Dat pensioenfondsen op verschillende data overstappen is hun verantwoordelijkheid. De schade die dat met zich meebrengt bij deelnemers moet dus ook door die fondsen worden gedragen.
De overgang naar het nieuwe pensioenstelsel verloopt tot nu toe voorspoedig. Dankzij de gestegen aandelenkoersen en de hogere rente kunnen pensioenfondsen hun deelnemers bij de overgang een mooi bedrag voorschotelen en een hogere pensioenuitkering.
Des te merkwaardiger is het dat een groep van duizenden Nederlanders een verlies moet incasseren. Doordat ze van baan en pensioenfonds zijn veranderd, lopen ze een financiële compensatie mis waar ze gewoon recht op hebben. Of althans dat zou je zeggen. De pensioenfondsen oordelen daar vooralsnog anders over.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
De essentie van het nieuwe pensioenstelsel is dat iedereen zijn eigen pensioenpotje krijgt. Het potje van Nederlanders van middelbare leeftijd dreigde leger te worden dan dat van andere generaties. Dat komt doordat ze jarenlang hebben meebetaald aan de pensioenen van oudere werknemers. In het oude stelsel werd dat goedgemaakt doordat jongere generaties ook aan hun pensioen zouden meebetalen.
In het nieuwe stelsel komt die geldstroom te vervallen. Dat moest worden gecompenseerd. Daar was iedereen het over eens. Deze generatie zou bij de overgang een extra eenmalig bedrag krijgen, dat afhankelijk van de hoogte van het pensioen, vele duizenden euro’s kon bedragen.
Een ding was daarbij over het hoofd gezien. Omdat de overgang naar het nieuwe stelsel uiterst complex is, stapt niet elk pensioenfonds op hetzelfde moment over. Zo kan het gebeuren dat Nederlanders van middelbare leeftijd die van baan veranderen, geen compensatie krijgen. Als ze vertrekken bij een pensioenfonds waar de compensatie nog niet is uitbetaald om toe te treden tot een pensioenfonds waar dat al wel is gebeurd, lopen ze de duizenden euro’s mis.
De betrokken pensioenfondsen zeggen dat ze hiervoor hebben gewaarschuwd en zijn vooralsnog niet van plan de schade te herstellen. Dat is een bizar verweer omdat de betrokken werknemers, zelfs al hadden ze ervan geweten, er niets aan hadden kunnen doen, behalve niet van baan veranderen. Nog gekker is het dat andere Nederlanders die van baan veranderen, en van een snel naar een traag pensioenfonds overstappen, juist een dubbele compensatie kunnen krijgen.
Op het eerste gezicht zou dit probleem makkelijk op te lossen moeten zijn. Bijvoorbeeld door de peildatum waarop de compensatie wordt bepaald voor alle fondsen gelijk te trekken. Het pensioenfonds waar iemand op 1 januari 2026 bij zat, betaalt dan bijvoorbeeld de compensatie uit, ook als dat fonds pas later is overgegaan.
In het nieuwe pensioenstelsel wordt de oude solidariteitsgedachte ingeruild voor een individuele beleggingsrekening. Dat zal nog vaak genoeg tot spanningen leiden, als blijkt dat de ene generatie of ene groep – door heftige bewegingen op de financiële markten – een aanmerkelijk slechter pensioen heeft dan de andere. Het is wrang dat bij het eerste beste onrecht dat deelnemers treft, direct wordt gewezen op de individuele verantwoordelijkheid. Dat is slecht voor het algemene vertrouwen in het nieuwe stelsel.
Ook als iedereen zijn eigen pensioenpot heeft mogen alle deelnemers ervan uitgaan dat ze op zijn minst eerlijk worden behandeld. Dat pensioenfondsen op verschillende data overstappen is hun verantwoordelijkheid. De schade die dat met zich meebrengt bij deelnemers, moet dus ook door die fondsen worden gedragen. De schuld en verantwoordelijkheid kun je zeker niet leggen bij Nederlanders die van baan veranderen. Dat moet juist worden toegejuicht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant