Anders dan Ellis slaagt Murphy er niet in om de scherp beschreven oppervlakkigheid van de jeugd in het Los Angeles van de jaren tachtig boven de oppervlakkigheid uit te tillen.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Het had allemaal anders kunnen lopen. Meteen bij verschijnen van de geprezen autobiografische roman The Shards van de Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis in 2023 werden de filmrechten verkocht. Aantrekkelijk pakket wel, omdat Ellis nauwgezet de jaren tachtig in Los Angeles had gereconstrueerd, te beginnen met de première van horrorklassieker The Shining op 24 mei 1980.
Zijn alter ego in de roman heet ook Bret en hij is als 17-jarige op een elitaire school bezig met een roman over zijn leven en vriendengroep. Wij, zijn lezers meer dan veertig jaar later, weten dat hij de aanloop naar Less Then Zero beschrijft, zijn eerste roman uit 1985, die in 1987 werd verfilmd. Bret Easton Ellis werd de zoveelste jonge schrijver die tot stem van zijn, nihilistische, generatie werd uitgeroepen.
Maar The Shards (in Nederlandse vertaling Scherven) is niet een letterlijke autobiografie. Tussen de avonturen van ‘Bret’ en zijn vrienden – aangekleed met gedetailleerde beschrijvingen van elke mixtape, elk kledingstuk, elke menukaart, elke hangplek en alle drugs, al dan niet uit het medicijnkastje – wordt het verhaal van een actieve seriemoordenaar verweven. En laat deze ‘Trawler’, zoals zijn bijnaam luidt, het nu vooral voorzien hebben op de vriendengroep van Bret.
Het was het tijdperk van de seriemoordenaars, verklaart Bret in de negendelige serie die The Shards is geworden.
Er is een eerder voorbeeld uit het oeuvre van Ellis, waarin een roman over een seriemoordenaar wordt verfilmd, maar we moeten, zo ongeveer op de helft van de serie, constateren dat The Shards van Ryan Murphy bepaald niet vergeleken kan worden met de film American Psycho van Mary Harron, de horror én comedy-klassieker uit 2000.
Het begon als een project voor HBO, waarin de auteur samenwerkte met de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino, en waarin sprake was van een hoofdrol voor Jacob Elordi, een van de doorgebroken sterren uit de serie Euphoria. ‘Creatieve meningsverschillen’ stonden deze alternatieve tijdlijn in de weg, en twee jaar later kwam het project terecht bij de keizer van de glossy series over de Amerikaanse onderbuik, Ryan Murphy.
Hij maakte een negendelige serie die nu bij Disney Plus te zien is, waarbij hij in de eerste afleveringen vrij nauwgezet de stem van Ellis volgt, die we herkennen in de voortdurende voice-over van Bret (inmiddels door de weinig opmerkelijke Igby Rigney gespeeld).
En zoals bij alles in zijn universum neemt Murphy na een paar afleveringen de teugels over en zitten we inmiddels in de aanloop naar een serie die nu al op een of andere manier drie seizoenen gaat beslaan.
De opzet van de roman, die nadrukkelijk aan de glanzende oppervlakte van de herinneringen aan de jaren tachtig blijft, krijgt in de Ryan Murphy-bewerking een opzettelijke nietszeggendheid. De jonge acteurs lijken in elk shot weggelopen uit een fotoshoot van een magazine dat al lang ter ziele is.
Er is gekozen voor een vorm van non-acteren afgewisseld met hysterisch drama, die de kijker de onverschilligheid van deze bevoorrechte groep moet tonen. Vermiste klasgenoten? Geef de coke maar door. Het zal allemaal bedoeld zijn als een vernis over het drama achter die dode ogen, maar het pakt in te veel scènes vooral potsierlijk uit.
De figuur van Bret, die in The Shards 17 is, laat geen gelegenheid voorbij gaan om zichzelf als schrijver te etaleren. ‘Ik ga naar huis. Wat schrijven’, zegt hij om de twee scènes. Onverdragelijke figuur in een bijna onverdragelijke serie.
★★☆☆☆
Drama
Negendelige serie gebaserd op de gelijknamige roman van Bret Easton Ellis
Met Igby Rigney, Kaia Gerber, Homer Gere
Te zien op Disney Plus.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant