Gaat Lowlands onder een nieuwe directie een nieuwe koers varen? Het lijkt er op, want editie 2026 barst van de alternatieve, jonge muziek en headliners die net even wat dwarser zijn. Deze acts zijn volgens onze verslaggevers een voorbode van Lowlands nieuwe stijl.
zijn popverslaggevers van de Volkskrant. Ze doen verslag vanuit Biddinghuizen.
Ja, de hardcoreband Turnstile uit Baltimore is ‘commerciëler’ gaan klinken. Nou en? Dat deed Nirvana op Nevermind ook, maar hun melodieuze zeggingskracht werd daar alleen maar groter van en zo is het ook bij Turnstile, een rockband als een bulldozer. Zo’n sterke band zet je niet ’s middags in de India, maar ’s avonds in Bravo als een van de kopstukken van de jaargang. Zo zou dat op een festival als Lowlands altijd moeten zijn.
Honkbalpetjes. Sweaters. Spijkerbroeken. De vanuit Los Angeles opererende Dijon Duenas en zijn zeskoppige begeleidingsband ogen als een indierockband, maar als ze beginnen te spelen, produceren ze muziek die daar wonderlijk mee contrasteert: een soort overstuurde Prince-R&B met falsetharmonieën, maar dan gespeeld zoals een rockband het zou doen. Unieke sound. Zulke gezelschappen wil je op Lowlands leren kennen.
Nina Jo Wilson leerde hoe ze tracks in elkaar kon puzzelen met de software van GarageBand. En met haar album I Love My Computer van vorig jaar werd zij als Ninajirachi ineens een dancefenomeen. Haar stuiterende en glitchende electroanthems laten de X-Ray op zondagavond nog één keer uit elkaar dreunen: wat een ontketend feest bouwt de Australische op rond haar ravende hardcore- en trancetracks vol pophooks, en wat zijn de visuals van headbangende bobblehead-katjes met koptelefoons op onvergelijkbaar schattig. Een van de mooiste danceshows van LL26.
Luistermuziek bij perfect afgesteld geluid, en samenzang die een volle Heineken-tent even helemaal stil laat vallen. Te mooi om bij te praten, maar zeer geschikt om elkaar bij in de armen te vallen, wat dan ook volop gebeurt. Een prachtige show van de Engelse zanger, songwriter en multi-instrumentalist Dev Hynes en zijn fantastische band en medezangers, die je net zo goed op North Sea Jazz tegen het lijf had kunnen lopen. Topkwaliteit en -muzikaliteit.
Nusantara is de in aanbouw zijnde nieuwe hoofdstad van Indonesië. Nusantara Beat uit Amsterdam levert er eigentijdse Indonesische pop bij. Alle bandleden hebben Indonesisch bloed. Ze doen inmiddels ruim drie jaar hun ‘ding’, maar voor veel publiek in de Bravo is het toch een kennismaking: groove, danspotentie doortrokken van knap (en soms heel stevig) gitaarwerk. Luisteren, dansen én een exotisch popidioom ontdekken, alle drie tegelijk.
De zanger Dove Ellis heeft een stem die de hemel raakt en vooral in de hoge noten een rilling over je lijf laat gaan. Hij doet wat denken aan Rufus Wainwright en zelfs een beetje aan Don McLean, maar wat een eigenwijze, tintelend mooie arrangementen bouwt zijn band om de vocale melodieën heen, met viool en sopraansax. Prachtige liedjes die het publiek van begin tot eind meeslepen, bij een optreden in de Lima-tent dat de allure krijgt van een intense clubshow.
De ‘emotionele junglist’ Nia Archives stond drie jaar geleden nog achter de draaitafels, in tent India. Lowlands 2026 geeft haar een opwaardering naar de grotere Heineken-tent, en Dehaney Nia Lishahn Hunt, haar echte naam, is nu ook een zingende frontvrouw van haar eigen band. Ze vertolkt haar feelgoodalbum Emotional Junglist haarfijn en laat met haar indie- en gitaarpopliedjes mét ratelende jungle en drum-’n-bass-beats horen dat grenzeloosheid in muziek wordt gewaardeerd: de hele Heineken zit ramvol én danst – oké: ook omdat buiten een stortbui naar beneden komt.
Vinnige gitaarbands van het soort dat je in de vroege Lowlands-jaren ‘alternatief’ noemde, zijn natuurlijk nooit helemaal weggeweest, maar de oogst is op editie 2026 wel rijk. Neem Gurriers uit Dublin. Je zou ze het eigentijdse etiket ‘post-punk’ kunnen opplakken, maar in de X-Ray zijn ze vooral lekker 1993: hard, heftig, vol bravoure. De tent staat tot het einde vol: gunstige omstandigheden voor lange crowdsurfs over bezwete handen.
De steengoede maar wat volume betreft ook wat onbarmhartige metalband Terzij de Horde, uit Utrecht, speelt al jaren aan het front van het bikkelharde circuit. Op heavy festivals, meestal, of bij duistere clubshows, voor een gelijkgestemd publiek. Dat déze band nu op Lowlands staat en het publiek op de vroege zaterdag bruut wakker mag spelen, zegt iets over de zoektocht die de programmeurs hebben ingezet– en over het kennelijke verlangen naar meer muzikale tegencultuur.
Pakkende hooks, meebrulrefreinen en een meespringbaar ritme: het is een effectief festivalrecept. Grote Geelstaart uit het Zeeuwse Kapelle heeft er lak aan en kiepert een grote emmer kolkende en tollende ritmen, drieste tempowisselingen en abrupte breaks om. Ze spelen zó goed dat hun ‘moeilijke’ muziek (die het de laatste jaren zwaar had op Lowlands) iets totaal vanzelfsprekends krijgt. In en rond de X-Ray wordt het steeds drukker.
De Kurt Cobain-achtige verschijning en ver dragende Rufus Wainwright-stem van frontman Cameron Winter hebben in belangrijke mate bijgedragen aan de populariteit van het Amerikaanse Geese, toch een behoorlijk dwarse gitaarband. In een niet zo ver Lowlands-verleden zouden ze een middagplek in de India hebben gekregen, de tent voor alternatieve bands. Nu staan ze ’s avonds in de grotere Bravo. Weerbarstige gitaarbands dringen de Lowlands-avond binnen (zie ook: Viagra Boys op vrijdag). Daar verschuift iets.
Op vrijdag en zaterdag werd het grootste podium, Alpha, afgesloten door een hiphopartiest: het Nederlandse New Wave en de Amerikaanse headliner Tyler, The Creator. Eerlijk? Ze haalden het allebei niet bij Smib, de tomeloos energieke vriendengroep uit de ‘Bims’ (Bijlmer) in Amsterdam, die de zaterdagnacht inluidt met felle, unisone raps. Hiphop met punkintensiteit, het is een Lowlands-traditie van het eerste uur. Smib blaast er (met Radio Z en Kneecap) met kracht nieuw leven in.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant