Geert en Ousmane leerden elkaar kennen in de zomer van 2020, midden in de lockdown. Ze werden verliefd en kregen een online relatie, ook al staat er in het Senegal van Ousmane gevangenisstraf op homoseksualiteit. Binnenkort gaan ze elkaar voor het eerst ontmoeten.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Het was in de zomer van 2020. Ik zat op een verborgen Facebookgroep van Afrikaanse lhbti’ers in West-Afrika. Al jaren was ik geïnteresseerd in dat deel van de wereld dat leefde van de pindateelt, en nu we door corona niet konden reizen, wilde ik op deze manier mensen leren kennen.
Nieuwe vrienden maken, wat met ze praten. Ik wist natuurlijk dat er mannen waren die mij als rijkaard zouden zien, die uit waren op geld of platte virtuele seks, maar Ousmane uit Senegal was anders. Hij sprak voorzichtig over zijn homoseksualiteit en nee, zei hij, het maakte hem niet uit dat ik het niet breed had, daar was het hem helemaal niet om te doen, hij zocht genegenheid en herkenning.
Ik vroeg hem wat de islam voor hem betekende, hoe het was om een geloof te belijden in een land dat in hem een crimineel zag, ik vroeg hem naar zijn leven, en hij stelde ook vragen aan mij en als het antwoord hem niet beviel, vroeg hij door.
Zelf ben ik nogal beschroomd, maar hij praatte al snel vrijuit en zonder voorbehoud over zijn gevoelens en verlangens. Zijn zachtheid was zo overtuigend en ontwapenend, dat ik binnen de kortste keren verliefd werd. Daarbij: het was covid, álle contacten waren online. Zijn nooit wijkende glimlach werd in die onzekere maanden mijn constante.
Al snel Facetimeden we dagelijks en dat doen we zes jaar later nog steeds. Onze zomerliefde groeide uit tot een liefde van alle seizoenen en alle jaren. Hij woont in Ngaparou, een badplaats aan de kust waar hij werkt in een familiehotel, veel vrije tijd heeft hij niet, maar zodra het kan, hebben we contact.
Het zijn meestal niet eens de grote dingen waar we het dan over hebben. We vinden elkaar in het uitwisselen van de dagelijkse mee- en tegenvallers. Via de details leren we elkaar steeds beter kennen. Ook al ben ik nog nooit met hem opgestaan, ik weet dat hij in de ochtend liever thee drinkt dan koffie. En toen mijn recente verhuizing ineens helemaal misging en ik bijna op straat kwam te staan, biechtte hij later op dat hij er dagenlang niet van had geslapen. En die bezorgdheid betekende meer voor mij dan alle steun die ik kreeg uit mijn omgeving.
Soms, wanneer ik in het weekend wakker word en een geliefde mis om mee te ontbijten, stuur ik hem een berichtje en dan reageert hij altijd. Ik heb wel eerder relaties gehad met mannen, maar ik heb nooit meegemaakt dat iemand zo zonder twijfel en zonder spelletjes te spelen voor me kiest.
Zou er ooit een moment komen dat we iedere dag samen kunnen zijn op dezelfde plek? Of spat onze droom uit elkaar op het moment dat we eindelijk tegenover elkaar staan? Mijn plan is om hem deze winter rond oud en nieuw voor het eerst op te zoeken en het dan over de toekomst te hebben. Hij zal asiel moeten aanvragen, ik zal garant moeten staan, wat nog lastig gaat worden, want ik ben net gaan freelancen.
Ik fantaseer over een Frans dorp, dat zou het mooiste zijn, in Senegal is Frans de voertaal, en tussen ons gaat alle communicatie in het Frans. In Frankrijk kan je nog goedkoop wonen. En nu in Senegal de straffen op homoseksualiteit opnieuw zijn aangescherpt, de maximale gevangenisstraf is verhoogd van 5 naar 10 jaar en mensen worden zelfs gedood, is de timing geweldig. Ik koop daar een huisje, en dan gaan we trouwen, en nooit scheiden.
Maar eerst mijn bezoek in december. We kijken er allebei erg naar uit. Ik huur een appartement in Ngaparou waar we elkaar in alle privacy kunnen ontmoeten, praten zo lang we willen, elkaar in de ogen kijken, elkaar aanraken. Het is niet eens de seks en de erotiek waar ik me het meest op verheug.
Natuurlijk zal het geweldig zijn om eindelijk met hem in bed te liggen. Maar meer nog verlang ik naar de romantiek van het naast elkaar door de stad lopen waar hij al zijn leven lang woont. Ik wil kennismaken met de lokale gemeenschap, ik wil met hem cheib eten, een stoofgerecht met vis, rijst, cassave, wortel, kool en aubergine dat hij zo graag eet. Ik wil met hem over het strand lopen, door de straten met het chaotische verkeer vol stinkende auto’s en tweetaktmotoren, ik wil met hem over de markten scharrelen: drie weken opgaan in zijn leven.
En ja, misschien zal dan blijken dat ik alles verbeeld heb, de toewijding, de eerlijkheid, de intensiteit. In een liefde op afstand kan je immers alles projecteren wat je maar wilt. Een lange afstandsrelatie is pijnlijk, maar ook veilig. Dat besef ik en dat maakt de ontmoeting straks extra spannend. En toch, ik ben niet zo bang voor een desillusie. Ik heb onze relatie jaar na jaar zien groeien van een kiem tot een stevig gewortelde boom, die waait niet zomaar om.’
‘Tijdens mijn puberteit merkte ik dat ik op mannen viel, een nogal schokkende ontdekking waarvan ik meteen wist dat die geheim moest blijven, want op homoseksualiteit staat hier in Senegal al sinds de jaren zeventig gevangenisstraf. Jarenlang heb ik me gedwongen gevoeld een groot deel van mezelf verborgen te houden. Zelfs voor mijn familie en beste vrienden.
Pas toen ik Geert in 2020 online ontmoette, kon ik voor het eerst vrijelijk over mijn gevoelens en onzekerheden praten. Ik hoefde me niet langer in te houden, niet langer op mijn tenen te lopen uit angst iets te zeggen waarvoor ik vervolgd zou worden. Verrukt over zoveel plotselinge vrijheid, werd ik tot over mijn oren verliefd.
Met Geert stond ik mezelf voor het eerst toe over liefde te praten, zonder voorbehoud. Het was natuurlijk wennen, een liefde voor iemand zo ver weg, uit een totaal andere cultuur. Een beetje cynisch zou je onze lange afstandsrelatie misschien kunnen vergelijken met een AI-geliefde – we hebben elkaar immers in al die zes jaar nooit ontmoet en alle contact gaat online.
Maar deze relatie is zo ingrijpend en ontroert me zo, mijn hele leven is erdoor op zijn kop gezet – hoeveel echter en betekenisvoller wil je het hebben.
Iedere dag kijk ik ongeduldig uit naar het moment in de avond dat ik zijn gezicht weer zie oplichten op mijn mobiel, ik vergeet de kleine afmetingen van het scherm en hoor alleen zijn stem. Ik woon samen met mijn ouders, broers en zussen in een niet al te groot huis aan de kust. Het is de plek waar ik me het meest veilig voel, maar als hij belt zoek ik een hoekje in een kamer waar niemand ons hoort en we ongestoord lang kunnen bellen.
Het blijft lastig om in een land te wonen waar homoseksualiteit verboden is, maar de betrokkenheid van Geert, de aandachtige manier waarop hij naar me luistert en alles over me wil weten, heeft me inzichten gegeven die ik altijd voor onbestaanbaar had gehouden. Het kan, langdurige liefde tussen twee mannen.
Tijdens mijn werk in een hotel zijn er altijd momenten dat het rustig is, dan dwalen mijn gedachten onmiddellijk af naar hem. Soms hoor ik een liedje dat hij me ooit stuurde, en als ik mensen aan de balie heb die uit Europa komen, of zelfs uit Nederland, voel ik me gelukkig worden. Er gebeurt altijd wel iets waardoor ik ineens aan Geert denk, en dan begint het fantaseren weer: stel, dat emigreren naar Nederland echt mogelijk is, stel dat we samen kunnen leven, stel dat ik in een land kan wonen waar ik vrij ben.
Deze liefde is hoop op een vrijer leven, maar nog veel meer. Het is bovenal vertrouwen, tederheid en bewondering. En hoe permanent het van elkaar gescheiden zijn soms ook lijkt, er is nog geen moment geweest dat ik twijfelde aan een goede afloop.
Nog drie maanden en dan komt hij naar me toe, het lijkt ineens heel dichtbij. Ik verheug me erop hem alles te laten zien waarover ik verteld heb. Een van de eerste dingen die ik ga doen is hem omhelzen en hem van top tot teen te bekijken, ik denk dat ik niet meer kan stoppen met lachen van blijdschap.
Dan neem ik hem in de ochtend mee naar de straat waar ik altijd boodschappen doe, het is nog vroeg, maar de zon is al sterk. Marktkooplieden zijn bezig hun waar uit te stallen. Iedereen groet elkaar, ze groeten ook mij en Geert die ik zal voorstellen als een goede vriend.
Ik houd ervan al die bekende gezichten te zien van wie ik sommigen al mijn leven lang ken. Ik loop met Geert naar de bakker, waar het brood nog warm is, net uit de oven, ik wil graag die ene baguette met de krokante korst.
Op weg naar de groenten drinken we misschien nog snel een koffie of thee in een van de vele café’s langs de weg, dan kopen we fruit bij de stal waarvan ik weet dat alles rijp en zoet is. Bananen zijn mijn lievelingsfruit, en die kies ik zorgvuldig op vorm en geur.
Dan, met twee tassen aan ons hand, staan we een minuut ofzo stil en ik vertel Geert nog eens dat ik zoveel van deze plek hou, alsof hij dat niet allang weet. Deze straat, die in geen enkele gids wordt vermeld, die niemand kent, alleen zij die er wonen en werken, is mijn geliefde dagelijks leven.
Maar voor het zover is, zal ik me moeten neerleggen bij het eeuwige wachten. Dat is soms frustrerend. Slechts een keer per dag zijn stem horen en dan weer 24 uur wachten. En toch, zolang er ontwikkeling in onze liefde zit, is het goed. Gestaag bouwen we jaar in jaar uit aan onze relatie. Als ik me voorstel hoe ons leven er samen uit zal zien, denk ik aan iets simpels, een leven ergens in een stad of dorp in Europa. Misschien met een straat vol groetende mensen, een bakker en een groenteman. Dat zou geweldig zijn.
Ousmane is een gefingeerde naam in verband met zijn veiligheid, Geert is zijn echte naam. De volledige namen zijn bekend bij de redactie.
Vakantieliefde is de zomerrubriek over een vakantieliefde van kort of langer geleden.
Ousmane is een gefingeerde naam in verband met zijn veiligheid, Geert is zijn echte naam. Hun namen zijn bekend bij de redactie. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant