De Waalse activist Noël Godin is overleden. Hij was filmregisseur, columnist en acteur, maar zal vooral herinnerd worden als degene die taartgooien als protestvorm op de kaart zette. Zijn worp naar Bill Gates in 1998 beschouwde hij als zijn allermooiste.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
De lijst slachtoffers is zeer omvangrijk en uiteenlopend, maar door de bank genomen bekogelde de anarchistische Godin publieke figuren die hij te verwaand vond: ‘arrogante augurken’. ‘Met een klein taartje kunnen we de bazen van de wereldorde terroriseren’, was zijn overtuiging.
De in Luik geboren Godin was in de jaren zestig columnist en criticus bij een filmtijdschrift toen hij de verhalen van een bevriende journalist las over het fictieve personage Georges Le Gloupier. In eerste instantie nam Godin het personage alleen schriftelijk over. Georges Le Gloupier gooide in zijn verhalen een taart naar filmregisseurs die hem niet aanstonden.
Zijn eerste echte daad van ‘spottend terrorisme’ was in 1969, toen hij in Leuven de schrijver en filmregisseur Marguerite Duras op een taart trakteerde, omdat ze zichzelf te serieus zou nemen.
In latere jaren smeten hij en zijn actiegroep van ‘patisserieguerrilla’s’ nog tientallen beroemdheden, politici en machthebbers, vooral uit België en Frankrijk, een slagroomtaart in het gezicht. Onder meer zanger Patrick Bruel, de extreemrechtse denker Éric Zemmour, aartsbisschop André-Joseph Leonard en de latere Franse president Nicolas Sarkozy moesten eraan geloven. Ryanair-topman Michael O’Leary was drie jaar geleden het laatste slachtoffer.
Steevast riep Godin na de worp ‘Gloup! Gloup!’, verwijzend naar zijn personage. In 1999 gooide hij zelfs vanaf een theaterbalkon meerdere taarten naar het publiek van een prestigieuze klassieke muziekcompetitie in Brussel, de Koningin Elisabethwedstrijd.
Hij zag het als ‘agressief pacifisme’. ‘We gooien altijd zachte taarten, we doen nooit iemand pijn. Iemand wordt alleen geraakt in diens eigenwaarde. Als je een taart in iemands gezicht gooit, zie je in enkele seconden de ware aard van die persoon’, zei hij tegen AFP.
Hoewel het taartgooien in België als licht geweldsincident en als laster strafbaar is, heeft Godin nooit meer dan boetes gekregen. De meeste slachtoffers deden geen aangifte, omdat ze hem niet nog meer aandacht gunden.
Soms ging zijn activisme over in pestgedrag. Filosoof Bernard-Henri Lévy kon de actie in 1985 niet waarderen en sloeg Godin naar de grond. In de jaren daarna duwde Godin hem volgens de Franse krant Le Figaro nog zeker negen keer een taart in het gezicht. ‘Hij is de belichaming van macht in al haar verschrikkingen. We ergeren ons vooral aan zijn zelfingenomen arrogantie’, zei hij over zijn favoriete doelwit.
Wereldberoemd werd Godin in 1998, toen hij in Brussel met veel venijn Bill Gates trof. De computermagnaat was voor hem het ideale slachtoffer. ‘Hij stelt zijn rijkdom en macht in dienst van regeringen en is daarmee de heerser van de wereld.’
Voor deze actie dronken Godin en zijn kameraden zichzelf ‘met trappistenbier’ de nodige moed in. Gates kreeg meerdere taarten tegen het hoofd, het fragment haalde wereldwijd de nieuwsbulletins. De voormalig advocaat van Donald Trump, Michael Cohen, zei in 2022 dat de president regelmatig aan het incident refereerde en zijn beveiliging instrueerde iedereen die mogelijk een taart zou kunnen gooien ‘neer te halen’.
Het moment waarop Microsoft-topman Bill Gates wordt belaagd.
Zeker na het incident met Gates kreeg hij in verschillende landen navolging van activisten. ‘Taarten gooien is als esperanto, iedereen begrijpt het’, zei Godin daarover.
De bekogelaars van econoom Milton Friedman tot die van de evangelische homohater Anita Bryant, mode-icoon Karl Lagerfeld, de Nijmeegse wethouder Jacques Thielen, zanger Kenny Rogers, minister Gerrit Zalm en mediatycoon Rupert Murdoch zeiden door de Belg te zijn geïnspireerd. Ook voor het bekendste Nederlandse incident, de drie taarten die Pim Fortuyn kreeg toegeworpen bij een boekpresentatie in 2002, diende Godin als inspiratie.
Godin had één groot geheim, vertelde hij eens in de Vlaamse Man bijt Hond. ‘Je moet de taart nooit gooien, maar in het gezicht duwen. Daarom missen we zelden. Ik ben helemaal niet sportief, ik kan niet mikken. Daarom duw ik altijd.’
Source: Volkskrant