De lezersbrieven! Over de Max van der Stoel Foundation, een helder kader om onze maatschappelijke frustratie te duiden, pensioenslachtoffers, het verhuiscircus van het Europees Parlement en de boeren.
Het kan verkeren. Willem Vissers beschreef onlangs hoe Spanje ooit de Nederlandse voetbalvisie van Johan Cruijff als voorbeeld nam. Inmiddels haalt Nederland met Xavi Hernández juist een Spanjaard binnen om dat aantrekkelijke totaalvoetbal terug te brengen.
Het zou goed zijn als Nederland ook buiten het voetbal kijkt hoe verloren verworvenheden via Spanje kunnen worden teruggevonden.
Ik woon er bijna drie jaar en zie een parallel met de jaren zeventig. Ik groeide toen op in een Nederland dat ik ervoer als vrij, sociaal, tolerant en optimistisch. Veel daarvan herken ik nu in Spanje. Homo’s lopen hier hand in hand, mensen zijn vriendelijk, helpen elkaar en nemen tijd voor familie, buren en vrienden. Spanje is geen paradijs, maar ik ervaar hier een sociale vanzelfsprekendheid die ik in Nederland steeds meer mis.
Nederland wordt harder en polariseert steeds verder. Angst, boosheid en onderbuikgevoelens verkopen politiek goed.
Spanje kwam halverwege de jaren zeventig uit een dictatuur en ontwikkelde zich tot een moderne democratie. Voor mij voelt het soms als het Nederland van mijn jeugd.
Mooi dat we via Spanje onze voetbalgeest proberen terug te halen. Laten we dat ook op andere fronten proberen. En voorkomen dat Nederland zich ontwikkelt in de richting waarvan Spanje zich na Franco juist bevrijdde.
Ton Groenendijk, Los Alcázares (Spanje)
Zo trots zijn wij op onze (groot)vader dat wij er beiden voor hebben gekozen een van onze kinderen naar hem te vernoemen. Max van der Stoel heeft zijn leven gewijd aan diplomatie, de bescherming van mensenrechten en de verdediging van minderheden. Ongeacht politieke achtergrond wordt die trots en waardering nationaal en internationaal gedeeld door velen die hem herinneren als een icoon van de mensenrechten, een groot staatsman en een onvermoeibaar strijder voor democratie.
Zijn partij, de PvdA, was, na het doorprikken van de Nieuw Links-droom, bij nader inzien trots op zijn verdiensten. Na de fusie met GroenLinks lijkt de nieuwe partij, Pro, echter afstand te willen nemen van zijn nalatenschap. Via sociale media vernamen wij namelijk dat de Foundation Max van der Stoel per 1 september verdergaat onder de naam Pro International.
Los van de vraag of het wel of niet netjes zou zijn geweest om de familie Van der Stoel hierover vooraf te informeren, getuigt het schrappen van zijn naam van weinig historisch besef. Bovendien lijkt deze beslissing iets te onthullen over de koers die de nieuwe partij wil varen. Het roept herinneringen op aan het Nieuw Links van het einde van de jaren zestig dat Max van der Stoel maar een rechtse bal vond.
Maar wat zegt het over de toekomst van een partij die de naam van een van haar grootste boegbeelden uit het publieke zicht laat verdwijnen?
Tijdens de viering van het tienjarig bestaan van de Foundation Max van der Stoel in 2023 was de sfeer nog heel anders. Toen werd zijn betekenis met trots en waardering gememoreerd. Wij hadden gehoopt dat voormalige PvdA-leden zich principiëler zouden hebben opgesteld bij het nemen van deze beslissing. Dat is een gemiste kans voor Pro.
Gelukkig zijn er nog talloze organisaties en individuen die trots zijn op de erfenis van Max van der Stoel. Juist in deze tijd hebben wij die nalatenschap harder nodig dan ooit.
Scipio van der Stoel, Voorschoten
Alvise Tanzi, Amsterdam
Nu de publieke ruimte steeds voller wordt met e-bikes, rolkoffers en appende voetgangers, stijgt de maatschappelijke irritatie. Tot nu toe ontbrak het ons aan een helder kader om deze frustratie te duiden. Vanaf vandaag breng ik daar verandering in met een universele, empirisch vastgestelde wet: de Wet van Winkel.
Deze wet luidt: elk menselijk individu streeft naar het behoud van zijn of haar gekozen voortbewegingssnelheid. De mate van frustratie (F) is recht evenredig met het verschil tussen de gewenste snelheid (Vg) en de opgedrongen snelheid (Vo) van de voorganger. Wiskundig: \(F\propto (V_{g}-V_{o})\)
Of het nu gaat om scholieren die met 12 km/u het fietspad blokkeren terwijl u de trein moet halen, of iemand die plotseling stilstaat op de roltrap: we zijn dagelijks slachtoffer. Het fenomeen is hiermee volstrekt herkenbaar én falsifieerbaar.
Het wordt tijd dat we deze alledaagse ergernis bij de juiste naam gaan noemen. Laten we de publieke ruimte leefbaar houden en de Wet van Winkel officieel erkennen.
Geert G. Winkel, Hattem
Met enige verbazing las ik in de krant van woensdag de verhalen, drie pagina’s lang, over mensen (niet met de minste banen) die (mogelijk) pensioen mislopen. Slachtoffers!
Ik vraag me af of ze, als ze dit vooraf hadden geweten, waren blijven zitten in hun niet meer zo leuke, soms stressvolle, ongezonde banen, tegen heug en meug. Maar wel met de ‘zekerheid’ van een hoger pensioen, waarvan het allerminst zeker is of ze het gaan halen en dat in de meeste gevallen nog best ver weg is.
Of zeg je: je hebt een keer een beetje pech in het leven. Is het toch misschien belangrijker nu te kiezen wat je leuk vindt en straks te kijken of je in die leuke baan misschien lekker nog een jaartje door kunt werken om het pensioenverlies te compenseren?
Karin van Harten, Schoorl
In het artikel over het nieuwe pensioenstelsel waarschuwt Hessel von Piekartz voor de gevolgen die een carrièreswitch voor je pensioen kan hebben. Wat ik mis in zijn verhaal, is dat overstappen naar een nieuwe baan niet de enige risicofactor voor het mislopen van compensatie vormt. Ook als je in 2026 minder gaat werken, heeft dat gevolgen voor de compensatieregeling. De hoogte van die compensatie is namelijk afhankelijk van het aantal uren dat je werkte in 2026.
Gelukkig lees ik wel de nieuwsbrieven van het ABP en kwam ik hier in april achter. Op tijd om mijn contract te laten aanpassen van 28 naar de fulltime 36 uur, hoewel er op mijn compensatie nog steeds een kleine deeltijdfactor zal worden losgelaten.
Toch beschouw ik mezelf als bofkont, want veel van mijn collega’s willen wel meer werken, maar mogen dat niet vanwege de bezuinigingen op het ambtenarenapparaat. En ik kan me voorstellen dat je, net als ik, goede redenen hebt voor werken in deeltijd. Een voltijdbaan is niet voor iedereen een optie.
Maar bij dezen: wees je ervan bewust dat ook een keuze voor minder uren onvoorziene gevolgen kan hebben voor de hoogte van je pensioen.
Ingeborg Aalders, Amsterdam
Als er iets slecht voor het klimaat is, dan is het wel het maandelijkse verhuiscircus van het Europees Parlement tussen Brussel en Straatsburg. Eurocommissaris Wopke Hoekstra (Klimaat), kun je dat niet voor eens en voor altijd veranderen? Gewoon alle vergaderingen in Brussel houden.
Dan kun je personeelsleden uit Luxemburg twee jaar de tijd geven om een andere baan te zoeken als zij daar de voorkeur aan geven. En als het niet afgeschaft kan worden, waarom dan niet één keer per halfjaar een verhuiscircus, of één keer per jaar?
Elles Graftdijk, Beverwijk
Vroeger spanden boeren dieren voor hun karretjes, nu worden ze zelf voor karretjes gespannen.
Het karretje van de banken: zodra het melkquotum was losgelaten, kwamen mooipraters in nette pakken langs om leningen voor grotere stallen te promoten (als elke boer meer melk levert, daalt de prijs en worden die leningen molenstenen).
Het karretje van de agro-industrie, die gif verschaft en gewassen levert die daar tegen kunnen (gewassen die zelf geen zaad voortbrengen, zodat de teugels na de eerste aanschaf kunnen worden aangehaald). Meerdere oogsten per jaar om de leningen voor die zware, nieuw aangeschafte machines terug te betalen.
Vanwege die machines en vroegtijdige oogsten moest de grondwaterstand zo vlug mogelijk in het seizoen omlaag, met als neveneffect paalrot en verzakkingen in op veen gebouwde steden. Niet alleen de boer betaalde voor de machines, de burger die zijn fietsenschuurtje in de loop van een paar jaar een meter hoger zag staan dan zijn huis (Reeuwijk) eveneens.
Er wordt al dertig jaar over stikstof en waterbeheer gepraat, maar geteugeld en geketend door banken en agro-industrie roepen de boeren ‘Nee’ en ‘Nooit’. Als dat al dertig jaar je inbreng is, moet je niet klagen dat je niet mee mag praten. Geef de overheid niet de schuld, kijk eens wie jouw teugels echt in handen hebben.
Annelies Jacobsen, Doetinchem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant