Lowlands belooft anders te worden dan voorgaande jaren. Niet uitverkocht, maar wel avontuurlijker. Is die grote Alpha-tent nu een stukje ingekort?
zijn popverslaggevers van de Volkskrant. Ze doen verslag vanuit Biddinghuizen.
Altijd een mooi moment: op vrijdag rond het middaguur het festivalterrein bij Biddinghuizen oplopen als de eerste artiesten beginnen (deze vrijdag singer-songwriter Romy Liz Rose, een mooie, rustige start in de Lima). Om je heen kijken. Is er iets veranderd aan het festival dat al meer dan dertig jaar Lowlands heet, maar toch altijd in ontwikkeling is?
Dit jaar zouden die ontwikkelingen weleens heel wezenlijk kunnen zijn: Lowlands heeft een nieuwe directeur, Camiel le Rutte, en die heeft met nadruk aangekondigd een nieuwe koers te gaan varen. Hij wil van Lowlands vooral weer een ontdekkingsfestival maken.
In de Lowlands-app, of het ouderwetse programmaboekje, is dat te zien aan de opsomming: veel dwarse bandjes, uit de meer alternatieve hoeken van het popspectrum. En de bands waarover iedereen het de afgelopen jaren had, van Geese tot Blood Orange en Turnstile. De headliners komen uit de A-categorie (Lorde en Tyler, The Creator, bijvoorbeeld), maar ook die zijn net wat ‘alternatiever’ dan, pakweg, Chappell Roan, die hier vorig jaar speelde.
Het festivalterrein, die vreemde camping- en podiumstad die ieder jaar in de Flevopolder wordt opgetrokken, oogt vertrouwd, maar de vaste bezoeker ziet direct de noviteiten: een biertuin waar voorheen een schutting stond en je aan een kraam de Lowlands-blootkalender kon kopen. Een biercafé als een aangebouwd balkon aan de Heineken-tent. Een openluchtexpositie van straatkunstcollectief Kamp Seedorf.
Tijd om voor het eerst naar de verste uithoek van het terrein te lopen, naar de schelpvormige Alpha, zoals altijd het grootste Lowlands-podium. Vergissen we ons, of is de langwerpige spelonk iets ingekort ten opzichte van eerdere jaren?
Het zou goed passen bij de programmering van dit podium: Kneecap, Parcels en, later in het weekeinde, Maribou State en Turnstile. Oftewel: groot, maar niet mégagroot, niet té groot. Geen spring- en feestbeukers voor de massa.
Zo beschouwd zegt het wel iets dat de band die hier op vrijdag het spits afbijt het Australische Amyl and the Sniffers is: een gezelschap dat keiharde rechttoe, rechtaan rock ’n roll speelt. Punk, eigenlijk, maar wel voorafgegaan door de videomededeling dat Amyl and the Sniffers wil dat iedereen zich bij de optredens veilig kan voelen. Voor ongewenst gedrag tegen anderen is hier geen plaats.
Een paar nummers, geschreeuwd door frontvrouw Amy Taylor met haar suikerspinblonde Dolly Parton-coiffure, zijn genoeg om het gevoel te krijgen dat Lowlands dit jaar inderdaad een beetje anders zal zijn: het mag weer rocken, het mag ‘alternatief’ zijn, het mag een gemene rafelrand hebben.
Lowlands is dit jaar voor het eerst in tijden niet uitverkocht, en al kun je er zo vroeg op de vrijdag nog weinig over zeggen: het lijkt inderdaad wat rustiger. Misschien ook veelbetekenend: in de kleine tent X-Ray, thuishaven voor onaangepaste muziek en nachtelijke clubcultuur, staat het bij de eerste show wel stampvol, terwijl het terrein eromheen nog hartstikke leeg is.
Het publiek komt misschien echt weer voor een ontdekking, denk je dan even hoopvol. Iedereen wil kennelijk een band zien die Chalk heet en die nog maar net komt kijken. En Chalk, uit Noord-Ierland, zet al gelijk een stevige show neer, met ravende rock en postpunk die soms een beetje doet denken aan die van Fontaines D.C., ook dankzij de overtuigingskracht van de zanger.
In de Heineken-tent gebeurt halverwege de middag ook iets moois. De Londense zangeres Skye Newman laat een stem als een luchtalarm over het Lowlandsterrein gaan en trekt als een sirene haar publiek binnen.
Ook Newman komt net kijken, als jonge, Engelse soulbelofte. Je ziet aan haar show dat ze nog veel beter kan worden. Haar kleine band (drums, bas, keyboard) is vaak onhoorbaar, onder die machtige stem van Newman. Het maakt haar stem na een nummer of vijf toch wat al te indringend en eenvormig, ook al vertolkt zij haar soul- en krachtballades met veel gevoel. Dus loopt de tent halverwege de set leeg. Het kan prachtig zijn voor een beginnende artiest, zo’n eerste grote festivalshow, maar ook bikkelhard.
De groene danskathedraal Bravo wordt ondertussen in beweging gebracht door het Amsterdamse Nusantara Beat. Wat voor muziek zij maken, legt frontvrouw Megan de Klerk kernachtig uit: ‘We hebben allemaal Indonesische roots en als band zijn we de Indonesische muziek aan het verkennen.’
Tjonge, wat zijn die goed geworden, zowel instrumentaal als vocaal. Gitaarlijntjes en virtuoze soli krioelen en kronkelen door de liedjes, die bijna allemaal een onweerstaanbare groove hebben. Dansen dus. En meezingen met De Klerks sensuele ode aan Bandung, het Parijs van Java, in Kota Bandung.
Romy Liz, Amy, Skye en Megan: de vrouwen verrichten de aftrap. Lowlands 2026 is los.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant