De lezersbrieven! Over het medicijn dat niet genoemd mag worden, Max forever, eerdere pensioenongelijkheid, het goede van één-sterrecensies, en de huizenprijzen in Loosdrecht.
Wat een interessante reconstructie over de boetes voor reclame voor afslankmedicatie. Dit moet toch op te lossen zijn, minister. Journalistiek wordt in de Geneesmiddelenwet niet genoemd als een aparte relevante entiteit. Waarschijnlijk omdat er voorheen niet zulke effectieve levensstijl-verbeterende medicatie was. Maar is er ook een (voorlopige) oplossing te vinden door andere woorden te kiezen? Dus geen Ozempic maar GLP-1-medicijn; en geen afslankmedicatie, maar obesitasmedicatie?
En wat nu? Er komen meer behandelingen aan die zowel voor de volksgezondheid als voor het levensgeluk van een grote groep mensen van belang zijn. De volgende staat al klaar: hormoonvervangende therapie voor vrouwen in de (peri)menopauze. Beste Sophie Hermans en parlement, zorg ervoor dat de journalistiek hierover zonder angst (positief) kan schrijven.
Evan Gelders, Amsterdam
Het geïntensiveerde toezicht van de Inspectie IGJ op eventuele overtredingen van de Geneesmiddelenwet door journalisten is geen effectieve inzet van hun middelen. De bronnen van journalistieke verhalen zijn artsen en onderzoekers die regelmatig belang hebben bij de positieve framing van een geneesmiddel. Onafhankelijke journalisten verdienen hun brood doordat hun verhalen gepubliceerd worden maar niet doordat ze betaald of gefêteerd worden door de mensen, bedrijven of producten waarover ze schrijven. Dat zou bij onafhankelijke media waarschijnlijk leiden tot onmiddellijk ontslag. Sommige artsen en onderzoekers in Nederland daarentegen kregen naast het salaris van hun werkgevers in 2025 in totaal 9 miljoen betaald door de farmaceutische en medische hulpmiddelen industrie. Binnen de huidige Geneesmiddelenwet is dit toegestaan, maar in onze ogen niet wenselijk.
Marcel Olde Rikkert, Lisette Cleyndert, Amsterdam
Wat een mooi bericht van de (klein)kinderen van Max van der Stoel. Loyaliteit zoals je graag ziet, beschaafd en onverschrokken, zoals opa zelf ook in het leven stond. Het doet bijna pijn om te bedenken dat De wereld van gisteren van Stefan Zweig me als eerste te binnen schiet.
Hans Ter Borg, Den Bosch
In het Commentaar wordt gesproken van ongelijkheid in pensioen voor werknemers die gewisseld zijn van baan en ook van pensioenfonds. Zij zouden gecompenseerd moet worden. Daar ben ik het mee eens. Er is echter eerder een ongelijkheid in pensioenopbouw geweest die ook niet gecompenseerd is. De opbouw van het pensioen werd ‘gemiddeld’, terwijl vóór die tijd de uitbetaling ervan was gebaseerd op het laatstverdiende loon. Als voorbeeld neem ik mijn eigen situatie. Door een scheiding in 1988 ging ik weer werken want ik wilde in mijn eigen onderhoud kunnen voorzien. Ik had tien jaar lang geen baan gehad, had kleine kinderen, kinderopvang bestond nog niet en geen ouders in de buurt. Door het zelfstandiger worden van de kinderen, kon ik meer uren werken en carrière maken. Maar dat werd afgestraft door de pensioenregeling destijds.
Ria Bol, Heemskerk
Beste Volkskrant-filmrecensenten, evengoed identificerend als Volkskrant-lezer, wat ik in werkelijkheid met volle overtuiging en tevredenheid ook ben, ga ik goed op jullie met één ster gewaardeerde genrefilms. Woensdag genoten van Polis, hartverwarmend goed, evenals zojuist van Mutiny, lekker knokken, heerlijk. Dank voor jullie duiding!
Remco Geesken, Amsterdam
Leuk interview met de burgemeester van Loosdrecht. Het schetst de dilemma’s van een gemiddelde VVD’er in relatie tot de rampzalige pogingen van de partijtop om de kiezers die ‘Wij zijn Nederland’ scanderen aan boord te houden. Maar hoger op de ladder dan het asielthema staat natuurlijk nog altijd de illusie dat de VVD rust in de portemonnee brengt. Had de verslaggever niet even kunnen vragen wat de permanente aanwezigheid van scanderende demonstranten met de huizenprijzen in het mooie Loosdrecht heeft gedaan?
Willem Abbema, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant