De enigmatische en invloedrijke Joe Thornalley, beter bekend als Vegyn, produceerde een van de eerste geslaagde deels door AI-gemaakte albums. Voor het project Headache levert hij de beats en schrijft zijn al even mysterieuze vriend Francis Hornsby Clark de teksten. Voor het eerst geven ze samen een interview.
is chef van het Volkskrant Magazine. Hij schrijft het liefst een mengeling van beschouwing en reportage.
Voorafgaand aan het interview is het even spannend: wordt dit een gesprek met één persoon, of toch twee? De vraag was of we de Engelse producer Vegyn, echte naam Joe Thornalley, konden spreken. Vooral omdat hij de laatste tien jaar een van de invloedrijkste figuren in de vooruitstrevende popmuziek is. Zijn vingerafdrukken zijn te vinden in het werk van voorhoede-artiesten als Frank Ocean, Travis Scott, Mk.Gee, The Kid Laroi, ASAP Rocky, Yung Lean, John Glacier en Dean Blunt.
Zijn soloalbums staan vol met dromerige, knisperende elektronica en triphop, altijd gelaagd, experimenteel en subtiel, nooit behaagziek. Het Britse blad i-D omschreef zijn sound ooit als ‘club music for people who secretly hate the club’. Thornalley (32), zoon van een grafisch ontwerper en een muziekproducer, geeft zelden interviews, post nagenoeg niets op sociale media en wil een enigma blijven, deels omdat hij nu eenmaal ‘vreemden niet op die manier in mijn leven wil toelaten’, deels omdat zo’n mysterie ook verdomd nieuwsgierig maakt.
Ja, blijkt na een aantal mails, Thornalley wil best praten, maar dan wel over zijn eveneens raadselachtige project Headache. In 2023 verscheen op zijn eigen label zonder aankondiging Headaches debuut The Head Hurts But The Heart Knows The Truth, met daarop toegankelijke, euforisch-melancholische dance. Over de beats spreekt een upper class Brits klinkende stem zeer particuliere gedachtespinsels en soms absurdistische teksten uit, een voordracht die wel wat weg heeft van Wear Sunscreen, de culthit vol levenslessen uit 1997 van de Australische Baz Luhrmann.
De teksten van Headache – zoals: ‘If you think the world looks good / Guess what, it does’ – zijn, zo is te lezen in de credits, geschreven door Francis Hornsby Clark, de stem is AI-gegenereerd. Dat deed online al snel de wildste geruchten ontvlammen: bestond Hornsby Clark wel? Er was vrijwel niets over hem te vinden. En hoeveel van dit project was eigenlijk door AI gemaakt?
Bij het optreden van Headache eind juli in de Melkweg tijdens Dekmantel Festival krijgen we definitief uitsluitsel: Francis Hornsby Clark bestaat. Hij staat op het podium naast Thornalley, heeft de hele show een brede lach op zijn gezicht en genereert live teksten die door de AI-stem worden uitgesproken, waaronder in het Nederlands, met Brits accent: ‘Bedankt allemaal.’
Na de show schuiven Thornalley en Hornsby Clark (32) aan in het naastgelegen Bar Americain, op het Leidseplein in Amsterdam, voor hun eerste interview samen. Joe: ‘Ja, hij bestaat echt. Hij heeft alleen geen Instagram. Dan denken mensen kennelijk dat je niet echt bent.’
Francis: ‘Ik ben erg verlegen. Ik heb mezelf nooit willen profileren. Voor mij is dit allemaal nieuw, ik had tot voor kort nog nooit opgetreden.’
Joe: ‘Francis is een geweldige schrijver. Hij opereert alleen in de luwte, al heel lang.’
Francis: ‘Ik vind het moeilijk om iets af te maken en het de buitenwereld in te sturen. Ik heb de neiging te lang over dingen na te denken en kan heel erg vastzitten, te veel piekeren en sleutelen.’
Joe: ‘Af en toe liet hij me iets lezen en ik vond het dan altijd erg ontroerend en goed. Het kon poëzie zijn, of proza, of iets ertussenin. Je moet er echt iets mee doen, zei ik dan.’
Ze zijn al meer dan tien jaar vrienden, vertellen ze, en wonen bij elkaar in de buurt, in Londen. Francis: ‘Ik ga vaak bij hem langs om zijn nieuwe muziek te luisteren.’ Tijdens zo’n hangsessie zei Francis een keer: ‘Er zou een band moeten zijn die Headache heet.’ Het was een grapje, meer niet, maar een jaar later kreeg het idee opeens vorm tijdens een taxirit met z’n tweeën, onderweg naar een dj-optreden van Joe.
Francis: ‘We wilden een nieuw personage creëren. Het moest iets theatraals en vreemds zijn, ik was geïnspireerd door Frank Zappa. Het moest een man zijn, een beetje een melancholische figuur, maar met een robotstem. En dan alles vanuit zijn wereldbeeld en perspectief verteld. Joe kwam met de beats en ik schreef de teksten.’
Joe: ‘Kort daarna hebben we een paar demo’s gemaakt. Uiteindelijk hebben we, verspreid over zes weken, de eerste plaat gemaakt. Vanaf het begin was duidelijk: het proces moet zo vloeiend mogelijk zijn. De eerste ingeving is de beste. We besloten: we gaan niet eindeloos eraan schaven, we doen twee rondes, en that’s it.’
Francis: ‘Voor mij werkte het bevrijdend om onder een pseudoniem te schrijven. En door de beperkingen die we onszelf oplegden, raakte ik ook verlost van mijn perfectionisme. Die neiging heeft Joe er bij mij uitgeramd. Vroeger bleef ik maar wikken en wegen.’
Joe: ‘In het begin van mijn carrière zat ik soms maanden te priegelen aan kleine veranderingen die vervolgens bijna niemand kon horen. Later kwam ik erachter: als iets weinig moeite kost, als het vanzelf gaat en stroomt, dan zijn dat vaak de beste dingen die je maakt.’
Zet de muziek van Headache op – in oktober 2025 verscheen het tweede album, Thank You For Almost Everything – en je hoort vrijwel meteen dat intuïtieve aspect, alsof Hornsby Clark het kanaal naar zijn onderbewuste weet open te zetten. De teksten zijn een mengeling van aforismen, adviezen, herinneringen, gedachtenkronkels, nonsense en wetenswaardigheden, soms flauw, soms oprecht, soms diepzinnig.
The arctic tern travels an average of seventy-one thousand kilometres a year / And though fish are not animals, they do have feelings / So think about that the next time you take a shit in the sea, zegt de stem in het nummer Truisms 4 Dummies. Een paar regels verder: I don't know much about anything really / But I do know how life makes me feel / It makes me feel both dead and alive, just not at the same time.
De twee vrienden zien Headache in de kern als een grap, maar die grap werd veel serieuzer genomen dan ze ooit hadden gedacht. Veel liefhebbers vertellen online hoezeer de muziek ze emotioneert of troost biedt. ‘Dit is het eerste werk van AI-kunst dat me diep heeft geraakt’, reageert een fan op de Bandcamp-pagina van Headache. ‘Het maakt me niet uit waar dit vandaan komt, of wie het gemaakt heeft, maar het raakt aan een waarheid over het leven op een diepgaande en ontroerende manier.’
‘Zeg me in godsnaam dat de teksten niet ook door AI gemaakt zijn’, reageert een ander. ‘Ik ontdekte dit album op een dag dat ik heel slecht nieuws kreeg en ik ben er zo dankbaar voor. Dat het gebruik van AI tekst-naar-spraak zoiets ongelooflijks moois kan maken is niet te bevatten, an absolute mindjob.’
Het mysterie rond Headache hebben Thornalley en Hornsby Clark expres gevoed. Ze gaven tot nu toe bewust geen interviews, omdat ze wilden dat de muziek voor zich zou spreken. Vraag ze naar hun maakproces en ze zeggen iets als: ‘Een illusionist geeft nooit z’n trucs weg.’ Ze vertellen vooral wat over de mindset waarmee ze dit project maakten. Francis: ‘Het interesseerde ons hoe een zeer particuliere emotie of gedachte een universele zeggingskracht kon hebben. Ik zie Headache als een persoon die in ons allemaal zit.’
Ze omschrijven zichzelf als mensen die ‘chronisch online’ zijn en zijn opgegroeid met én op het internet. Een robotstem is voor hen iets normaals. Francis: ‘In memes en filmpjes worden al jaren geautomatiseerde stemmen gebruikt. Ik wilde de teksten niet zelf inspreken en ook niet een stemacteur inhuren, een AI-stem leek een logische keuze.’
Joe: ‘Ik weet dat het gebruik van AI in muziek momenteel een controversieel onderwerp is, maar ik zie het gewoon als een nieuwe tool die je kunt gebruiken. In het begin is er altijd weerstand tegen nieuwe technologie in de muziek, of het nu gaat om drummachines, of samples, of autotune. Ik vind het vooral leuk dat ons werk een beetje omstreden is, het is cool dat mensen er een mening over hebben. En doordat er toch al een AI-label op zit, geeft het me de vrijheid om daar verder mee te experimenteren.’
Ben je toe aan vakantie?
Joe: ‘We waren eigenlijk net op vakantie. We hadden een heel fijn schema voor de laatste tour die we deden, met veel tijd tussen optredens. We gingen van Indonesië naar een festival in Australië, en toen naar wat optredens in Japan. We hadden telkens meerdere dagen vrij, soms zelfs een paar weken. Dat was echt cool. We zijn in de eerste plaats vrienden, dus we waren gewoon een paar maanden samen aan het rondtrekken. En af en toe aan het werken.’
Wat is een ‘wat als’-vraag die soms in je opkomt?
Francis: ‘Wat als het allemaal goed gaat in plaats van fout? Mensen zijn doemdenkers en denken te veel na over het slechtst mogelijke scenario. Dat hebben we altijd al gedaan, en nu meer dan ooit. We zijn bang om dood te gaan, dat is de reden, denk ik. Dat is een heel menselijke emotie. Maar volgens mij mogen we wel iets meer vertrouwen hebben in de toekomst.’
Wat neem je mee op tournee om je meer thuis te voelen?
Francis: ‘My lucky boxers.’
Joe: ‘Mijn paspoort. Dan weet ik dat ik in ieder geval thuis kan komen.’
Wat doe je als je ongeïnspireerd bent?
Joe: ‘Ik maak een lange wandeling. Zo lang mogelijk. We leven in een wereld die constant veel van ons vraagt. Ik herinner me dat we de albumlancering deden bij Big Love Records in Japan en de interviewer vroeg: What’s next? En ik dacht: dit is letterlijk de dag dat het album uitkomt. En dan vraag je nu al naar het volgende project? Het was goed bedoeld, maar het zette me wel aan het denken: soms moet je ruimte hebben tussen projecten. Je moet een leven leiden en dingen meemaken om daadwerkelijk creatief te kunnen zijn. Ik denk ook dat verveling echt heel belangrijk is, want als je je verveelt ga je experimenteren en dingen ontdekken.’
Wat irriteert je in je dagelijks leven?
Joe: ‘Muggen.’
Francis: ‘Ja! Vroeger was het nooit zo erg in Londen. Maar ik denk dat het door de klimaatverandering komt, ze zijn nu overal. We hadden het er net over in onze kleedkamer voor de show. Het is zo’n vreselijk gevoel wanneer je op het punt staat te gaan slapen en je een mug hoort. Dan weet je: die mug gaat je gegarandeerd wakker maken. En je moet het licht aandoen en gaan zitten wachten en proberen hem dood te maken. Anders kun je niet slapen.’
Wat is het beste recept om te ontspannen?
Francis: ‘Hangen met vrienden en familie.’
Joe: ‘Mediteren. Ik doe aan transcendente meditatie, althans dat probeer ik, soms houd ik het een tijdje vol om het elke dag te doen. Ik gebruik nu een app ervoor, als een echte loser. Als ik het elke dag gedisciplineerd doe, voel ik me een stuk beter.’
Welke ontmoeting met een vreemde is je bijgebleven?
Joe: ‘We waren in ons hotel op Bali en er was daar een gast, hij was echt helemaal van de wereld. En we vroegen ons af of hij hier voor onze show was. Hij leek een beetje verdwaald, maar we vonden hem heel inspirerend. We hebben niet eens met hem gepraat, maar waren hem gewoon aan het bekijken en bewonderen. Een vrij persoon.’
Francis: ‘Hij was aan het dansen, helemaal in zijn eentje. Hij had een heel coole, vreemde outfit aan. Hij schaamde zich nergens voor.’
Joe: ‘Ik weet niet of hij aan het trippen was, maar het leek alsof hij aan het communiceren was met iets, een hoger wezen.’
Wat is een boek dat je onlangs hebt gelezen en zou aanraden?
Francis: ‘Never Let Me Go van Kazuo Ishiguro. Ik heb het in één avond uitgelezen, vorige week. Het is een deprimerend boek, maar heel mooi. Het is een sci-fi verhaal over een groep mensen die op een elitaire kostschool wonen in Engeland in de jaren negentig. Ze zijn volledig afgeschermd van de buitenwereld. Ishiguro onthult gaandeweg steeds meer ontluisterende details. Ik wil niet te veel weggeven, maar het gaat onder meer over klonen en orgaandonatie. Uiteindelijk is het een verhaal over vriendschap.’
Joe: ‘Ik ben superdyslectisch, dus ik heb helaas recent geen boek gelezen.’
Welke podcast luister je dan?
Joe: ‘The Rest Is History, een podcast van historici Dominic Sandbrook en Tom Holland. Geen van beiden is irritant, dat is al heel wat voor podcasthosts. Ik moest vorig jaar een lange autorit maken, in Nieuw-Zeeland, van Auckland naar Wellington, het hele Noordereiland over. Het was ruim zeven uur rijden en The Rest Is History had net een reeks afleveringen gemaakt over de Britse admiraal Horatio Nelson, een zeeheld die ervoor zorgde dat het Britse rijk op alle wereldzeeën oppermachtig was. De stad Nelson in Nieuw-Zeeland is naar hem vernoemd. Ik heb al die afleveringen achter elkaar geluisterd en vond het geweldig, ik heb er veel van geleerd.’
Welke luxe waardeer je meer naarmate je ouder wordt?
Francis: ‘Vrijheid. En tijd. Als je ouder wordt, realiseer je je pas hoe schaars en bijzonder beide zijn.’
Wat neem je je telkens voor om te doen, maar doe je vervolgens steeds niet?
Francis: ‘Chinees leren. Ik houd heel erg van Chinese poëzie. En ik zou het graag in de oorspronkelijke taal lezen. Ik denk dat ik nu maar zo’n 5 procent van de betekenis begrijp. En ik hou al van die 5 procent die ik meekrijg, dus het zou wel gaaf zijn om de rest ook te begrijpen.’
Wat is de laatste notitie in je telefoon?
Francis: ‘Disco boogie.’ Alleen dat. Joe liet me een meme zien van een vrouw die doet alsof ze een Duitse oma is en dan ‘disco boogie’ zegt. Ik noteer bijna alles wat ik leuk vind of wil onthouden. Ik kan er echt niet tegen als ik het vergeet en het nergens meer kan terugvinden.’
Joe: ‘Mijne is: ‘RipX video sync for Ableton Live’. Ik sprak laatst iemand die technicus is bij shows van The Avalanches (Australische elektronische muziekgroep, red.) Ik vroeg hem toen: welke plug-in gebruik je? En dit was het antwoord.’
Wanneer ben je het gelukkigst?
Francis: ‘Als ik me omring met mensen van wie ik hou.’
Joe: ‘Als ik thuis ben en niets wil.’
Cv Joe Thornalley
1993 Geboren in Londen.
2014 Oprichting label PLZ Make it ruins.
2016 Productie voor twee liedjes op het album Blonde van Frank Ocean.
2019 Debuutalbum Vegyn: Only Diamonds Cut Diamonds.
2023 Debuutalbum Headache: The Head Hurts but the Heart Knows the Truth.
2025 Album Headache: Thank you For Almost Everything.
CV Francis Hornsby Clark
1994 Geboren in Londen.
2023 Producer film The Call of The Brook.
2023 Debuutalbum Headache: The Head Hurts but the Heart Knows the Truth.
2025 Album Headache: Thank you For Almost Everything.
2025 Teksten voor Flume: The Ocean Is Fake.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant