De lezersbrieven! Over de fietstocht naar school, de vergeten outlet, kanaries en olifanten, mannen en Oekraïne, en de beste aanpak van vuurwerkgooiers.
De Volkskrant schrijft over ons onderzoek voor het Mulier Instituut over fietsen naar school: ‘Een kwart van de fietsers doet dat zelfs elke dag.’ En dat 6 op de 10 kinderen geregeld naar school fietsen.
De cijfers kloppen. Wij vinden alleen de gekozen woorden ‘zelfs’ en ‘geregeld’ ongelukkig. Fietsen zou zeker voor de 4 op de 10 kinderen die niet voldoende bewegen (RIVM, 2025) een goede manier zijn om actiever te worden. Als een basisschool gemiddeld 800 meter van huis ligt, is het opvallend dat slechts een kwart van de kinderen dagelijks naar school fietst.
Ook onze bevinding dat 6 op de 10 kinderen geregeld naar school fietsen klinkt positief, maar verdient meer nuance. Dit is het aandeel kinderen dat minimaal één dag per week fietsend naar school gaat. Elke dag op de fiets naar school doet maar een kwart, en 1 op de 8 kinderen gaat nóóit fietsend of lopend naar school. Zorgwekkend!
Lisa Wilderink, Marthe Westerbroek, Utrecht
Ik ben benieuwd of de Volkskrant opnieuw een tik op de vingers krijgt vanwege een wel heel reclameachtig ‘redactioneel’ bericht. Ditmaal maar liefst drie pagina’s over Batavia Stad. Wie het artikel leest, moet zich toch afvragen of hij een krant, een glossy of een folder van Batavia Stad in handen heeft.
En dan wordt het helemaal interessant wanneer je bedenkt dat Roermond een van de grootste outletcentra van Europa heeft. Afgezien van een overzichtskaartje waarop de vier Nederlandse outlets staan, lijkt Roermond niet interessant genoeg om op de kaart te zetten.
Een beter voorbeeld van reclame vermomd als journalistiek is nauwelijks denkbaar.
Jos van Rey, Roermond
Keer op keer wordt door de KNVB en de clubs gesteld dat het onmogelijk is vuurwerk uit stadions te weren. Bij de laatste wedstrijd die ik bezocht had ik een seizoenkaart bij me met foto van een kale man, ruim tien jaar ouder dan ik. Voor de volledigheid: ik heb een flinke bos haar. Bij de toegangspoortjes werd ik vriendelijk doorgelaten. Nergens lees ik de voor de hand liggende oplossing met betrekking tot vuurwerk. Zet bij de toegangspoortjes detectiehonden in, dieren die kruit kunnen traceren. Vanzelfsprekend dient de inzet van die honden met hun begeleiders door de clubs betaald te worden.
Eus Wijnhoven, Delft
Hoe is het mogelijk dat dit gedrag geaccepteerd wordt bijna zonder maatregelen? Robert Eenhoorn, directeur van Feyenoord, vraagt zich af of collectief straffen zin heeft. De goeden lijden onder de kwaden, zegt hij dan. Uit eigen ervaring zeg ik: ja, dat werkt.
In de groep jongeren die ik begeleidde verdween er steeds spoorloos allerlei beleg voor het eten. Niemand wist er natuurlijk van. Na de zoveelste keer waren we het zat en werd iedereen zonder avondeten naar huis gestuurd. Verontwaardiging alom, ook bij de directeur – ‘dat kan toch niet’. Je kunt het effect al raden: na deze avond verdween er geen eten meer.
Kortom, in dat vak weten heel veel supporters – ook die niks doen – wat er staat te gebeuren. En als zij gedupeerd worden, gaan ze er wel wat aan doen.
Bart Rijke, Amsterdam
Sander Schimmelpenninck heeft gelijk over de steun aan Oekraïne: het lijkt vooral een mannending. Toen ik (75, ‘fitte oude dame’) voorstelde om een gedoneerde auto naar Oekraïne te rijden, werd ik niet erg serieus genomen. Dus heb ik toen maar het ‘fitte oude dame plan’ in het leven geroepen om zelf een auto te organiseren. Inmiddels heb ik genoeg ingezameld om een auto te kunnen doneren en naar Oekraïne te brengen.
Ik heb het echt wel geprobeerd bij de grote media, maar ook zij vonden de emancipatie van fitte oude dames in de hulp aan Oekraïne blijkbaar niet zo interessant.
Marieke Nelissen, Diemen
‘Een bedreigd raadslid is de kanarie in de kolenmijn van onze democratie’, aldus Klaas Dijkhoff. Daar heeft hij een punt. Hij benoemt niet de olifant in de kamer: dat iedereen op sociale media in volledige anonimiteit als een eenzame toetsenridder tegen de windmolens van het eigen gelijk tekeer mag gaan. Waarom bepleit hij niet dat het de mediagiganten wordt verboden anonieme accounts toe te staan?
Mark van Dongen, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant