van 90 duizend euro hoeven ze niet bang te zijn voor een invasie van chocoholics en andere smulpapen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant